Η αιώνια λιακάδα ενός λαμπρού, ποδοσφαιρικού μυαλού

Η βραδιά στην άδεια Νέα Φιλαδέλφεια ξεκίνησε με σκεπτικισμό και τελείωσε με αποθέωση. Το 4-0 της ΑΕΚ απέναντι στον Λεβαδειακό δεν ήταν απλώς μια ευρεία νίκη. Ήταν μια παράσταση στρατηγικής και ποδοσφαιρικής ευφυΐας. Και στο επίκεντρο αυτής της παράστασης βρέθηκε ο Πέτρος Μάνταλος.

Η απόφαση του Μάρκο Νίκολιτς να ξεκινήσει βασικό τον αρχηγό προκάλεσε ερωτηματικά. Χωρίς τον Κοϊτά διαθέσιμο και με τον Γκατσίνοβιτς να μένει εκτός ενδεκάδας για να χωρέσει ο Μάνταλος, πολλοί θεώρησαν πως η Ένωση ρίσκαρε, ειδικά απέναντι σε μια ομάδα με τόσο φορμαρισμένα άκρα. Ο Τσάπρας και ο Βήχος αποτελούν από τα πιο επιθετικά μπακ του πρωταθλήματος και η απουσία «καθαρού» εξτρέμ έμοιαζε, στα χαρτιά, παρακινδυνευμένη για την ΑΕΚ.

Στο χορτάρι όμως αποδείχθηκε η κίνηση-ματ του Σέρβου τεχνικού απέναντι στον Νίκο Παπαδόπουλο. Ο πληθωρισμός στη μεσαία γραμμή έπνιξε τον Λεβαδειακό. Οι προωθήσεις των μπακ του έγιναν σποραδικές και χωρίς ουσία, καθώς δεν υπήρχαν στηρίγματα και υπεραριθμίες στην περιοχή. Η ΑΕΚ κυριάρχησε με κατοχή, ένταση και –κυρίως– καθαρό μυαλό. Και εκεί έλαμψε ο Μάνταλος.

Μια ασίστ που «έκοψε» στα δυο την άμυνα του Λεβαδειακού για το 2-0, ένα πανέμορφο γκολ για το 3-0: αυτά γράφει η στατιστική. Αλλά όποιος είδε το παιχνίδι ξέρει ότι η συνεισφορά του δεν χωρά σε δύο στιγμές. Η εμφάνισή του θύμιζε ώριμο κρασί: γεμάτη ισορροπία, ρυθμό, σωστές αποφάσεις. Δεν είναι πια ο αδιαμφισβήτητος βασικός. Στην αρχή της σεζόν βοήθησε να «δέσει» η μεσαία γραμμή, πήρε συνεχόμενα ματς, αλλά φυσιολογικά πέρασε σε δεύτερο ρόλο στο rotation. Όμως τα διαμάντια δεν χάνουν τη λάμψη τους: απλώς περιμένουν λίγο φως για να την αντανακλάσουν.

Ο Μάνταλος έχει παίξει σε πολλές θέσεις με τη φανέλα της ΑΕΚ. Στην καρδιά, όμως, είναι κλασικό δεκάρι. Και τα μεγάλα δεκάρια δεν ζουν από τα χιλιόμετρα που γράφουν, αλλά από τις ιδέες που παράγουν. Παίζουν πρώτα με το μυαλό. Διαβάζουν τον χώρο μισό δευτερόλεπτο πριν από τους άλλους. Εκεί ακριβώς έκανε τη διαφορά: στην αντίληψη, στην απλότητα της σωστής πάσας, στη μετατροπή μιας καλής επίθεσης σε τελική απειλή.

Πιο ώριμος από ποτέ, πιο συνειδητοποιημένος για τον ρόλο του, ο αρχηγός μοιάζει να απολαμβάνει τη νέα του συνθήκη. Ξέρει ότι ίσως στο επόμενο ματς επιστρέψει στον πάγκο. Ξέρει ότι δεν ανήκει πλέον στον «κλειστό πυρήνα» των αμετακίνητων. Αλλά ξέρει και κάτι ακόμη: ότι σε έναν μαραθώνιο πρωταθλήματος, οι ομάδες κρίνονται από το βάθος και την ποιότητά τους. Και η ΑΕΚ διαθέτει την πολυτέλεια να έχει στον πάγκο έναν τόσο ώριμο, τόσο έξυπνο και τόσο μπαρουτοκαπνισμένο game changer.

Το 4-0 κόντρα σε έναν αντίπαλο που φέτος έχει μπει σφήνα στους Big-4 μπορεί να μοιάζει από μόνο του δήλωση πρωταθλητισμού για την ΑΕΚ. Ήταν όμως και μια υπενθύμιση ότι ο Πέτρος Μάνταλος δεν χρειάζεται συνεχή επιβεβαίωση. Χρειάζεται μόνο την κατάλληλη στιγμή. Και όταν αυτή έρθει, όπως απέναντι στον Λεβαδειακό, φροντίζει να θυμίζει σε όλους ότι το «10» δεν είναι απλά αριθμός στο ποδόσφαιρο. Είναι ταυτότητα.