Φάκελος «Σχορτσανίτης»: Το μυαλό του Big Sofo «σκότωσε» το XXXL ταλέντο του

Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης επέστρεψε στην ενεργό δράση μετά από 2+ χρόνια, κάνοντάς μας να μελαγχολήσουμε για το μεγαλύτερο «χαμένο» ταλέντο, ενδεχομένως, στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ…

Θα έπρεπε να λέμε: «Είναι ο κορυφαίος Έλληνας σέντερ όλων των εποχών κι ένας από τους καλύτερους Ευρωπαίους».

Θα έπρεπε να λέμε: «Κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να τον σταματήσει».

Θα έπρεπε να λέμε: «Τέτοια νούμερα στο ΝΒΑ από το ζωγραφιστό μόνο αυτός».

Θα έπρεπε να λέμε: «Sofoklis Schortsanitis #NBAVOTE».

Θα έπρεπε, όμως.

Αντ’ αυτών, παρακολουθώντας τον εν δράσει χθες στο ματς Τρίκαλα- Ρέθυμνο, προτιμούμε την ένοχη σιωπή. Οι περισσότεροι επιλέγουν να ρίξουν στο γλωσσικό τους μίξερ ισχυρές δόσεις κακεντρέχειας και μιλούν ειρωνικά για τα (πάρα πολλά, είναι η αλήθεια) κιλά του.

Όμως, το πόσο ζυγίζει εν έτει 2018 ο- επανακάμψας μετά από σοβαρό τραυματισμό στον αχίλλειο- Σοφοκλής Σχορτσανίτης, ελάχιστη σημασία έχει. Γιατί, βλέπετε, το τραίνο της υπέρλαμπρης καριέρας του 32χρονου σέντερ έχει χαθεί εδώ και αρκετά χρόνια.

Αλλά, που να πάρει, όλα έμοιαζαν τόσο διαφορετικά στο ξεκίνημα: μόλις στα 15 του χρόνια, κι αφού είχε σαρώσει στα παιδικοεφηβικά τους πάντες, έφτασε στην πρώτη ομάδα του Ηρακλή, στον οποίον την τετραετία που αγωνίστηκε (2000-2003) φρόντισε να στείλει τις προσδοκίες για το μέλλον του στην αγωνιστική στρατόσφαιρα.

Όχι άδικα: ο Σχορτσανίτης μπορεί να μην έφτασε ποτέ το 2.15 που όλοι περίμεναν όταν ήταν πιτσιρικάς («κόλλησε» στα σκάρτα 2.06), όμως είχε πρωτοφανή ικανότητα στο να τελειώνει τις φάσεις κοντά στο καλάθι και με τα δύο χέρια, ήξερε να «ρολάρει» στα σώματα των αντίπαλων ψηλών με παραδειγματικό τρόπο, τραβούσε πάνω του 2,3 ακόμα και 4 παίκτες για να τον κλείσουν και πάσαρε ικανοποιητικά στους ελεύθερους συμπαίκτες του, ενώ ο- ακόμα εντός λογικών ορίων- όγκος του σε συνδυασμό με τ’ αθλητικά του προσόντα ήταν κάτι το καινοφανές στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Για να καταλάβει κανείς την απίστευτη ταχύτητα που είχε στα πόδια του ο Σοφοκλής, αρκεί ν’ αναφερθεί το εξής: παρά τα κιλά και το ύψος του, ο “Big Sofo” ήταν απλά ανίκητος στις προπονήσεις στην σκάλα βηματισμού (μια άσκηση που απαιτεί έκρηξη και ισορροπία), κάνοντας πλάκα στους γκαρντ- ναι, τόσο γρήγορα πλάγια βήματα διέθετε.

Στην ηλικία των 20κάτι έδειχνε πράγματι να δικαιώνει το αρκετά «επικίνδυνο» παρατσούκλι του: ήταν ένας ασταμάτητος Baby Shaq, που η μοίρα του φαινόταν προδιαγεγραμμένη- θα κατακτούσε το μπασκετικό Έβερεστ κι αλίμονο σε όποιον τολμούσε να μπει στο ισοπεδωτικό του διάβα.

Ο τρόπος με τον οποίο «κατάπιε» αμάσητο στην Σαϊτάμα το 2006 τον Ντουάιτ Χάουαρντ (έναν συνομήλικό του που ήδη, στα 21 του, ήταν σχεδόν σούπερ σταρ του ΝΒΑ) στον αλήστου μνήμης αγώνα Ελλάδα- ΗΠΑ 101-95, έμοιαζε με σκηνή από το εγγύς μέλλον: ο Σόφο θα περνούσε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού για να συναντήσει το πεπρωμένο του, που δεν ήταν άλλο από την καθιέρωση στο ύψιστο επίπεδο.

