Μετά την ήττα του, με 3-0 σετ από τον Κάρλος Αλκαράθ, στον ημιτελικό του US Open τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Νόβακ Τζόκοβιτς έμοιαζε να το παίρνει απόφαση. Να υποκύπτει στον πανδαμάτορα χρόνο, πετώντας λευκή πετσέτα: «είναι πια πολύ δύσκολο να ανταγωνιστώ σε συνθήκες best of five αυτούς τους δύο top παίκτες», είπε αναφορικά στον Ισπανό και τον Γιάνικ Σίνερ ο Σέρβος υπερπρωταθλητής, μετά από ακόμα μία ήττα – αμαχητί σε Γκραν Σλαμ, από έναν εκ τους δύο κορυφαίους τενίστες του κόσμου.
Ήταν η 7η στα οχτώ τελευταία παιχνίδια απέναντί τους σε Major τουρνουά. Με τον Αλκαράθ είναι στο 1-4 και με τον Σίνερ στο 0-3. Στις τέσσερα τελευταία head to head μαζί τους δεν έχει πάρει ούτε σετ. Για να γίνει ακόμα… χειρότερο, απέναντι στον Ιταλό μετράει εφτά σερί ήττες συνολικά με σετ 3-17!
Το 2023 ο Νόλε κατέκτησε το Australian Open, το Roland Garros και το US Open. Του ξέφυγε μόνο το Wimbledon (από τον Αλκαράθ). Με τη νίκη του στη Νέα Υόρκη έφτασε τότε τα 24 Γκραν Σλαμ, πιάνοντας στην πρώτη θέση όλων των εποχών τη Μάργκαρετ Κορτ. Απέμενε ένα βήμα για την απόλυτη μοναξιά στην κορυφή και την… ανεξίτηλη ανάδειξη του σε GOAT του τένις (ή μήπως όχι μόνο του τένις;).
Αυτό το βήμα όμως, έμοιαζε έως και πριν από λίγο καιρό ότι δεν θα γίνει ποτέ. Δεν είναι μόνο ο (ανίκητος) χρόνος, αλλά και η – ακαταμάχητη ποια – ποιότητα του Νο. 1 και Νο. 2 του κόσμου, που έχουν δημιουργήσει ένα αποκλειστικά δικό τους επίπεδο ανταγωνισμού. Στα 5 από τα 7 τελευταία Γκραν Σλαμ ο «Τζόκερ» ηττήθηκε από αυτούς τους δύο (μία φορά στον τελικό και τέσσερις φορές στα ημιτελικά). Στα άλλα δύο – στο Roland Garros του 2024 και στο Australian Open του 2025 – εγκατέλειψε λόγω τραυματισμών που προκάλεσε η καταπόνηση, σε προημιτελικά και ημιτελικά αντίστοιχα.
Πλέον, πέντε μήνες προτού κλείσει τα 39, φαίνεται ότι ο χρόνος μπορεί να λειτουργεί μόνο εις βάρος του και το όνειρο του 25ου Σλαμ να έχει σβήσει οριστικά.
Η μήπως όχι;
Αν ο Τζόκοβιτς ήταν άνθρωπος που συμβιβάζεται με τη λογική, δεν θα είχε γίνει ποτέ αυτό που είναι.
Ο Νόλε έφτιαξε την καριέρα του πάνω στην άρνηση της «φυσικής τάξης πραγμάτων». Δεν αποδέχτηκε ποτέ ότι συνέπεσε στην «εποχή των Φέντερερ και Ναδάλ». Το είδε ως πρόσκληση. Και πέρασε μια ζωή ολόκληρη βελτιώνοντας κάθε λεπτομέρεια: από το σερβίς του μέχρι την… αναπνοή του. Δοκίμασε κάθε προπονητική μέθοδο και κάθε τεχνική αυτοβελτίωσης, για να προσθέτει, προϊόντος του χρόνου, νέα στοιχεία στο παιχνίδι του. Κατά γενική ομολογία, ήταν καλύτερος στα 35 απ’ ότι στα 25 και τα 30. Και τελικά προσπέρασε εκείνους που ο κόσμος θεωρούσε μακράν κορυφαίους όλων των εποχών.
