Ματς-οδηγός για το μέλλον του Παναθηναϊκού είναι αυτό κόντρα στον Άρη για το Κύπελλο Ελλάδας. Μπορεί οι πράσινοι να μην έπαιξαν το πιο εκτυφλωτικό παιχνίδι τους τη φετινή σεζόν, αλλά έβγαλαν για πρώτη φορά τόσο έντονα στο γήπεδο πολλά από τα στοιχεία που χρειάζεται μια ομάδα τη… σήμερον ημέρα για να αυξήσει τις ελπίδες της για ένα καλύτερο αύριο που θα οδηγήσει και σε πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις και -μακάρι- σε τίτλους.
Και όλα πηγάζουν από τις επιλογές του Ράφα Μπενίτεθ, τόσο σε πρόσωπα όσο και σε σχηματισμό, με τον Ισπανό να διαπιστώνει ότι οι νέες ιδέες που δοκίμασε για πρώτη φορά τον δικαίωσαν και για αυτό αξίζει να επενδύσει σε αυτές.
Η διαφορετική διάταξη
Το πρώτο που παρατηρήθηκε -και ενδεχομένως ξένισε αρκετούς- ήταν η διάταξη στο 2-0 επί του Άρη. Κάτι που αρχικά εκτιμήθηκε από δημοσιογράφους και θεατές ότι θα είναι ένα απλό 4-4-2, γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι θα μεταμορφωνόταν σε… κάτι σαν 4-2-3-1 ή ακόμη και 4-4-1-1 (δεν έχει και πραγματικά σημασία) δίχως κλασικό «κόφτη» στη μεσαία γραμμή.
Ο γράφων, όντας στον αέρα του bwinΣΠΟΡ FM την ώρα που έγινε γνωστή η 11άδα είδε τα πρώτα μηνύματα έντονης κριτικής και δυσαρέσκειας από ορισμένους. «Θα περνάει μέχρι και ο Τιτανικός από τον άξονα», έγραψε ένας ακροατής, ο οποίος (όπως κι άλλοι προφανώς) εξέφρασε έναν σοβαρό προβληματισμό, που ενδεχομένως να απασχόλησε και τον Ράφα Μπενίτεθ, ο οποίος τελικά πήρε το ρίσκο, θυσιάζοντας ένα αμυντικό χαφ για χάρη ενός πιο επιθετικογενούς παίκτη.
Πόνταρε στην… Κηφισιά
Ξεκάθαρα ο Ισπανός αποφάσισε να προσθέσει ταχύτητα, ζητώντας παράλληλα και πολύ πιο άμεσο παιχνίδι από αυτό που είχαμε συνηθίσει επί των ημερών του. Ο Τεττέη γινόταν συχνά αποδέκτης της μπάλας με κάθετες μπαλιές ενώ το ίδιο συνέβαινε όταν η πάσα αντί για τον άξονα, όπου κινούταν ο πρώην επιθετικός της Κηφισιάς, πήγαινε στα άκρα όπου… στριφογύριζε ο πρώην συμπαίκτης στην ομάδα των βορείων προαστίων, Παύλος Παντελίδης.
Αυτή η απόπειρα των πράσινων για όσο το δυνατόν πιο γρήγορη μετάβαση ήταν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του χθεσινού ματς. Τσιριβέγια και Μπακασέτας έψαχναν να μεταβιβάσουν άμεσα την μπάλα μπροστά, όπου ο Τεττέη γινόταν αυτόματα επικίνδυνος, είτε με μέτωπο στην εστία είτε ταλαιπωρώντας τους αμυντικούς οι οποίοι συνήθως μόνο με φάουλ τον σταματούσαν.
Λίγο πιο πίσω του η παρουσία του Σφιντέρσκι αποδείχθηκε σωστή επιλογή καθώς ο Πολωνός προσέφερε αρκετά ως δεύτερος επιθετικός. Ασκώντας και ο ίδιος πίεση ως έξτρα παίκτης στον άξονα ουσιαστικά, έδινε την ευκαιρία και στον Μπακασέτα να ανεβαίνει από το «8», την ώρα που τόσο ο Παντελίδης όσο και ο Μπόκος (αξίζει ένα ξεχωριστό μπράβο αυτό το παιδί) έκαναν την ίδια δουλειά στα πλάγια.
«Κατοχή» στην περιοχή
Με λίγα λόγια, αντί να χτίσει τον τρόπο ανάπτυξης του Παναθηναϊκού βασιζόμενος στην μεγαλύτερη κατοχή, ο Ράφα Μπενίτεθ αποφάσισε να ποντάρει στην… κατοχή της αντίπαλης περιοχής.
Επέλεξε, δηλαδή, ένα σχέδιο που ήθελε τους παίκτες του να έχουν την μπάλα συνήθως στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Πατώντας πιο συχνά στο «κουτί» και αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες για γκολ ή για κερδισμένα πέναλτι, όπως συνέβη απέναντι στον Άρη.
Προφανώς είναι δύσκολο να μεταφέρει αυτούσιο το συγκεκριμένο πλάνο σε ματς υψηλότερων απαιτήσεων, κόντρα σε πιο δυνατούς αντιπάλους, όπως για παράδειγμα το εκτός έδρας ντέρμπι με την ΑΕΚ που ακολουθεί. Όμως το γενικότερο συμπέρασμα δεν αλλάζει. Ο Παναθηναϊκός είχε και έχει ανάγκη να γίνει πιο γρήγορος και άμεσος στο παιχνίδι του. Όχι απαραίτητα μια ομάδα αντεπιθέσεων, αλλά σίγουρα ένα σύνολο με την ικανότητα να χρησιμοποιεί την μπάλα γρήγορα και αποτελεσματικά, δίχως να χάνει χρόνο σε διαρκές μπιλντ απ. Και αναλόγων προσόντων επομένως θα πρέπει να είναι και ενδεχόμενες προσθήκες…
Το χατ-τρικ της αποθέωσης
Αναμφίβολα το γεγονός της βραδιάς σε επίπεδο ατομικής απόδοσης ήταν το χατ-τρικ του Τάσου Μπακασέτα. Ο αρχηγός έτσι κι αλλιώς, ακόμα και στα δύσκολα, ήταν από αυτούς που είχε τουλάχιστον σωστή νοοτροπία και το αποθεωτικό χειροκρότημα όταν αντικαταστάθηκε ήταν και μια αναγνώριση που την άξιζε από τον κόσμο.
Έναν κόσμο, που πέρα από το 3-0 και την πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου που προσφέρει κίνητρο για τη συνέχεια της σεζόν, σε ομάδα και φιλάθλους.
Ο κόσμος χαμογελά επειδή ξαναβρίσκει μικρούς «ήρωες» σε αυτήν την ομάδα. Αποκτά μια διαφορετική σύνδεση όταν βλέπει παίκτες όπως ο Τεττέη ή ο Παντελίδης ντυμένους στα πράσινα. Δεν είναι μόνο το ταλέντο ή οι ικανότητές τους που τους έβαλαν τόσο γρήγορα στις καρδιές των οπαδών. Είναι και οι ιστορίες που κουβαλάνε. Ο ένας πρώην στέλεχος των Ακαδημιών που δεν αξιοποιήθηκε -αφέθηκε να φύγει- και επέστρεψε ως «δικό μας παιδί» και ο άλλος ένα παιδί μεταναστών που μας έκανε την τιμή να γίνει «δικό μας»…