4 τρόποι που ζητούσαμε από τα κοριτσάκια να τα φτιάξουμε

φτιάξουμε
Κοριτσάκι θες να τα φτιάξουμε;

Παιδικότητα. Μια έννοια ή καλύτερα ένα συναίσθημα. Το συνάντησα ξανά προχθές καθώς μιλούσα στην AthensCon με τον Πέτρο Πολυχρονίδη. Κι αφού ήρθε η πρώτη ανάμνηση, δεν άργησαν να ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες σαν χείμαρρος. Μια απ΄αυτές που έσκασε ήταν μια χυλόπιτα που έφαγα στα 11 μου. Νομίζω ήταν η πρώτη μου. Τότε που το «θες να τα φτιάξουμε;» πήρε μια άλλη διάσταση.

Από μικρός ήμουν πολύ ατσούμπαλος στο φλερτ. Μπορεί τώρα να είμαι πιο ατσούμπαλος από τότε. Εν πάση περιπτώσει, επειδή δεν είχα ιδέα πως γίνεται το πράγμα, προσπάθησα να φέρω στο μυαλό μου όσες εμπειρίες μου είχαν δώσει οι φίλοι. Και τις συμβουλές. «Θα πας και θα της πεις αυτό» μου έλεγαν με περισπούδαστη σοφία τρεις 12χρονοι. Στα μάτια μου φαίνονταν κάτι σαν Σαμάνοι ή Δαλάι Λάμα. Τους άκουσα και ακολούθησα με τυφλή εμπιστοσύνη.

Πλησίασα το κοριτσάκι που μου έριχνε και ένα χρόνο και της είπα με θυμό και φωνή «θες να τα φτιάξουμε μωρέ;». Λες και φώναζα στη μάνα μου γιατί μου έπλυνε τις κάλτσες. Το πιο αστείο είναι ότι μόλις της το είπα ντράπηκα τόσο που σηκώθηκα κι έφυγα χωρίς να περιμένω απάντηση. Το πιο πιθανό είναι να πετάχτηκε ένα Όχι καθώς απομακρυνόμουν.

Αυτό το σουρεάλ σκηνικό ανέσυρε στη μνήμη όλους τους τρόπους που συνηθίζαμε εμείς τα αγοράκια να λέμε στα κοριτσάκια «θες να τα φτιάξουμε;».

Με ραβασάκι

Από τους πιο δημοφιλείς τρόπους. Όλοι μας ντρεπόμασταν στο δημοτικό να το πούμε φωναχτά σε μια κοπέλα. Οπότε το γράφαμε σε ένα χαρτάκι, πάντοτε την ώρα του μαθήματος, και το δίναμε σε κάποιον να το φτάσει 4 θρανία πιο κάτω. Προφανώς όποιος γινόταν κομιστής ένιωθε ότι είχε την εξουσία να ανοίξει το χαρτί και να διαβάσει τι λέει. Και μετά το μετέφερε σε όλη την τάξη.

Με καραμέλες

Στην ηλικία των 10-11-12-13 τα αγοράκια ερωτευόμασταν με το παραμικρό. Με κάποιες μας τελείωνε σε μια μέρα. Με κάποιες κρατούσε μέχρι και μήνα. Σε αυτές τις δεύτερες δείχναμε ότι θέλουμε να τα φτιάξουμε με ανταλλαγή φαγώσιμων. Οι καραμέλες και τα κρακεράκια με τα ζώδια ήταν πρώτα στη λίστα. Γενικά χαλούσαμε άφοβα το χαρτζιλίκι μας για να της αγοράσουμε κάτι.

Κουβαλώντας την τσάντα της

Υπήρχαμε κι εμείς που δεν ακολουθούσαμε τακτική «γραμματόσημο», αλλά ήμασταν το γραμματόσημο. Κάθε φορά που χτυπούσε κουδούνι για σχόλασμα βάζαμε μια τσάντα στην πλάτη και άλλη μια στο χέρι. Η μία ήταν δικιά της. Ήταν η πιο στάνταρ κίνηση για να δείξουμε ότι μας αρέσει. Βέβαια, το αποτέλεσμα ήταν συνήθως να μας θεωρεί παιχνίδι της και να μας κάνει ό,τι θέλει.

Κλωτσιές και τράβηγμα κοτσίδας

Ίσως και να είναι πιο δημοφιλής τρόπος από τον λεκτικό. Η έλξη σε αυτές τις ηλικίες εκφράζεται με κατακτητική διάθεση. Μου ανήκεις, άρα πρέπει να έρθεις από μόνη σου. Μην περιμένεις να στο ζητήσω. Όσο δεν έρχεσαι, τόσο θα αυξάνεται η κλωτσιά ή το τράβηγμα κοτσίδας. Όσοι βρεθήκαμε και σε αυτή την κατηγορία, εξελιχθήκαμε πάρα πολύ. Γίναμε λαπάδες.