Κανείς δεν είχε την απαίτηση από τη μια στιγμή στην άλλη ο Παναθηναϊκός να αρχίσει να πετάει φωτιές – θα ήταν παράλογο. Ούτε κανείς περίμενε πως ο Ράφα Μπενίτεθ ήταν κάποιου είδους μάγος ο οποίος με ένα αόρατο ραβδάκι θα τα έφτιαχνε όλα μεμιάς – θα ήταν παράλογο. Αλλά μια βελτίωση, μια κατευθυντήρια οδό για το πού πάνε τα πράγματα, ε αυτό δεν είναι δα ούτε παράταιρο ούτε υπερβολικό να ζητήσει κανείς.
Μόνο που, μαύρη αλήθεια για τους φαν του, το Τριφύλλι δεν προχωράει, δεν κάνει κανένα ουσιαστικό βήμα προς τα μπροστά. Αναλαμπές κι αυτό είναι όλο. Όπως το διπλό στο «Γ. Καραϊσκάκης» την περασμένη εβδομάδα. Το 1-1 με την ΑΕΛ, το βράδυ της Κυριακής (15/2), ήρθε να εντείνει το συμπέρασμα πως κάτι δομικά λάθος συνεχίζει να πηγαίνει στην ομάδα παρότι εκείνη βρίσκεται σε διαδικασία ανοικοδόμησης (εν κινήσει)…
Με τον Λεβαδειακό να έχει έρθει ισόπαλος με τον Ολυμπιακό την προηγούμενη ημέρα, η ομάδα του Ράφα Μπενίτεθ είχε τη δυνατότητα να μειώσει στο -4 τη διαφορά από τους Βοιωτούς, ενώ έχει και ματς λιγότερο. Χαμένη ευκαιρία συνεπώς, ακόμα μία. Αν και ίσως η λέξη «ευκαιρία» δεν ηχεί σωστά για κάτι που θα έπρεπε να είναι δεδομένο για τον Παναθηναϊκό βάσει status.
Ο Ταμπόρδα ως (αντί)παράδειγμα…
Εάν το σκεφτούμε παραπάνω, θα εντοπίσουμε ένα πολύ συμβολικό και πρακτικό παράδειγμα. Μέσα από το ειδικό, μια εξήγηση του γενικού. Μέσω του Βισέντε Ταμπόρδα. Ναι, το(ν) έχουμε (υπέρ)αναλύσει ενδεχομένως, όταν δεν έπαιζε, τώρα που παίζει. Δεν είναι όμως, τυχαίο. Ίσα ίσα.
Καθότι μπορεί πλέον κάποιος να κάνει τη σύνδεση με πολλά περισσότερα επιχειρήματα περί της ορθότητας της. Τι εννοούμε; Πώς ο Αργεντινός ενσαρκώνει ως «ρεζουμέ» τον φετινό Παναθηναϊκό. Στο πρόσωπό του αντικατοπτρίζεται αυτό που συμβαίνει κατά κόρον στην τρέχουσα «πράσινη» σεζόν.
Είναι ένας παίκτης με χτυπητές αδυναμίες, αλλά και κάποια καλά στοιχεία. Τι πρέπει να συμβεί για να αναδειχτούν τα δυνατά του στοιχεία και να καμουφλαριστούν τα αδύναμα; Να τον διαχειριστεί σωστά ο προπονητής. Να μετατρέψει το πάθος του, που ξεχειλίζει, σε πηγή ενέργειας που θα διοχετεύεται σωστά και θα συμπαρασύρει το σύνολο προς τα πάνω.
Όταν όμως τα δυνατά σου στοιχεία είναι το τελείωμα των φάσεων και το κοφτερό μυαλό και ο προπονητής σου σε βάζει να παίζεις στα πλάγια ενώ δεν διαθέτεις ούτε ταχύτητα, ούτε ντρίπλα, τότε στην πράξη σε ακυρώνει. Ο φετινός Παναθηναϊκός όπως και ο Ταμπόρδα χρειάζονταν έναν προπονητή να κάνει διαχείριση για να καλύψει τις αδυναμίες του(ς). Δυστυχώς φαίνεται ότι ούτε με τον Μπενίτεθ τον βρήκαν… Ο Ισπανός προπονητής, μέρα με τη μέρα, αποδυναμώνει τα υπέρ του επιχειρήματα. Όλο και περισσότερο κινδυνεύει να «καεί» λόγω της φθοράς που δημιουργεί μια εικόνα προετοιμασίας εν μέσω όμως πλήρους εξέλιξης αγωνιστικής περιόδου.
Σε έναν ποδοσφαιρικό οργανισμό όπως ο Παναθηναϊκός, που έχει εδώ και καιρό έχει ξεχάσει πώς είναι να αισθάνεται καλά και στον οποίο η λέξη «υπομονή» περισσότερο ως σαρκασμός ακούγεται παρά ως αρετή, παγιώνεται σιγά σιγά μια τοξική κατάσταση από την οποία δεν ξεφεύγει κανείς. Καλοί παίκτες δείχνουν χειρότεροι από αυτό που είναι και αντί να βελτιώνονται, βαλτώνουν. Ένας προπονητής με status μυθικό στο παγκόσμιο φουτμπόλ χάνει ταχύτατα credit. Δεν είναι, ακόμα, μη αναστρέψιμο. Αλλά όσο περνάνε οι μέρες οι (πεισματικά) αισιόδοξοι για το πού πάει όλο αυτό ως ποδοσφαιρικό project, ολοένα λιγοστεύουν.