Νίκησε το χρόνο… για χρόνια. Δεν θα μπορούσε βέβαια εσαεί. Και πάνω που φαίνεται να υποκύπτει οριστικά σε αυτόν, έβαλε στην κούτρα του να το κάνει ξανά. Αυτή τη φορά, με τρόπο που μοιάζει «παράλογος». Σχεδόν ακατόρθωτος. Να επικρατήσει back to back σε ένα Γκραν Σλαμ απέναντι σε δύο «τέρατα» σωματικής και πνευματικής κατάστασης, στο απόλυτο peak τους.
Θα μπορούσε να αρκεστεί για λίγο ακόμα σε έναν ρόλο top-5. Να συνεχίσει τις χορηγίες, να διευρύνει τις επιχειρήσεις του. Να πηγαίνει στην Τζέντα για 1,5 εκατομμύριο δολάρια και να είναι όλοι ευχαριστημένοι…
Αντ’ αυτού, πήρε πριν από λίγο μια απόφαση, γνώριμη για όσους τον ξέρουν: να μην αφήσει πέτρα ακούνητη. Να ψάξει λύση όπου και αν είναι κρυμμένη. Η αναζήτηση τον οδήγησε – που αλλού (;) – στην επιστήμη. Στην απόλυτη λεπτομέρεια και τη βιομηχανική.
Κάλεσε τον Μαρκ Κόβατς, έναν από τους κορυφαίους ειδικούς παγκοσμίως στη βελτιστοποίηση ανθρώπινης απόδοσης και στην παράταση της αθλητικής καριέρας. Η προετοιμασία ξεκίνησε στην Αθήνα, στα Hard courts του Αστέρα Βουλιαγμένης. Δούλεψαν με τον Αυστραλό επιστήμονα in person εφτά με οχτώ ημέρες, κάνοντας «χειρουργική» δουλειά.
Εστίαση στην κινητική αλυσίδα. Στην οικονομία κίνησης. Στο πώς κάθε βήμα, κάθε στροφή, κάθε αλλαγή κατεύθυνσης μπορεί να κοστίζει λιγότερη ενέργεια. Πώς οι φυσικές απώλειες της ηλικίας μπορούν να αντισταθμιστούν με ακρίβεια.
Με λιγότερες ώρες και περισσότερη στόχευση. Στην πρόληψη τραυματισμών, στην ταχύτερη αποκατάσταση, στη διαχείριση κόπωσης σε αγώνες μαραθωνίου.
Στο Australian Open, τα πρώτα δείγματα είναι ξεκάθαρα. Ο Τζόκοβιτς θυμίζει ξανά εκείνον τον παίκτη που έφτανε πάντα μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα στην μπάλα. Πιο ταχύς, πιο φρέσκος, πιο αιχμηρός. Στα τρία πρώτα παιχνίδια του στη Μελβούρνη δεν παραχώρησε ούτε σετ. Μόνο από 7 γκέιμς στα δύο πρώτα και δύο σετ πόιντ στο τρίτο, απέναντι στον πολύ καλό σε αυτό το τουρνουά Μπότις Βαν ντε Ζάντσουλπ (6-3, 6-4, 7-6).
Λίγο πριν κλείσει τα 39, δείχνει ξανά επικίνδυνος. Πιο «ελαφρύς», πιο καθαρός στις αποφάσεις, τακτικά και σωματικά «παρών». Έτοιμος να διαχειριστεί και τις πιο δύσκολες μπάλες. Δεν έχει σχέση με τον Νόλε του 2025, περισσότερο μοιάζει με τον Νόλε του 2015!
Ασφαλώς, τίποτα δεν του εξασφαλίζει ότι θα φτάσει στο τέλος του δρόμου. Ότι θα καταφέρει να κοιτάξει στα μάτια τους τους Σίνερ και Αλκαράθ. Έχει όμως δοκιμάσει τα πάντα για να αυξήσει τις πιθανότητες. Μέσω της άρνησης να αποδεχτεί το ημερολόγιο ως δικαιολογία, έβαλε πλώρη να ανατρέψει τους… κανόνες της βιολογίας.
Και αν τελικά το πετύχει, θα πρέπει να μιλάμε ίσως για τον κορυφαίο όλων των εποχών στο σύνολο των σπορ…