Η αλήθεια είναι ότι το task ήταν εξ ορισμού πολύ δύσκολο για τον Ολυμπιακό. Να νικήσεις – ή ακόμα και να μην χάσεις – δύο φορές σε ένα μήνα από μια ομάδα με τριπλάσιο μπάτζετ από το δικό σου, δεν είναι και το πιο πιθανό. Η Λεβερκούζεν «έτρεχε» σερί 5-1-0 μετά το Φάληρο με τέρματα 15-2. Οι οχτώ από τους 15 παίκτες που απέκτησε το καλοκαίρι κόστισαν από 10 έως 35 εκατ. ευρώ. Οι πέντε από 25 εκατ. και πάνω.
Φάνηκε και τότε άλλωστε, παρά το 2-0, ότι υπάρχει διαφορά επιπέδου, την οποία είχε εκμηδενίσει εντός τερέν ο Κωνσταντίνος Τζολάκης. Και στο δεύτερο ματς, ο γκολκίπερ του Ολυμπιακού ήταν ο κορυφαίος στο πρώτο ημίχρονο, αλλά όταν αντιμετωπίζεις για 180 λεπτά μια ανώτερη ομάδα, κάπου θα γίνει στραβή. Πόσο μάλλον όταν στα 90 εξ αυτών καλείσαι να ξεπεράσεις και το δικό σου ντεφορμάρισμα. Άσφαιρος νωρίτερα στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και απέναντι στους 10 παίκτες του Λεβαδειακού για περισσότερο από ένα ημίχρονο.
Τρία σερί ματς χωρίς γκολ, έχει να μείνει ο Ολυμπιακός από το 2010. Τότε, για τα πλέι-οφ του πρωταθλήματος, είχε ηττηθεί δις από τον ΠΑΟΚ με 1-0 και είχε φέρει 0-0 με τον Άρη.
Το 0-2 ήταν σωστό με βάση την εικόνα και των δύο ημιχρόνων. Και αντικατοπτρίζει (ξανά) τη μεγάλη έλλειψη ενός εγκεφαλικού επιτελικού χαφ με επιδεξιότητα στην κάθετη πάσα. Το μεγάλο πρόβλημα των «ερυθρόλευκων» είναι η δημιουργία από τον άξονα και χωρίς αυτήν η ανάπτυξη μοιάζει ανέμπνευστη, βαλτωμένη.
Δεν γίνεται από την ενδεκάδα του Ολυμπιακού να λείπει ο Τσικίνιο, μοναδικός παίκτης που πλησιάζει κάπως αυτό το ρόλο. Ούτε αυτός αρκεί όμως, δεν το «έχει» στο βαθμό που το χρειάζεται η ομάδα του. Και είναι απορίας άξιο ότι έφυγε η μεταγραφική περίοδος χωρίς να γίνει μια προσθήκη εκεί και ενώ το πρόβλημα είχε εντοπιστεί εδώ και καιρό.
Ο Αντρέ Λουίς δείχνει στοιχεία παικταρά και είναι βέβαιο ότι θα βοηθήσει, αλλά θα είχε και αυτός μεγαλύτερο potential με έναν παίκτη τύπου Φορτούνη δίπλα του. Το έλλειμμα οντότητας του Ολυμπιακού στη θέση τον καθιστά προβλέψιμο στην επίθεση, καθώς δεν υπάρχει ούτε η ατομική ενέργεια που θα μπερδέψει τις αντίπαλες άμυνες, πέραν από κάποιες εκλάμψεις του Ζέλσον Μάρτινς. Αυτό τον δισταγμό της ομάδας στο ένας με έναν θα τον μετριάσει ο Αντρέ Λουίς, δίνοντας κάποιες λύσεις σε αυτό το επίπεδο.
Κατά πάσα πιθανότητα όμως δεν προλαβαίνει και να αποτρέψει τον αποκλεισμό από τους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ. Θα έχει ενδιαφέρον όμως να δούμε αν ο πρωταθλητής Ελλάδας θα πάει με το μοντέλο «σέντρα και πάλι σέντρα» για να επιδιώξει το θαύμα στη Γερμανία.
Έτσι κι αλλιώς επιτυχημένος είναι βέβαια φέτος ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη, ό,τι και αν συμβεί στο Λεβερκούζεν. Το ζητούμενο πλέον για τους οπαδούς του είναι παίξει μπάλα και να διεκδικήσει επί ίσοις όροις το πρωτάθλημα, μοναδικός στόχος που θα του έχει (λογικά) απομείνει από την ερχόμενη Τρίτη.
ΥΓ: Θα πει κάποιος γιατί η Μπόντο Γκλιμτ καταφέρνει μέσα σε ένα μήνα να νικήσει και Μάντσεστερ Σίτι και Ατλέτικο Μαδρίτης και Ίντερ (!) και δεν μπορεί ο Ολυμπιακός δύο φορές τη Λεβερκούζεν; Η απάντηση είναι ότι η Μπόντο είναι από… άλλο ανέκδοτο, εκτός συναγωνισμού. Και ότι αυτά που κάνει δεν τα έχουμε δει ποτέ στο παρελθόν από ομάδα τέτοιων κυβικών στην Ευρώπη. Είναι, χωρίς υπερβολή, σαν να νικάει ο Κολοσσός Ρόδου τον Παναθηναϊκό back to back και να τον αποκλείει σε μια σειρά αγώνων με 3-0.
Κοινώς, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, που λένε…