Ακόμα και ο ίδιος ο σέντερ τον Orlando Magic τον πλησίασε μετά το τέλος του ματς και του είπε «Τι διάολο κάνεις στην Ευρώπη; Κόψε τις μαλακίες κι έλα στο ΝΒΑ».

Αυτό, ωστόσο, απεδείχθη ανυπέρβλητο εμπόδιο για τον Σχορτσανίτη- απλά δεν μπορούσε να κόψει τις μαλακίες. Ο θρύλος λέει πως όταν πήγε στην Ιταλία και την Καντού τη σεζόν 2003-2004 έβαλε φωτιά το σπίτι του στην προσπάθεια να τηγανίσει αυγά τα ξημερώματα, ενώ ο προπονητής του τον εκλιπαρούσε να σταματήσει να πηγαίνει στην πιτσαρία της… κόρης του και να προσέχει την διατροφή του.

Το ίδιο πρόβλημα είχε μετέπειτα και στον Ολυμπιακό, εκεί όπου κατέληξε σε κλινική αδυνατίσματος στην Ελβετία, σε μια «περίεργη» ιστορία επικαλυμμένη με πληθώρα άυλων ερωτηματικών, ενώ οι φήμες για τις μεταμεσονύκτιες εξόδους του στα γυράδικα της Θεσσαλονίκης όταν έπαιζε στον Άρη είναι περισσότερες κι από τ’ αποτελέσματα της Google όταν κάνεις αναζήτηση τη λέξη “sex”.

Ο Σοφοκλής, μετά την προσωπική του ραψωδία στο παγκόσμιο του 2006, υπέκυψε στην συμφυή, θαρρείς, ροπή του προς την «τραγωδία», αποτίνοντας, ενδεχομένως, φόρο τιμής στον συνονόματο πρόγονό του: σε Άρη, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, Μακάμπι (δύο φορές), Ερυθρό Αστέρα και ΠΑΟΚ είδαμε μονάχα ψήγματα του αστείρευτου ταλέντου του, καθώς η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού είχε σχεδόν πάντοτε το πάνω χέρι στη μάχη με τη φωτεινή.

Κι αυτό που κάνει ακόμα χειρότερα τα πράγματα στην περίπτωση του Σχορτσανίτη είναι ότι όλοι ήθελαν να τον δουν να πετυχαίνει, μιας και είναι ίσως ο πιο αγαπητός παίκτης που έχουμε δει ποτέ στα ελληνικά γήπεδα-ένα παιδί για τον οποίον ο όρος «αδαμάντινος χαρακτήρας» μοιάζει περισσότερο με ψόγο και «υποβάθμιση», καθώς είναι η επιτομή του αγαθού γίγαντα και της καλοσύνης (αν δεν πιστεύετε εμάς, ρωτήστε και τον Κρίστιτς).

Χάνοντας συνέχεια, ωστόσο, τη μάχη με τους εσώτερους δαίμονές του, ο Σοφοκλής αντί ν’ ακολουθήσει την ατραπό με τα ροδοπέταλα που έβγαζε στην κορυφή, προτίμησε τον κακοτράχαλο δρόμο με τα μυριάδες σκαμπανεβάσματα που δεν οδηγεί ποτέ στον πορτοκαλή θρόνο.

Ο Σχορτσανίτης των Τρικάλων- ακόμα και με την σοβαρή «δικαιολογία» της διετούς αποχής- είναι μια εικόνα που κάθεται άσχημα στο ευπαθές στομάχι του αγνού φιλάθλου. Θέλοντας και μη, το γνωστό σύνθημα για την αλυσίδα σούπερ μάρκετ και τον Έλληνα σέντερ έρχεται στο μυαλό, κι αυτό εν προκειμένω μόνο καλό δεν μπορεί να είναι. Όμως…

Όμως, που να πάρει, είναι ακόμα 32. Μπορεί η άμμος να βρίσκεται από την λάθος πλευρά της κλεψύδρας, αλλά έστω και την ύστατη στιγμή ο “Big Sofo” μπορεί ν’ ανατρέψει μερικώς την κατάσταση και να «βγάλει» στο παρκέ κομμάτια των εξωπραγματικών δυνατοτήτων του.

Ακόμα και χθες, σ’ αυτή την κατάσταση, «έγραψε» 6 πόντους σε 9 λεπτά συμμετοχής, καθώς το ρημάδι το μπάσκετ δεν ξεχνιέται.

Το ταλέντο δεν πεθαίνει.

Η αγάπη του κόσμου προς το πρόσωπό του δεν σταματά.

Διάολε, θα έπρεπε να λέμε «Είναι ο καλύτερος σέντερ της γης», όχι να τον βλέπουμε να παίζει στα Τρίκαλα.

Όχι να φαίνεται σε κάθε του βήμα το πόσο κατάφωρα αδίκησε τον εαυτό του.

Όχι να επαναλαμβάνουμε μονότονα ξανά και ξανά τρεις καταραμένες λέξεις:

«Κρίμα ρε Σοφοκλή».