Το 0-0 στο «Κλεάνθης Βικελίδης» μπορεί να μην πρόσφερε γκολ, αλλά πρόσφερε καθαρές απαντήσεις. Το ντέρμπι της Θεσσαλονίκης ολοκληρώθηκε χωρίς νικητή, όμως άφησε πίσω του ένα ματς γεμάτο ένταση, τακτική προσήλωση και δύο στιγμές που θύμισαν σε όλους πόσο λεπτές είναι οι ισορροπίες στη μπάλα: το ανάποδο ψαλίδι του Πέλκα που σταμάτησε ο Αθανασιάδης και την κεφαλιά του Φαμπιάνο που έβγαλε ο Παβλένκα στις καθυστερήσεις. Δύο φάσεις, δύο τερματοφύλακες, ένα αποτέλεσμα που τελικά έμοιαζε… δίκαιο.
Για τον ΠΑΟΚ, το αποτέλεσμα έχει (και) βαθμολογική αξία. Ο «Δικέφαλος» έβγαλε ακόμη ένα ντέρμπι αλώβητος, παραμένει σε απόσταση αναπνοής από την κορυφή- με παιχνίδι λιγότερο, θυμίζουμε- και συνεχίζει να δείχνει ότι ξέρει να διαχειρίζεται τα μεγάλα ματς ακόμα και όταν δεν πιάνει υψηλά στάνταρ απόδοσης. Δεν ήταν ένας ΠΑΟΚ που θάμπωσε με την ποιότητά του, αλλά ήταν ένας ΠΑΟΚ που δεν λύγισε λόγω απουσιών και σε έναν μαραθώνιο, αυτό μετράει.
Από την άλλη πλευρά, ο Άρης μπορεί να μην είναι για μεγάλα πράγματα φέτος, όμως στο σπίτι του έχει χτίσει μια ταυτότητα που κανείς από τους Big 4 δεν κατάφερε να γκρεμίσει. Ούτε η ΑΕΚ, ούτε ο Παναθηναϊκός, ούτε ο Ολυμπιακός, ούτε τώρα ο ΠΑΟΚ. Και αυτό δεν είναι σύμπτωση. Είναι αποτέλεσμα συνοχής, πειθαρχίας και ξεκάθαρου πλάνου. Ο Άρης ξέρει πώς να μικραίνει τον αντίπαλο, πώς να τον βγάζει από τη ζώνη άνεσής του και πώς να τον οδηγεί σε παιχνίδι υπομονής και νεύρων.
Το ντέρμπι επιβεβαίωσε δύο βασικές αλήθειες. Πρώτον, ότι η ποιότητα δεν έχει πάντα τον πρώτο λόγο, ειδικά όταν απέναντί της βρίσκεται μια ομάδα με συνοχή και ξεκάθαρους ρόλους.
Ο ΠΑΟΚ είναι, αντικειμενικά, πιο ποιοτικός. Όμως η τακτική συνέπεια του Άρη, ειδικά στα μεγάλα ματς, μειώνει αισθητά την απόσταση. Δεύτερον, ότι ο Μανόλο Χιμένεθ παραμένει ένας από τους πιο δουλευταράδες προπονητές του ελληνικού πρωταθλήματος. Μπορεί να μην έχει το μαγικό ραβδί για να μετατρέψει μια κακοστημένη ομάδα σε πρωταθλήτρια, αλλά της έχει δώσει χαρακτήρα, σκληράδα και πνεύμα μάχης. Και αυτό μόνο αυτονόητο δεν είναι.
Το Άρης–ΠΑΟΚ 0-0 δεν θα μείνει στην ιστορία για το θέαμα. Θα μείνει, όμως, ως ένα παιχνίδι που απέδειξε ότι τα ντέρμπι δεν κρίνονται πάντα από τα ονόματα, το μπάτζετ και το ρόστερ του καθενός, αλλά από τη συνοχή, τη συγκέντρωση και τις λεπτομέρειες.
Κι αυτές, το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, δεν επέτρεψαν σε κανέναν να χαμογελάσει ολοκληρωτικά…