Να είμαστε ειλικρινείς… και κοινότοποι; Να είμαστε: η κατάκτηση του κυπέλλου απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο δεν είναι σε καμία περίπτωση αμελητέα ποσότητα, μιας και ένας τίτλος δεν παύει να είναι ένας τίτλος.
Ωστόσο, ουδείς αμφισβητεί πως είναι το λιγότερο «επιθυμητό» τρόπαιο για τους δύο αιώνιους. Κι αυτό γιατί, προφανώς, υπάρχει τόσο το πρωτάθλημα όσο, πολύ περισσότερο, και η Ευρωλίγκα- το Final-4 της οποίας, θυμίζουμε, διεξάγεται επί ελληνικού εδάφους.
Παναθηναϊκός, λοιπόν. Όπως και πέρυσι η ομάδα του coach Αταμάν κατάφερε να ρίξει στο καναβάτσο τον Ολυμπιακό, κατακτώντας για δεύτερη σερί χρονιά το κύπελλο και καταφέρνοντας ένα ισχυρό πλήγμα, σε ψυχολογικό επίπεδο, στην πιο φορμαρισμένη ομάδα (μαζί με τη Φενέρ) ολόκληρης της Ευρώπης.
Και ναι, προφανώς: αν θέλουμε να σταθούμε στο αμιγώς αγωνιστικό επίπεδο δε γίνεται να μην πει κανείς το προφανές. Νάιτζελ Χέις- Ντέιβις. Ο Αμερικανός φόργουορντ ήρθε με το, χιλιοφορεμένο πια, “Game-changer” να τον συνοδεύει, και στα «Δύο Αοράκια» έκανε ακριβώς αυτό- ανέβασε δύο επίπεδα το Τριφύλλι.
Δεν είναι μόνο οι πόντοι και τα ριμπάουντ του. Πολύ περισσότερο είναι το ότι «κλείδωσε» τον Βεζένκοφ- που είχε ξεκινήσει με 12 πόντους όταν τον μάρκαρε ο Χουάντσο- την στιγμή που ο Ελληνοβούλγαρος έδειχνε ικανός για… 40άρα.
Παράλληλα, έκανε τον Ντίνο Μήτογλου να αισθάνεται άνετα τόσο στο μπροστά όσο και στο πίσω μέρος του παρκέ, με τον Έλληνα παίκτη μετά από καιρό να θυμίζει τον εαυτό του το 2024, όταν και ήταν κομβικότατος στην κατάκτηση της Euroleague προ διετίας.
Η… αύρα του Ντέιβις συμπαρέσυρε Ρογκαβόπουλο και σία, με τους Πράσινους να κάνουν συνολικά εκπληκτικό παιχνίδι, παρά το γεγονός πως ο Κέντρικ Ναν δεν έπιασε καμία σπουδαία απόδοση.
Κι εδώ «κουμπώνει» ο τίτλος του κειμένου: σύμφωνα με τα ανωτέρα, καθίσταται σαφές πως ο NHD είναι ο ξεκάθαρος MVP του Παναθηναϊκού, σωστά;
Ναι, αλλά… όχι: παρά το γεγονός πως μόνο ό,τι γίνεται εντός των 4 γραμμών έχει αξία στον αθλητισμό, είναι από τις σπάνιες φορές που θα παραβούμε τον απαράβατο κανόνα (μας). Ο πολυτιμότερος «παίκτης» των Πράσινων φέτος είναι κάποιος άλλος με «αμερικανοτραφές» ακρωνύμιο: DPG.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο ισχυρός άνδρας του Τριφυλλιού άνοιξε το πορτοφόλι, έβαλε το χέρι όσο πιο βαθιά γινόταν και έφερε, μεσούσης της περιόδου, τον μοναδικό, ενδεχομένως, παίκτη που θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά στο σύνολο του Αταμάν.
Πέραν τούτου, έχει φροντίσει να κάνει υπέρ το δέον τα χατίρια του προπονητικού σταφ (όπως, κατ’ αντιστοιχίαν, έχουν κάνει και οι Αγγελόπουλοι), καλύπτοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις δεδομένες αγωνιστικές τρύπες του ΠΑΟ.
Σύμφωνοι: μπορεί κανείς να «υποστηρίζει» ή όχι τον DPG. Ν’ ασπάζεται τις απόψεις του ή να του προκαλούν θυμηδία. Να τον γουστάρει ή να μην τον γουστάρει. Δεκτό, εξυπακούεται. Όμως…
Όμως, αν αφήσουμε στην άκρη τις όποιες (πιθανές) διαφωνίες, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ο Γιαννακόπουλος υπερέβη κατά πολύ το αρχικό μπάτζετ, στον… βωμό της κατάκτησης των φετινών τίτλων.
Το αν θα τα καταφέρει, μετά το κύπελλο, ο Παναθηναϊκός είναι άλλη εντελώς συζήτηση. Άλλωστε, μπάσκετ παίζουν και οι άλλοι. Και ο Ολυμπιακός, ο πιο άμεσος ανταγωνιστής του, έχει επίσης ομαδάρα. Και η Φενέρ και η Ρεάλ και η Βαλένθια και η Χαποέλ και η Μονακό και…και… και.
Ε, και;
Άλλο δεν προσπαθούμε να πούμε τόση ώρα;