Ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα, αναγνωρίσιμη και εφαρμόσιμη no matter what. Να το ιδεατό, αυτό για το οποίο θα «σκότωναν» όλοι οι προπονητές. Τι απαιτεί αυτό πέρα από (μεγάλη) ικανότητα; Χρόνο. Δεν γίνεται από τη μία στιγμή στην άλλη. Να λοιπόν μια πρώτη αιτία, γρήγορα γρήγορα, που αυτό που εκφράζει ο ΠΑΟΚ του Ραζβάν Λουτσέσκου δεν το έχει άλλη ομάδα στην Ελλάδα.
Ο Ρουμάνος κόουτς είναι, πλέον, ένα με τον Δικέφαλο. Η φιλοσοφία του, η μέθοδός του, έχουν περάσει πλήρως τόσα χρόνια που ζει και εργάζεται στο κλαμπ. Το αποτέλεσμα, στο γήπεδο, είναι μια ομάδα στην οποία το σύστημα είναι υπεράνω παικτών. Βγάζεις έναν, βάζεις άλλον, η γενική εικόνα δεν αλλάζει αισθητά.
Να, χθες (8/3), στο «Γ. Καραϊσκάκης», στο 0-0 με τον Ολυμπιακό. Ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο, ατού των Ασπρόμαυρων, καταπώς καλά φίλοι και εχθροί τους ξέρουν, είναι οι 4 μπροστά (Ζίβκοβιτς, Κωνσταντέλιας, Τάισον, Γιακουμάκης) και ο Μεϊτέ σαν φάρος, στη μεσαία γραμμή. Πόσοι από αυτούς ήταν στην 11άδα κόντρα στους Ερυθρολεύκους; Κανείς. Το ματς ξεκίνησε με τους Μπιάνκο, Χατσίδη, Ιβανούσετς, Γερεμέγεφ σε θέση βασικού μπροστά και τον Οζντόεφ στο κέντρο.
Κι όμως, ακόμα κι έτσι, ο ΠΑΟΚ έκανε μια χαρά, όμορφα και απλά, το γνωστό του παιχνίδι μέσα στο Φάληρο. Δεν έχασε ποτέ τη συνοχή του, δεν ταράχτηκε. Το σύνολο διατήρησε ψυχραιμία, πειθαρχία και αυτοπεποίθηση. Καθόλη τη διάρκεια όχι μόνο στο τελευταίο μισάωρο όταν μπήκαν οι 3 διαθέσιμοι εκ των «αρίστων» (Ντέλιας, Τάισον, Μειτέ πέρασαν στο 65’ οι 2 πρώτοι, στο 76’ ο Γάλλος).
Ο ΠΑΟΚ είναι ο ορισμός της ομάδας, της απόλαυσης του παιχνιδιού
Δεν το έχει άλλη ομάδα στην Ελλάδα αυτό. Το να μπορεί δηλαδή να προσαρμόζεται έτσι σε αρνητικά δεδομένα και συνθήκες. Ο Δικέφαλος του βορρά είναι μια ομάδα με ζηλευτή χημεία. Με παίκτες που βρίσκονται με κλειστά μάτια, ξέροντας ακριβώς τι να κάνουν στο γήπεδο, ως μονάδες και ως σύνολο. Με διακριτούς ρόλους, αλλά και ταυτόχρονα ευελιξία.
Τόσο καλοδουλεμένο υλικό, ώστε να υπερβαίνει και κομβικές απουσίες όπως αυτή του «Ντέλια» πριν από λίγο καιρό ή του Ζίβκοβιτς, χθες, στο ζέσταμα. Κανείς άλλος του ρόστερ δεν είναι σαν αυτούς, αλλά το κενό θα βρεθεί τρόπος να καλυφθεί. Τεράστια υπόθεση. Το είδαμε και πρόσφατα στη Γαλικία, με τον ΠΑΟΚ να πηγαίνει εκεί με 10 απουσίες, σε ματς-ρεβάνς με τη Θέλτα και κουβαλώντας ήττα στο πρώτο ματς, κι όμως να παίζει στα ίσα, μέχρι τέλους, κερδίζοντας τα εύσημα και το θαυμασμό των αντιπάλων.
Όλο αυτό ως χαρακτηριστικό ποδοσφαιρικού οργανισμού δεν χτίστηκε σε μια μέρα, θα ήταν αδύνατο. Συνιστά απότοκο μακρόχρονης διαδικασίας που δομήθηκε στην πίστη, στην υπομονή και στο σχέδιο. Με τον Ραζβάν Λουτσέσκου σε ρόλο όμοιο με στρατηγού. Στον ΠΑΟΚ, οι ποδοσφαιριστές χαίρονται την μπάλα, χαίρονται που είναι συμπαίκτες. Ολοφάνερα αντλούν ικανοποίηση από αυτό που κάνουν και ο δρόμος για την επιτυχία περνάει πάντα μέσα από μια τέτοια συνθήκη.
Ο Ολυμπιακός πέτυχε θεωρητικά τον ΠΑΟΚ στην πιο μπόσικη, ευάλωτη φάση του. Όμως αυτό δεν φάνηκε ποτέ στο γήπεδο. Γιατί οι 11 που φορούσαν τα ασπρόμαυρα είναι υπεράνω του ονόματος που γράφει στη φανέλα, πάντα μουσκεμένη από τον ιδρώτα της συνεχούς και άοκνης προσπάθειας, σε ένα σκοπό που είναι πάντα ξεκάθαρος και εξυψώνει το άτομο μέσα από το σύνολο.