Υπάρχουν άπειροι τρόποι για να διαπιστώσει κανείς πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος, ειδικά στον αθλητισμό. Ένας από αυτούς είναι ότι ο Πίπο Ιντζάγκι, ο παλιός επιθετικός των Γιουβέντους και Μίλαν αλλά και της Εθνικής Ιταλίας, είναι σήμερα 53χρονος προπονητής και δίνει μάχη για να ανεβάσει στην Serie A τρίτη διαφορετική ομάδα. Μετά τις Μπενεβέντο και Πίζα, την Παλέρμο.
Ήταν πραγματικά σαν χθες ο τελικός της Αθήνας. Ο τελικός της 23ης Μαΐου του 2007, στον οποίο ο SuperPippo με δύο γκολ χάρισε στην Μίλαν τον τίτλο κόντρα στην Λίβερπουλ αλλά και τον πιο εμβληματικό πανηγυρισμό στην ιστορία του Champions League. Το ίδιο το ποδόσφαιρο, για να αποδείξει ότι δεν μπορεί να συγκριθεί με άλλο άθλημα, το 2005 στην Τουρκία, «θυσίασε» τη δεύτερη μεγαλύτερη ομάδα του, με μια οδυνηρή απώλεια.
Μετά την Πόλη όμως, υπάρχει η Αθήνα…
Τη σεζόν 2006-07, έχοντας χρειαστεί να αποκλείσει στα προκριματικά τον Ερυθρό Αστέρα, η Μίλαν βρέθηκε στον όμιλο με Άντερλεχτ, Λιλ και ΑΕΚ. Ξεκίνησε με 3 νίκες και μια ισοπαλία, όμως στο 5ο ματς ηττήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο από την Ένωση με το φάουλ του Ζούλιο Σέζαρ και παρότι έχασε και την τελευταία αγωνιστική από την Λιλ εντός [ακόμα βρίζουν οι ΑΕΚτζήδες] έκλεισε θέση ως πρώτη στα νοκ-άουτ.
Εκείνη τη μέρα ο Ιντζάγκι έπιανε το κεφάλι του με τα όσα έπιανε ο συμπατριώτης του, Στέφανο Σορεντίνο, για να κρατήσει το 1-0 μέχρι το φινάλε. Δεν θα μπορούσε να το φανταστεί, όμως την ίδια χρονιά, στο ίδιο γήπεδο, θα ζούσε το μεγαλύτερο βράδυ της αδιανόητης καριέρας του.
Στους «16», έπειτα από δύο 90λεπτα με 0-0 με την Σέλτικ, η Μίλαν χρειάστηκε ένα σλάλομ του καλύτερου παίκτη στον κόσμο εκείνη την εποχή και τελικά κατόχου της Χρυσής Μπάλας, Ρικάρντο Κακά, στην παράταση και η συνέχεια την έφερε πάνω στην Μπάγερν. Μετά το 2-2 στο San Siro στο πρώτο ματς, πήγε με την πλάτη στον τοίχο στο Μόναχο, όμως Ζέεντορφ και Ιντζάγκι (0-2) έκλεισαν θέση στα ημιτελικά κόντρα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Κριστιάνο Ρονάλντο.
Το πρώτο παιχνίδι ήταν στο Old Trafford. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μην θυμάται το γκολ του Κακά που έκανε του αμυντικούς της Γιουνάιτεντ να τρακάρουν μεταξύ τους πριν βάλει το δεύτερο προσωπικό του για το 1-2. Δυστυχώς, οι συμπαίκτες του δεν ήταν στο ίδιο level και η Μίλαν έπρεπε να κάνει τη δουλειά ξανά στη ρεβάνς.
Σε ένα βροχερό βράδυ στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας, ο Κακά πέτυχε το 10ο γκολ του στη διοργάνωση, οι Rossoneri έπνιξαν την Γιουνάιτεντ με 3-0 και έκλεισαν εισιτήρια για την Αθήνα για δεύτερη φορά στη σεζόν. Εκεί, θα περίμενε ξανά η Λίβερπουλ.
Μέρες πριν έρθει η σέντρα στο ΟΑΚΑ, η δουλειά του προπονητή δεν ήταν καθόλου εύκολη. Ο Κάρλο Αντσελότι μπορεί να ήταν σίγουρος για την άμυνα και το κέντρο του, όμως για την επίθεση έπρεπε να πάρει μια δύσκολη απόφαση. Από αυτές που μπορεί να κρίνουν καριέρες, να αλλάξουν την ιστορία. Ο Ιντζάγκι είχε χτυπήσει μερικές μέρες νωρίτερα. Όλοι προέτρεπαν να χρησιμοποιηθεί στον τελικό ο νεαρότερος και σε σούπερ φυσική κατάσταση, Αλμπέρτο Τζιλαρντίνο.
Όλοι ήταν σίγουροι, όχι όμως ο Carletto. Κόντρα στο τεχνικό επιτελείο και τη διοίκηση, τη μέρα που οι Rossoneri διψούσαν για εκδίκηση, εμπιστεύτηκε τον μαθητή του. Πόνταρε στη δίψα και τη θέληση που τον κατακλύζει ολόκληρο ακόμα και στα 33 του. Στο ματς που μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες στην ιεραρχία του Champions League, ο allenatore πίστεψε όσο κανένας στον Ιντζάγκι. Ότι για αυτά τα 90 λεπτά θα άφηνε πίσω όλα τα προβλήματα και θα έδινε τη λύση.
