Τέσσερις μήνες κι αυτό ήταν όλο; Τελείωσε η περίοδος χάριτος για τον Ράφα Μπενίτεθ; Σώθηκαν οι δικαιολογίες (του); Είναι γεγονός πως τα πυρά μεγάλης μερίδας του κόσμου για την κακή εικόνα του Παναθηναϊκού στρέφονται πλέον και εναντίον του. Κυρίως επειδή δεν είναι καθόλου σαφές, τουλάχιστον ακόμα, ποια είναι η φιλοσοφία του Ισπανού προπονητή, τι θέλει να κάνει και πώς.
Ένα από τα στοιχεία που γεννούν έντονες συζητήσεις και διαφωνίες είναι το σύστημα με τους τρεις κεντρικούς αμυντικούς που επιλέγει τελευταία ο 65χρονος τεχνικός. Ναι, δούλεψε μια χαρά στο «Γ. Καραϊσκάκης» και ήταν κομβικό για να έρθει το διπλό στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Αλλά αυτό ήταν όλο.
Στη ρεβάνς Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ, που το Τριφύλλι χρειαζόταν γκολ για να ανατρέψει τη ζημιά της Λεωφόρου, το σύστημα αποδείχθηκε στην πράξη μη ταιριαστό για τις ανάγκες της περίστασης. Ακόμη περισσότερο (και χειρότερα) κόντρα στην ΑΕΛ, μια ομάδα που πρακτικά έπαιζε χωρίς καθαρό 9άρι.
Να ξεκαθαρίσουμε μια παρερμηνεία. Το σχήμα με 3άδα πίσω δεν είναι κατ’ ανάγκην αμυντικογενές. Επίσης είναι αρκετά εύπλαστο με την έννοια πως μπορεί άνετα να «μεταλλάσσεται» σε φάση ανάπτυξης, δημιουργώντας νέες επιλογές και λύσεις στον προπονητή που το χρησιμοποιεί.
Όμως, και αυτό είναι πολύ σημαντικό, αυτός ο Παναθηναϊκός δεν είναι μια ομάδα που έχει δουλευτεί έτσι όλα αυτά να προκύπτουν αυτόματα. Είναι το κακό του να ξεκινάς μια διαδικασία ανοικοδόμησης με τη σεζόν σε εξέλιξη. Πόσο μάλλον σε έναν ποδοσφαιρικό οργανισμό που η λέξη «υπομονή» έχει χάσει την ισχύ και την αξία της – μαζεύτηκαν πολλά, εδώ και σειρά ετών…
Τι κάνει λοιπόν ο Ράφα Μπενίτεθ; Υπό μια έννοια, την ανάγκη φιλοτιμία. Αυτό που «φωνάζει», με περισσότερους του ενός τρόπους, είναι πως με τους κεντρικούς αμυντικούς που έχει στη διάθεσή του δεν μπορεί να παίξει όπως θέλει. Μόνο ο Αχμέντ Τουμπά φαίνεται να καλύπτει απολύτως τα «θέλω» του Ισπανού τεχνικού σε σύστημα με 4άδα στα μετόπισθεν, που θα ανεβαίνει ψηλά, για να μπορέσει κι ο ίδιος να εφαρμόσει το πρέσινγκ που θεωρεί προαπαιτούμενο στο 4-2-3-1.
Γι’ αυτό λοιπόν επιλεγεί σχήμα με 3άδα πίσω, αφήνοντας γυμνό το κέντρο. Μόνο που σε μια ομάδα που δεν το έχει κάνει 100% κτήμα της και δεύτερη φύση της, ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να λειτουργήσει καλά μόνο όταν αμύνεσαι. Εξ ου και τα καλά αποτελέσματα στην Ευρώπη ή το διπλό με τον Ολυμπιακό. Όχι όταν χρειάζεται να επιτεθείς και να φτιάξεις παιχνίδι.
Το ερώτημα βέβαια που προκύπτει εύλογα είναι γιατί, ενώ όλα αυτά τα ήξερε πολύ καλά, ο Ράφα Μπενίτεθ δεν επέμεινε να αποκτηθεί νέος στόπερ στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Θεώρησε πως οι αλλαγές που έγιναν ήταν ήδη πολλές ώστε να αφομοιωθούν ομαλά; Δεν βρήκε διαθέσιμο κεντρικό αμυντικό στην αγορά που να καλύπτει τα «θέλω» του; Πίστεψε πως κουτσά στραβά θα βγει έτσι η σεζόν και παρέπεμψε το ζήτημα για το καλοκαίρι ώστε να υπάρχει περισσότερη χρονική άπλα και καλύτερες επιλογές;
Ό,τι και να ήταν αυτό που όρισε την τελική απόφαση, σημασία έχει πως ο Παναθηναϊκός και ο Ισπανός κόουτς το βρίσκουν μπροστά τους. Και δυστυχώς για τον Μπενίτεθ ο κόσμος δεν εμφανίζεται πρόθυμος να τον στηρίξει σε αυτό που εν πολλοίς μοιάζει με πείραμα. Κι ας μην είναι 100% τέτοιο, στην πραγματικότητα. Η γκρίνια έχει ήδη αρχίσει να φουντώνει και σε ένα τόσο ασφυκτικό και πιεστικό πλαίσιο δεν θέλει πολύ για να ξεφύγουν τα πράγματα από τον έλεγχο και την ηρεμία και κάπως έτσι, ακόμα ένα πολυδιαφημισμένο πράσινο project να οδηγηθεί σε φιάσκο.