Κάποιoi παίκτες καταφέρνουν και νικάνε ως και το χρόνο. Γίνονται εκλεκτό υλικό διήγησης. Του σπάνιου είδους που εξωθεί τους μεγαλύτερους με ζέση να μοιράζονται, ξεκινώντας με ένα «άκου να σου πω, υπήρξε μια φορά κι ένα καιρό…». Μαντικές ικανότητες δεν έχουμε, προφανώς, αλλά θεωρούμε ως και δεδομένο ότι κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον, αυτό που βιώνουν φέτος οι οπαδοί του ΠΑΟΚ θα το θυμούνται με ένα εκρηκτικό μείγμα νοσταλγίας, συγκίνησης και αγάπης.
Μια μαγική σύζευξη ταλέντου. Μια 3άδα που ακόμα και οπαδοί άλλων ομάδων, χειροκροτούν. Γιάννης Κωνσταντέλιας, Τάισον, Αντρίγια Ζίβκοβιτς. Ο ορισμός της ποιότητας, το «να χα χίλια μάτια να τους βλέπω» προσωποποιημένο.
Το απόβραδο της Τετάρτης (14/1), στο «Γ. Καραϊσκάκης» η φοβερή και τρομερή αυτή τριάδα του ΠΑΟΚ όρισε το σενάριο για μια μεγαλειώδη νίκη-πρόκριση (2-0) επί του Ολυμπιακού, σε κάδρο προημιτελικών του Κυπέλλου Ελλάδας. Κι ας μην πέτυχαν αυτοί κάποιο από τα τέρματα – Μύθου και Οζντόεφ ήταν οι σκόρερ.
Οι 3 «μάγοι» του ΠΑΟΚ
Ο «Ντέλιας» όριζε το τέμπο, έκανε ξανά καρδιές να χτυπάνε με προσμονή κάθε φορά που χάιδευε το τόπι – ποτέ δεν το κλωτσάει – λίγο έλειψε να βάλει (ακόμη μια) γκολάρα, ο Τζολάκης του έκανε «χαλάστρα». Είναι ένας από τους πιο ολοκληρωμένους παίκτες στην Ευρώπη στη θέση του ο Έλληνας διεθνής άσος, ας μην φοβόμαστε τα μεγάλα λόγια όταν κουβαλούν τόση αλήθεια.
Ο Τάισον δεν μπορεί να έγινε χθες (13/1) 38 ετών, κάποιο λάθος υπάρχει εδώ, μάξιμουμ… 25 πρέπει να ‘ναι ο Βραζιλιάνος έτσι όπως παίζει, έτσι όπως τρέχει πάνω κάτω και βγάζει τη γλώσσα στους νεότερους. Και ο Ζίβκοβιτς; Οι 2 ασίστ του Σέρβου στο Φάληρο έρχονται να επαληθεύσουν για νιοστή φορά το πόσο οξυδερκής είναι, το πώς βλέπει πράγματα που οι άλλοι ούτε καν φαντάζονται.
Ναι, αυτός ο ΠΑΟΚ αποδίδει σε τόσο υψηλό level επειδή γενικώς έχει καλούς παίκτες, και βεβαίως επειδή έχει την ευλογία στον πάγκο του να έχει επί σειρά ετών έναν εξαιρετικό προπονητή που γνωρίζει άρτια τον οργανισμό του Δικεφάλου όπως είναι ο Ραζβάν Λουτσέσκου. Ναι, αυτός ο ΠΑΟΚ κάνει πολλά πράγματα σωστά, εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου.
Όμως όταν μιλάμε γι’ αυτό που ο μέσος φίλαθλος εισπράττει σαν μαγεία, τότε η κουβέντα πάει, ξεκινάει πιο σωστά, από τους 3 εκλεκτούς κυρίους που αποτέλεσαν την (ευχάριστη) έμπνευση γι’ αυτές τις αράδες. Το «Κωνσταντέλιας-Τάισον-Ζίβκοβιτς» συνιστά μία από τις καλύτερες μεσοεπιθετικές 3άδες που εμφανίστηκαν ποτέ στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Με ζηλευτή χημεία και αλληλοκατανόηση, με σπάνια ποιότητα. Ο ένας συμπληρώνει και βελτιώνει τον άλλον.
Ας το χαρούμε όσο το βλέπουμε όσοι αγαπάμε την μπάλα, την ουσία της. Δεν θα κρατήσει για πάντα. Αλλά θα μείνει για πάντα. Θύμηση, συναίσθημα. Και αυτό είναι πολύ σπουδαίο πράγμα. Το σπουδαιότερο, ίσως, αν αφήσουμε το ρομαντισμό να βγει μπροστά και πάνω από όλα.
