στριπτιζέζ

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή του κάθε άντρα που πιάνει πάτο. Τόσο που δεν υπάρχει πιο κάτω. Τόσο που για να βγει στην επιφάνεια πρέπει να περάσει μέσα από περιττώματα. Αυτός ο πάτος μεταφράζεται σε οικονομική δυσπραγία, σε ερωτική απογοήτευση ή κυρίως σε αμέτρητες χυλόπιτες. Είναι ένα διάστημα που απλά περνάς απαρατήρητος. Που και η μάνα σου παύει να σε θεωρεί τον πιο ωραίο. Σε κάποιους αυτό το διάστημα εμφανίζεται παραπάνω από μία φορά. Και όταν δημιουργείται αυτή η συνέχεια, τότε τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα διαχειρίσιμα. Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που μπορεί να σε κάνει κάπως καλύτερα. Η στριπτιζέζ.

Είναι το σημείο που μέσα σου νιώθεις έτοιμος να αφήσεις όλα σου τα άσχημα να κυριαρχήσουν και να πνίξουν κάθε τι καλό. Είναι το σημείο που ετοιμάζεσαι να αγκαλιάσεις την κατάθλιψη. Όχι, δεν στα δραματοποιώ. Στα λέω όπως τα νιώθω κι όπως τα περνάω. Σε αυτό το σημείο ακόμα και οι φίλοι σου δε θα μπορέσουν να σου προσφέρουν βοήθεια ψυχολογική. Θα σου λένε λόγια όπως «ξεπέρασε το ρε μαλάκα», «μη σε παίρνει από κάτω», «πάλεψέ το» και άλλα τέτοια κλισέ. Όμως εσύ θα θες απλά να κυλήσεις. Τα λόγια δεν σου κάνουν τίποτα. Στ΄αυτιά σου περνάνε ως επικριτικά.

Νιώθεις ότι κανείς δε μπορεί να σε καταλάβει. Δοκιμάζεις τη λύση του ψυχολόγου. Μόνο που ούτε εκεί θα βρεις παρηγοριά. Ναι, είναι επιστήμονας. Ναι, ξέρει καλά τη δουλειά του. Όμως με την ανθρώπινη ψυχολογία δεν υπάρχουν κανόνες. Όλα γίνονται βήμα βήμα. Και τα βήματα ενός ανθρώπου που του δίνεις 100 ευρώ την ώρα δεν σε καλύπτουν. Κάπου εκεί βρίσκεις τα δικά σου βήματα να σε οδηγούν στο στριπτιτζάδικο. Θες απλά να πιεις και να μιλήσεις σε αγνώστους. Και τι καλύτερο από μία στριπτιζέζ;

Γιατί η στριπτιζέζ είναι καλύτερη από έναν ψυχολόγο για τον άντρα

Στο μυαλό πολλών υπάρχει μια υποτίμηση προς αυτές τις κοπέλες. Μια εντελώς λάθος υποτίμηση. Αναφέρομαι στην υποτίμηση ως προς τον ρόλο τους και τον χαρακτήρα τους. Αρκετές απ΄αυτές θα γούσταραν τρελά μια κουβέντα με έναν πελάτη. Τακτικό ή μη. Θα ήθελαν να του πουν κι αυτές πράγματα και να ξετυλίξουν έστω για λίγο ένα άλλο τους κομμάτι. Κι ας φοράνε ψηλά τακούνια, στρινγκ και το στήθος τους ετοιμάζεται να εκραγεί.

Το γεγονός δε ότι είναι και παντελώς άγνωστες, κάνει την δική σου θέση πιο εύκολη. Σε απαλύνει. Όλοι μας νιώθουμε την ανάγκη να ζήσουμε ανάμεσα σε εντελώς μη οικείους. Να μην μας ζητάει κανείς το λόγο για τίποτα. Η στριπτιζέζ είναι ιδανική για πολλούς λόγους.