«Τη μέρα πριν τον τελικό της Αθήνας, ο Ιντζάγκι δεν μπορούσε ούτε να σηκωθεί, είπα στον Αντσελότι πως είναι μάλλον καλύτερο να παίξει ο Τζιλαρντίνο. Μου απάντησε ‘ναι, αλλά ο Goofy ακόμα και έτσι, μπορεί να βάλει δύο γκολ’» είναι το insight του τότε αντιπροέδρου, Αντριάνο Γκαλιάνι.
Ο παίκτης που σε όλη του την καριέρα ήταν στο σωστό σημείο για να σκοράρει. Με ένα timing, σπάνιο χάρισμα, με αυτό που μπορούσε να νικήσει κάθε άμυνα, θυμήθηκε αργότερα τα λόγια του προπονητή του όταν τον έπιασε για να του μιλήσει. «Δεν έχω καμία αμφιβολία, αύριο παίζεις εσύ».
Οι Έλληνες το ξέρουμε καλύτερα, όπως σίγουρα και οι fans της Μπαρτσελόνα, η Μίλαν είχε ξαναπαίξει το 1994 τελικό Champions League στην Αθήνα όταν νίκησε με 4-0 τους Καταλανούς. Οι Rossoneri, αν και είχαν κληρωθεί ως γηπεδούχοι, επέλεξαν να μην φορέσουν τις κλασικές μαύρες και κόκκινες ρίγες αλλά τη γούρικη λευκή εμφάνιση [maglia fortunata] με την οποία είχαν χάσει στην Κωνσταντινούπολη αλλά είχαν κατακτήσει με αυτήν 5 τίτλους.
Σέντρα. Η Λίβερπουλ πατά το χορτάρι του ΟΑΚΑ με περισσότερη ενέργεια. Βγαίνει συνέχεια από δεξιά με τον Πέναντ και οι Τζέραρντ και Τσάμπι Αλόνσο δοκιμάζουν με κάθε ευκαιρία, όμως Μαλντίνι και Νέστα βάζουν τα πόδια τους στη φωτιά και ο Ντίντα είναι εκεί όταν χρειάζεται. Το πρώτο μισό περνά στο μισό των Rossoneri, οι οποίοι ξεμυτίζουν με προϋποθέσεις στο 45’ και ο Κακά παίρνει φάουλ ακριβώς έξω από την περιοχή από τον Τσάμπι Αλόνσο. «Πρώτος πιθανός κίνδυνος από πλευράς Μίλαν». Κάρμα.
Ο Πίρλο στήνει την μπάλα. Εκτελεί προς την εστία. Την ώρα που ο Ιντζάγκι φεύγει για να πάρει θέση για πιθανή απόκρουση, η μπάλα βρίσκει πάνω του, αλλάζει πορεία και ξεγελά τον ανήμπορο να αντιδράσει, Πέπε Ρέινα, ο οποίος τη βλέπει στα δίχτυα του. Οι Θεοί του ποδοσφαίρου απονέμουν δικαιοσύνη και ο Πίπο τρέχει προς τη γωνία. Ηλεκτρικό ρεύμα διαπερνά όλο το σώμα του, τα χέρια του είναι τεντωμένα. Πηδά τις πινακίδες και φεύγει στην πλευρά που οι τιφόζι της Μίλαν παραληρούν και γονατίζει μπροστά τους. Ανατριχίλα.
Νωρίς στο δεύτερο μέρος ο Τζέραρντ παίρνει όλες τις κόντρες και βγαίνει μόνος του. Θαύματα όμως δεν γίνονται κάθε μέρα και ο Ντίντα βγαίνει νικητής στο τετ-α-τετ. Το ματς οδηγείται στο τελευταίο κομμάτι του, ο Αντσελότι δεν σκέφτεται καν να βγάλει τον Ιντζάγκι. Στο 82’ ο Κακά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο είναι πολύ μόνος ανάμεσα στις γραμμές. Ζυγίζει την κάθετη, ο Πίπο κάνει την κίνηση, περνά τον Ρέινα και από πλάγια στέλνει σαδιστικά την μπάλα ίσα-ίσα να περάσει τη γραμμή. 2-0.
Φεύγει ξανά στο κόρνερ, όλοι πέφτουν πάνω του. Ξέρουν ότι η δουλειά έχει γίνει. Παρότι ο Κάουτ μειώνει σε 2-1 στο 89’, το αδιανόητο δεν μπορεί να ξανασυμβεί. Ο Πίπο έβγαλε αληθινή την προφητεία και δικαίωσε απόλυτα τον Αντσελότι, ο οποίος τον αγκάλιασε με έναν τρόπο που τα λέει όλα. Ο Πάολο Μαλντίνι σήκωσε στον ουρανό της Αθήνας το 7ο Champions League στην ιστορία των Rossoneri, ένα Champions League που είχε πρωταγωνιστή τον Κακά, όμως την υπογραφή του Ιντζάγκι.
Παρά τους τραυματισμούς, έπαιξε για ακόμα 5 χρόνια, μέχρι να φτάσει 38. Ακόμα και στο addio του στο ποδόσφαιρο, σκόραρε, κάνοντας το 4-0 σε ένα αδιάφορο ματς κόντρα στην Νοβάρα. Το έζησε με το ίδιο ακριβώς πάθος, την ίδια ένταση, όμως αυτός στην Αθήνα το 2007 έμεινε για πάντα στη μνήμη όλων ως ο πιο iconic πανηγυρισμός των τελικών της κορυφαίας διοργάνωσης. Ένα βράδυ στο οποίο, όπως έγραψαν οι Ιταλοί, ο Πίπο Ιντζάγκι, έφτιαξε δεύτερα γενέθλια για τον εαυτό του…