Ως το βράδυ της Πέμπτης ο Λούκα Γιόβιτς ήταν ήδη μια σούπερ επιτυχημένη μεταγραφή. Πρώτος σκόρερ της ΑΕΚ στη σεζόν και δεύτερος στο πρωτάθλημα (πίσω μονάχα από τον Ελ Κααμπί). Ιστορικός πρωταγωνιστής των ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό (τον οποίο φόρτωσε με επτά γκολ).
Αναντικατάστατος από τον Μάρκο Νίκολιτς, «κολώνα» του παιχνιδιού του και ο αναμφισβήτητος σταρ της «Ένωσης» (με απολογισμό 17 τεμάχια σε 34 παιχνίδια).
Κι όμως…
Σ’ ένα παιχνίδι που δεν βρήκε δίχτυα, ο Σέρβος έκανε την ποιοτικότερη εμφάνισή του από τότε που φόρεσε τα κιτρινόμαυρα. Έφερε στο μυαλό τον παιχταρά που έκανε μεταγραφές εκατομμυρίων σε Bundesliga και La Liga.
Τον επιθετικό που εκτός από «killer» μέσα στην περιοχή, μπορεί ταυτόχρονα να κάνει παπάδες και ως περιφερειακός.
Παρόλο που σπατάλησε ευκαιρίες να βάλει κι εκείνος τ’ όνομά του στον πίνακα των σκόρερ (δείχνοντας επηρεασμένος σ’ αυτό το κομμάτι και από την απώλεια του πέναλτι με την ΑΕΛ) ο Γιόβιτς παρουσιάστηκε όπως τότε που έκανε θραύση στην Άιντραχτ:
Παίζοντας υποδειγματικά έναν ρόλο ως «εννιαμισάρι»…
Στο πλάνο του προπονητή να χτυπήσει την Τσέλιε ακριβώς εκεί που πονάει (την αδυναμία της στο τρανζίσιον) ο Σέρβος ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής.
Ανέβαινε ψηλά για να πάρει την μπάλα. Έβλεπε γήπεδο. Πάσαρε κάθετα ή στους χώρους. Με την ίδια ευκολία που έφτανε ο ίδιος σε θέση βολής, έφτιαχνε αντίστοιχες προϋποθέσεις για τους συμπαίκτες του.
Δεν ήταν μόνο η ασίστ στον Κοϊτά, όταν κοντρόλαρε πίσω από τη σέντρα, κουβάλησε υποδειγματικά την μπάλα και πάσαρε στο σωστό χώρο και χρόνο, ώστε να εκμεταλλευτεί ο Αφρικανός την έφεσή του στο «ένας με έναν» και να τελειώσει τη φάση.
Ήταν και η επίσης άψογη πάσα στον Βάργκα, όταν εκείνος έχασε το πρώτο από τα δυο τετ-α-τετ. Και φυσικά η μαγική κάθετη στον Πήλιο, στη φάση που λίγα δευτερόλεπτα αργότερα κατέληξε στο γκολ του Γκατσίνοβιτς.
Όλα τους χαρακτηριστικά παραδείγματα της ποιότητας του Γιόβιτς και της ικανότητάς του να φτιάχνει κιόλας γκολ (πέραν του να τα πετυχαίνει ο ίδιος).
Το γεγονός, εξάλλου, ότι η συνεργασία του με τον Βάργκα γίνεται καλύτερη από παιχνίδι σε παιχνίδι οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στη δική του προσαρμογή:
Διότι αρχικά ο Ούγγρος φαινόταν να κάνει περισσότερη «χαμαλοδουλειά» ώστε να βρίσκει χώρους και καθαρές εκτελέσεις ο Γιόβιτς (όπως συνέβη εμφατικά στην τεσσάρα επί του Παναθηναϊκού). Πλέον όμως ο Σέρβος δείχνει διατεθειμένος (έχοντας και την ποιότητα να το υποστηρίξει) ν’ αναλάβει και ρόλο δημιουργού.
Να εκμεταλλευτεί την κάλυψη και την ασφάλεια που του παρέχουν χαφ όπως οι Πινέδα-Μαρίν και βγαίνοντας από την περιοχή ν’ αγωνίζεται, εκτός των άλλων, ως playmaker.
Και ειδικά σε παιχνίδια όπου η ΑΕΚ θα βρίσκει χώρους να θυμίζει όλο και περισσότερο το στιλ του παιχταρά για χάρη του οποίου η Ρεάλ έσκασε 60 εκατ. ευρώ.