Πρώτον, είναι μια πανέμορφη γυναίκα, πληθωρική, καλοφτιαγμένη. Και σε χαϊδεύει. Ναι, έχει στόχο να σου τσιμπήσει τα 10 ή 20 ευρώ για το χορό. Ή τα 30 για το ποτό. Την ανάγκη στην καλύπτει όμως. Σε μια περίοδο που καμία γυναίκα δεν σου δείχνει κάτι, το να έχεις μια τέτοια κοπέλα στα πόδια σου δημιουργεί υπέροχες ψευδαισθήσεις. Αλλά ποιος είπε πως οι ψευδαισθήσεις δεν σε κρατάνε μακριά από την κατάθλιψη;

Ένας δεύτερος λόγος είναι πως αυτή η κοπέλα μπορεί να σου πει πιο ζόρικες ιστορίες για τη ζωή της. Ειδικά αν προέρχεται από καμία Ρουμανία, Βουλγαρία, Μολδαβία κτλ. Μαζί της μπορείς να εκτιμήσεις διαφορετικά την δική σου κατάσταση. Αν είσαι καλά οικονομικά κι επαγγελματικά, έχεις και τους φίλους σου, τότε το κομμάτι το ερωτικό δεν χρειάζεται να σε βυθίζει. Γιατί δεν είναι στο χέρι σου. Ξέρω, θα βόλευε να είναι στο χέρι μας. Ίσως μας ενοχλούσε λιγότερο.

Τρίτον, η στριπτιζέζ δεν σε κρίνει. Δεν επιχειρεί να σε νουθετήσει με συμβουλές που μπορεί να γίνουν σκληρές. Οι δικοί σου αυτό κάνουν. Τουλάχιστον, έτσι περνάει στην ψυχολογία σου. Ακόμα και το μειδίαμα αδιαφορίας που θα σου δείξει η στριπτιζέζ είναι καταπραϋντικό.

Τέταρτο και πιο σημαντικό. Κάτι που εμπίπτει σε ενορμήσεις, σε λίμπιντο, σε μια ανάγκη για καταφύγιο. Κάτι που έχει απασχολήσει άπειρους ψυχολόγους. Το γυναικείο στήθος. Όχι με την έννοια την πιο γήινη, το να πιάσεις δηλαδή ένα όμορφο στήθος. Αλλά με την έννοια τη μητρική, την οιδιπόδεια. Με την έννοια της επιστροφής σε έναν τόπο ασφάλειας.

Αφήνεις το κεφάλι σου στο στήθος της στριπτιζέζ, ένα στήθος που δεν περιλαμβάνει Λαιστρυγόνες και Λωτοφάγους. Βάζεις τα κλάματα, αν σε ηρεμεί αυτό, κλείνεις τα μάτια και χάνεσαι. Είναι δέκα λεπτά που μοιάζουν με αιωνιότητα. Σταματάει ο χρόνος αν θες. Νιώθεις ότι είσαι ξανά παιδί, μωρό. Στην αγκαλιά της μάνας σου. Τότε που καμία σκοτούρα δεν σε ταλάνιζε. Μήπως η εμβρυακή στάση που ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου αυτό δεν δείχνει; Με την στριπτιζέζ δεν φαντάζεσαι απλώς. Έχεις. Σου προσφέρει αυτή την κάλυψη.

Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται παράλογα σε κάποιον που δεν έχει βρεθεί σε αυτή την κατάσταση. Ή σε κάποιον με πουριτανική αντίληψη. Αν βρεθείς από την άλλη μεριά του ρεύματος όμως, θα καταλάβεις. Θα καταλάβεις ότι μια άγνωστη γυναίκα είναι το σωσίβιο που σου πετάει ένας διασώστης όταν πνίγεσαι στο νερό. Αν δεν το πιάσεις, ο βυθός έχει σκοτάδι, απογοήτευση και κατάθλιψη. Αν το πιάσεις, κρατιέσαι στην επιφάνεια. Πάλι θα έχεις να αντιμετωπίσεις μεγάλα κύματα και σαρκοφάγα ζώα, αλλά τουλάχιστον θα έχεις την ανάσα σου. Άρα και τη δύναμή σου!