Να το πούμε εξ αρχής: Το ματς που έκανε ο Παναθηναϊκός κόντρα στην Βικτόρια Πλζεν ήταν εν γένει καλό. Απ’ αυτά που ως ομάδα ότι μπορείς να πατήσεις για να προχωρήσεις σε πιο όμορφες μέρες. Ή μήπως έχουμε συνηθίσει τόσο κακό το Τριφύλλι ώστε υπερτιμάμε πράγματα που κανονικά δεν θα έπρεπε;
Όχι, πρέπει να είμαστε δίκαιοι. Ήταν ένα ενθαρρυντικό δείγμα. Κι ας μην συνοδεύτηκε από το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα (2-2). Όμως μέσα σε όλο το κλίμα του «μήπως τελικά υπάρχει ελπίδα» μπαίνουν οι αστερίσκοι που δεν αφήνουν τον κόσμο της ομάδας να δει φως.
Αυτό το παιχνίδι ήταν σχεδόν όλο Ανδρέας Τεττέη. Ο Έλληνας φορ ήταν χάρμα ιδέσθαι. Η κεφαλιά-δυναμίτης με την οποία ισοφάρισε. Το φοβερό και τρομερό σόλο που έφερε το δεύτερο τέρμα των Πρασίνων. Θωρηκτό. Όμως όσο κι αν ο Έλληνας φορ έκανε το χρέος του και ακόμα περισσότερα, η βοήθεια που έπρεπε να (του) δοθεί ώστε να έχει πλήρως αντίκρισμα η προσπάθεια του, δεν ήρθε ποτέ. Μάταια την περίμενε…
Ο Παναθηναϊκός έπαιξε από το 1ο ως το τελευταίο λεπτό χωρίς καθαρό 6άρι. Κι αν στην αρχή μπορεί ενδεχομένως να δικαιολογηθεί ως τακτική καινοτομία για να μπερδέψει τον αντίπαλο φέρνοντας ένα τρόπον τινά ελεγχόμενο χάος στο κέντρο, δεν είναι κατανοητό γιατί ο Ράφα Μπενίτεθ δεν πέρασε καθόλου τον Σιώπη στο ματς. Ο Έλληνας μέσος, με τα τρεξίματα και το πάθος του, θα μπορούσε να είναι κομβικός στη διατήρηση του 2-1, λειτουργώντας ως έξτρα ασπίδα προστασίας της άμυνας. Και δεν είναι το μόνο ζήτημα διαχείρισης και καταστάεων που γεννάται…
Τον Τεττέη δεν τον βοήθησαν ούτε μερικοί συμπαίκτες του. Ο Αλμπάν Λαφόν, κάτω από τα δοκάρια, συνόψισε σε ένα βράδυ αυτό το «κρύο-ζέστη» που χαρακτηρίζει την καριέρα του. Έκανε μερικές καλές αποκρούσεις, αλλά φέρει ευθύνη και στα δύο γκολ που δέχτηκε. Ειδικά στο δεύτερο, έβαλε εντελώς λάθος τα χέρια του, κάτι που δεν περιμένεις από επαγγελματία γκολκίπερ. Αμ ο Μίλος Πάντοβιτς; Κατανοεί κανείς τι θέση παίζει ακριβώς; Ποια είναι η δουλειά του στο γήπεδο και πού προσφέρει;
Τι θέλουμε να πούμε με όλα αυτά; Μα πως ό,τι και να κάνει ο Ανδρέας Τεττέη δεν θα είναι αρκετό αν δεν έχει την κατάλληλη στήριξη από τον πάγκο και τους συμπαίκτες του. Γι’ αυτό νο1 υπεύθυνος είναι ο προπονητής. Όμως ο Ράφα Μπενίτεθ δεν προστάτευσε επαρκώς την ομάδα του – κάθε άλλο παρά για πρώτη φορά. Δεν της έδωσε τις ανάσες και τις λύσεις που έπρεπε όταν έπρεπε. Ναι, του βγήκαν κάποια ρίσκα, αλλά το «τέντωσε» ως το φινάλε, σαν να τζόγαρε.
Όσο ο Ισπανός επιμένει να πειραματίζεται, δοκιμάζοντας παίκτες σε άλλες θέσεις από τις κανονικές τους, όσο δεν στηρίζει ουσιαστικά την ομάδα με τις αλλαγές του και τα πρόσωπα που επιλέγει ή «ξεχνάει», θα αδικεί την προσπάθεια που γίνεται χαλώντας και το όνομά του.
Ο κόσμος του Παναθηναϊκού θέλει να δει μια κατεύθυνση, πως όλο αυτό που γίνεται έχει ξεκάθαρη φιλοσοφία και στόχευση. Και θα στηρίξει, αν διαπιστώσει κάτι τέτοιο. Γιατί, και αυτό έχει μεγάλη σημασία, το πράσινο ρόστερ έχει αυτή τη στιγμή πολύ ταλέντο, κατ’ εικόνα του Ανδρέα Τεττέη. Που αν δουλευτεί σωστά και βρει χημεία μπορεί να κάνει ωραία πράγματα. Οι εκλάμψεις δεν (θα) αρκούν αν δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένο πλάνο, τεχνογνωσία και ισχυρό όραμα. Με διακριτούς, ξεκάθαρους ρόλους για όλους τους εμπλεκόμενους στο project.