«ΟΚ, δε λέω πως ο Σλούκας είναι ο GOAT ή ο δικός μου GOAT, ΑΛΛΑ πρέπει να αρχίσει να αναφέρεται στη συζήτηση. Γνώμη μου», έγραψε στο X ο Μάικ Τζέιμς μετά το θρίαμβο του Παναθηναϊκού στο Βερολίνο τον Μάιο του 2024 και την κατάκτηση του 7ου ευρωπαϊκού τροπαίου. Ο πρώην γκαρντ του Παναθηναϊκού ήταν ο MVP της regular season εκείνη τη σεζόν, ο Κώστας Σλούκας όμως πήρε το «καλό» βραβείο MVP (που συνοδεύει το κύπελλο), έχοντας αξέχαστα 100% ευστοχία εντός πεδιάς (4/4 τρίποντα, 2/2 δίποντα) και 24 πόντους στον τελικό με τη Ρεάλ.
Ακόμα και όσοι δεν θα συμφωνούσαν τότε με τον Τζέιμς, θα ήταν… άκομψο να εξαιρούν τώρα, 1,5 χρόνο μετά, τον Έλληνα γκαρντ από την κουβέντα για τον Greatest of all time στην Euroleague. Διότι, ξέχωρα από τις τέσσερις κούπες Ευρωλίγκας (με τρεις διαφορετικές ομάδες) που έχει στο παλμαρέ του, αυτά που κάνει στα 36 του και ο τρόπος με τον οποίο τα κάνει, είναι μάλλον κάτι πρωτόγνωρο στην ιστορία της διοργάνωσης.
Ο Σλούκας έχει χάσει μόνο ένα παιχνίδι από τα 26 της φετινής διοργάνωσης. Έχει κατά μέσο όρο 10.8 πόντους, 5.4 ασίστ, 2.4 ριμπάουντ και μόλις 1.2 λάθη, ενώ σουτάρει με 47.5% στο δίποντο, 38.7% στο τρίποντο και 90.3% στις βολές. Η σύγκριση των αριθμών δεν λέει από μόνη της κάτι και ούτε φυσικά θα… αναδείξει τον καλύτερο, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μία μεμονωμένη σεζόν. Ας δούμε όμως κάποια νούμερα, ενδεικτικά, και δίκην φιλολογικού ενδιαφέροντος.
Ο κατά πολλούς GOAT της Euroleague, Δημήτρης Διαμαντίδης, είχε στην τελευταία σεζόν του (ως 36χρονος) 7.2 πόντους, 4.2 ασίστ, 2.3 ριμπάουντ και 2.1 λάθη. Και το… αντίπαλο δέος, ο Βασίλης Σπανούλης, διανύοντας το 36ο έτος της ηλικίας του, είχε τη σεζόν 2017/18 μέσο όρο 14 πόντους, 5.6 ασίστ, 1.5 ριμπάουντ και 3.5 λάθη, με 47.4% στο δίποντο, 31.5% στο τρίποντο και 81.7% στις βολές.
Η διαφορά στην περίπτωση του Σλούκα είναι σε πόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον πραγματοποιεί τέτοια σεζόν. Ο Τι Τζέι Σορτς ήταν ο περσινός «σκιώδης» MVP της διοργάνωσης, ενώ το δίδυμο Ναν-Γκραντ θα μπορούσε να παίζει 30 λεπτά ακατέβατα σε οποιαδήποτε ομάδα της Euroleague.
Το rate ασίστ / λαθών του είναι σχεδόν εξωπραγματικό για πλέι-μέικερ που παίρνει τόσες αποφάσεις και υποτίθεται πως οι κραδασμοί που αντέχουν τα πνευμόνια του έχουν περιοριστεί. Αλλά ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι (παρά την προαναφερόμενη συνθήκη) ο Σλούκας είναι καλύτερος αμυντικός τώρα απ’ ότι ήταν 5 ή και 10 χρόνια πριν!
Ο τρόπος με τον οποίο μάχεται για κάθε μπάλα και χρησιμοποιεί το κορμί του για να αμυνθεί σκιαγραφούν τη νοοτροπία του, τώρα στα 36, καθώς είναι ένα στοιχείο που δεν είχε ποτέ ανεπτυγμένο. Είναι το συμπλήρωμα της πώρωσης που βγάζει για τη νίκη, αυτής της ηγετικότητας που δεν μετριέται απαραίτητα σε αριθμούς, αλλά στο πόσο θετική επίδραση μπορεί να έχει ένα άτομο στο σύνολο.
Είναι η… κρυφή του η ατέλειωτη δίψα, που τον παρακίνησε να συνεχίσει να βελτιώνεται σε τόσο προχωρημένη μπασκετικά ηλικία.
Ο Σλούκας έχει ξεπεράσει τη λογική, κυρίως με το να θυμίζει 25αρη που δεν έχει κερδίσει ακόμα τίποτα στην καριέρα του. Και όσο λες ότι, δεν μπορεί, τώρα θα «ξεφουσκώσει», εκείνος «απαντά» με αθροιστικά 48 πόντους, 12 ασίστ και 5 ριμπάουντ στις back to back νίκες με Βιλερμπάν και Ρεάλ. Ααα.. και με 7/11 δίποντα, 7/11 τρίποντα και 13/14 βολές.
Και ίσως το σημαντικότερο απ’ όλα να είναι ότι αυτά τα κάνει μετά το 2024, που οργίασε στο φινάλε της σεζόν για να κατακτήσει Ευρωλίγκα και πρωτάθλημα, κερδίζοντας το στοίχημα της αλλαγής («αιώνιου») περιβάλλοντος. Θα μπορούσε έκτοτε να ψιλοαράξει, να έχει έναν καθαρά υποστηρικτικό ρόλο και να αρκείται σε 12λεπτα και 15λεπτά χωρίς να του ζητούν ευθύνες και τα ρέστα. Αντ’ αυτού το μάτι του γυαλίζει και είναι πιο ανταγωνιστικός από ποτέ στην καριέρα του. Και κάτι επίσης ιδιαίτερα σημαντικό: ενσαρκώνει μια ηγετική μορφή που ενώνει την ομάδα, χωρίς να το παίζει ντίβα. Και αυτό δεν είναι κάτι δεδομένο. Ούτε καν συνηθισμένο.
Με το 81-80 επί της Ρεάλ ο Παναθηναϊκός ξανάνιωσε, έκανε δήλωση χαρακτήρα και θύμισε εκείνες τις απίστευτες νίκες με Μονακό, Βαλένθια και Βίρτους, στο δρόμο για το τρόπαιο του 2024. Ο Σλούκας ήταν η… διαχωριστική γραμμή από το (καταστροφικό) 0/2 της «διαβολοβδομάδας» στο ελπιδοφόρο 2/2. Και αν το Μάη, η κούπα αναπαυτεί για 5η φορά στην αγκαλιά του, μάλλον θα είναι περιττό να κουβεντιάζουμε για τον GOAT της Euroleague…