Για πολύ καιρό ο Βισέντε Ταμπόρδα ήταν ένα μεγάλο αίνιγμα. «Γιατί δεν παίζει αυτό το παιδί;», ήταν η απορία όλων. Σε κάποια φάση, φαινόταν πως ο δανεισμός ήταν η μόνη πιθανή κατάληξη με κάποιο νόημα για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές μπας και ξεμπλοκάρει αυτή η φαινομενικά αδιέξοδη κατάσταση. Κι ύστερα, ξάφνου, όλα άλλαξαν.
Αρχής γενομένης από το ματς κόντρα στη Φερεντσβάρος για το Europa League (22/1). Ο Αργεντινός μπήκε αλλαγή στις καθυστερήσεις κι όμως, μέσα σε λιγότερο από 4 λεπτά, πρόλαβε να δείξει ότι αδικείται και πως αξίζει περισσότερες και υπό καλύτερες συνθήκες, ευκαιρίες.
Έκανε αισθητή την παρουσία του, κέρδισε 2 φάουλ σε πλεονεκτικές θέσεις, έδειξε πόσο πολύ διψάει να φανεί, να βοηθήσει. Η θετική νοοτροπία, το «τα δίνω όλα» που εξέπεμψε με κάθε τρόπο ως μήνυμα ο Αργεντινός, δεν ήταν δυνατόν να μην αναδειχθεί.
Ταυτόχρονα, φάνηκε πόσο ψεύτικη ήταν μια «πληροφορία» που έβγαινε προς τα έξω, ότι είναι απομονωμένος στα αποδυτήρια. Καμία σχέση. Από τα παιδιά που όλοι συμπαθούν και παραδέχονται για το πώς χειρίστηκε το διάστημα του παραγκωνισμού του. Χωρίς γκρίνιες, χωρίς να δημιουργήσει προβλήματα.
Ήταν, ακόμα κι έτσι, εξόχως αμφίβολο αν το μικρό αυτό δείγμα στη Βουδαπέστη μπορούσε να αλλάξει κάτι ουσιαστικά για τον Ταμπόρδα. Όμως ο Ράφα Μπενίτεθ δεν το προσπέρασε. Έδωσε στη συνέχεια τη δυνατότητα στον Αργεντινό να παίξει, να δείξει τι μπορεί να κάνει. Κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός κέρδισε έναν παίκτη που επί μακρόν φαινόταν χαμένος…
Ο Ταμπόρδα δείχνει στην πράξη πως τον έκριναν δίκαια και… άδικα
Όμως, και αυτό είναι το παράδοξο, στην όλη υπόθεση είχαν απόλυτο δίκιο τόσο ο Ρουί Βιτόρια όσο και ο Χρήστος Κόντης όσον αφορά τα επιχειρήματα που επικαλούνταν για να μην τον βάζουν! Ναι, χωρίς ίχνος ειρωνείας.
Η πράξη το έχει επιβεβαιώσει. Ο Βισέντε Ταμπόρδα δεν είναι δα ο πιο γρήγορος παίκτης του κόσμου, δεν έχει έκρηξη, δεν μπορεί να σπριντάρει, δεν σου γεμίζει το μάτι και βάλτε ακόμα όσα «δεν» θέλετε. Όταν όμως καλείται να πάρει την κρίσιμη απόφαση είτε αυτή είναι τελική πάσα, είτε τελική προσπάθεια, έχει το πιο καθαρό μυαλό απ’ όλους. Και σε αυτό είχαν λάθος προσέγγιση οι δύο προηγούμενοι προπονητές του, το υποτίμησαν, δεν τον βοήθησαν να το αναδείξει.
Η ασίστ που έδωσε στο Πλζεν, στο γκολ του Ανδρέα Τεττέη, συνοψίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τι εστί Ταμπόρδα. Με τη μία και ιδιοφυώς, έδωσε στον Έλληνα φορ την μπάλα εκεί που έπρεπε, ακριβώς όπως έπρεπε. Γιατί αυτοί που μιλούν στο τόπι, δεν χρειάζεται να τρέχουν, κάνουν την μπάλα να τρέχει εκεί που αυτοί ορίζουν και επιθυμούν.
Κι αυτό είναι το ζουμί με τον Αργεντινό. Ναι, έχει εμφανώς μειονεκτήματα. Αλλά το θέμα είναι αυτά, ως ομάδα, να βρεις τρόπο να τα καμουφλάρεις. Για να αξιοποιήσεις στο μέγιστο δυνατό τα πολύτιμα προτερήματα που κομίζει ως αγωνιστική παρουσία. Ο Ράφα Μπενίτεθ το έχει σε καλό δρόμο αυτό το ζήτημα. Πρέπει να του αναγνωριστεί και να του πιστωθεί αυτό του Ισπανού κόουτς.
Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κάτρη…
Όπως πολλά «μπράβο» πρέπει να δοθούν σε όσους αποφάσισαν να επιστρέψει ο Γιώργος Κάτρης από το δανεισμό του στον Λεβαδειακό. Όπου και να τον έχει βάλει να παίξει ο προπονητής του, έχει ανταποκριθεί. Δεξί μπακ, αμυντικό χαφ. Αλλά φάνηκε, με την Βικτόρια Πλζεν, πως η φυσική του θέση είναι στόπερ.
Τηρουμένων των αναλογιών και με μια διάθεση νοσταλγίας αλλά και ελπίδας για το μέλλον, ο νεαρός Έλληνας μας θυμίζει την ιστορία του Σωτήρη Κυργιάκου. Που βρέθηκε εν μια νυκτί σχεδόν να κάνει τη μετάβαση από τον Άγιο Νικόλαο που έπαιζε τότε δανεικός στην Κρήτη, πίσω στον Παναθηναϊκό, απευθείας το Champions League.
Έχοντας δίπλα του τον Ρενέ Χένρικσεν ο Κυργιάκος είχε την τύχη να μάθει τη θέση από έναν μάστερ και το ταλέντο να τα αφομοιώσει γρήγορα και να εξελιχθεί τάχιστα. Κάτι παρόμοιο θα μπορούσε ενδεχομένως να συμβεί και με τον Κάτρη, με τον Ίνγκασον σε ρόλο μέντορά του. Ο Ισλανδός είναι ιδανικός καθοδηγητής και ο 20χρονος Έλληνας εξαιρετικός, όπως φαίνεται, στο να κάνει ένα σωρό δουλειές στο γήπεδο, ακόμα και τις πιο ζόρικες.