Μπορεί ο Παναθηναϊκός να βρήκε μια αγωνιστική σταθερά αυτήν την εποχή παίζοντας με 3 στόπερ, αλλά αυτό δεν είναι το ιδανικό για τον Ράφα Μπενίτεθ. Ευελιξία επέδειξε, μαζί και προσαρμοστικότητα, επιλέγοντας αυτό το σχηματισμό. Έκανε και λίγο την ανάγκη φιλοτιμία. Κυρίως έδειξε τακτική οξυδέρκεια και τι σημαίνει να (αντί)δρας με βάση τα δεδομένα που έχεις μπροστά σου και όχι αυτά που θα προτιμούσες.
Στην πραγματικότητα, αυτό που «φωνάζει», χωρίς να το λέει ανοιχτά, ο προπονητής των Πρασίνων είναι πως με τους κεντρικούς αμυντικούς που έχει στη διάθεσή του δεν μπορεί να παίξει όπως θέλει. Μόνο ο Αχμέντ Τουμπά καλύπτει τα «κουτάκια» του Ισπανού τεχνικού σε σύστημα με 4άδα στα μετόπισθεν, που θα ανεβαίνει ψηλά, για να μπορέσει κι ο ίδιος να εφαρμόσει το πρέσινγκ που θεωρεί προαπαιτούμενο στο αγαπημένο του 4-2-3-1.
Ο Αλγερινός, χωρίς να είναι κακός παίκτης, έχει συγκεκριμένο ταβάνι. Είναι μια δυνατή λύση για αναπληρωματικός. Αλλά για μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό και στοχεύει γενικότερα ψηλά, δεν είναι αρκετό(ς). Το ίδιο συμπέρασμα μέσες-άκρες προκύπτει αν εξετάσουμε και τα υπόλοιπα στόπερ της ομάδας.
Ο Έρικ Πάλμερ-Μπράουν είναι αρκετά εύθραυστος για να ποντάρεις πάνω του no matter what. Ο Σβέριρ Ίνγκασον είναι leader αλλά νεότερος δεν θα γίνει, ο χρόνος μετράει ήδη εις βάρος του. Ο Γιώργος Κάτρης είναι ένα εξαιρετικό prospect, θα γίνεται ολοένα και πιο σημαντικός καλά να ‘ναι, αλλά δεν χρειάζεται να φορτωθεί από τώρα με μεγάλα βάρη, αγάλι αγάλι και όλα θα γίνουν.
Ο Παναθηναϊκός ξέρει ακριβώς τι ζητάει για την άμυνά του
Στον Παναθηναϊκό έχουν εντοπίσει το κενό ηγεσίας και ποιότητας στο κέντρο της άμυνας. ‘Η πιο σωστά, ότι οι παίκτες που ήδη υπάρχουν εκεί δεν έχουν τα απαραίτητα χαρακτηριστικά γι’ αυτό που έχει κατά νου ο Ράφα Μπενίτεθ. Δεν είναι θέμα ικανότητας, είναι κυρίως ζήτημα του αν «κουμπώνουν» ή όχι με μια γενικότερη προσέγγιση και φιλοσοφία.
Η απόφαση λοιπόν που έχει παρθεί είναι να αγοραστούν το προσεχές καλοκαίρι δύο ακόμα στόπερ. Ένας ηγετικός γύρω από τον οποίο θα χτιστεί η «φάση». Και ένας αριστεροπόδαρος με ισχυρό potential. Οι Πράσινοι μάλιστα έχουν εντοπίσει εκεί έξω δύο παίκτες που κάνουν απολύτως fit στην «αγγελία». Το έξτρα θετικό; Είναι, αμφότεροι, Έλληνες και καθώς ξέρουμε η ενίσχυση του εγχώριου στοιχείου είναι σταθερά και πάντα στις προτεραιότητες.
Ας μιλήσουμε με ονόματα, ήρθε η ώρα. Ντίνος Μαυροπάνος (Γουέστ Χαμ) και Χρήστος Αλεξίου (Ίντερ). Και οι δυο έχουν ακουστεί για Παναθηναϊκό αλλά είναι βέβαιο ότι θα απασχολήσουν και άλλες ομάδες καθώς ο καλός ο παίκτης έχει πάντα ζήτηση.
Ο Μαυροπάνος δεν χρειάζεται προφανώς συστάσεις, ίσως μια… αγκαλιά μετά την μπάλα που έφαγε τις προάλλες στο πρόσωπο από «βολίδα» του Χάαλαντ, πάλι καλά που δεν έπαθε τίποτα σοβαρό. Δυναμικός, πέφτει στις φάσεις με τα χίλια, ενώ έχει παραστάσεις στο τοπ επίπεδο από πολύ μικρή ηλικία. Το δύσκολο θα είναι να πειστεί να αφήσει την Premier League για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ποτέ δεν ξέρεις, όλα είναι ζήτημα προσέγγισης, του τι θα του «πουλήσουν» ως project κι αν αυτό θα τον ψήσει. Είναι, βέβαια, και οικονομικό το ζήτημα, αφού μιλάμε για μια πολύ ακριβή εν δυνάμει μεταγραφή.
Αντίθετα, ο Αλεξίου μοιάζει πολύ πιο προσιτός συγκριτικά, χωρίς ούτε αυτός να είναι απλή υπόθεση, μην παρεξηγηθούμε. Είναι πολύ εγκεφαλικός αμυντικός. Αριστεροπόδαρος, με ύψος 186 εκατοστά, δεν είναι ο τύπος που θες να σε κοντράρει στις μονομαχίες, δυνατό παλικάρι και με αντίληψη. Ένας μικρός «Σέρχιο Ράμος»; Δεν θα κάνουμε μια περιττή και «άνιωθη» σύγκριση, απλά θέλαμε να κάνουμε τη σύνδεση με τον παίκτη που από πολύ νωρίς, αποτέλεσε το είδωλο του συμπατριώτη μας.
Μαυροπάνος και Αλεξίου θα ταίριαζαν γάντι ως δίδυμο, καθώς ο ένας θα κάλυπτε τις αδυναμίες του άλλου και δείχνουν απολύτως συμπληρωματικoί μεταξύ τους. Δεν λέμε πως θα τους πάρει σίγουρα ο Παναθηναϊκός, θα ήταν εντελώς πρόωρο, ενδεχομένως και αφελές, κάτι τέτοιο. Μέσω αυτών όμως, κατανοούμε πού και σε τι στοχεύει ο Παναθηναϊκός για την ενίσχυση της άμυνας του. Δύο στόπερ πολύ υψηλού επιπέδου, στους οποίους θα μπορεί να στηριχτεί σε βάθος χρόνου και να έχει το κεφάλι του ήσυχο.
Μπροστά, με παίκτες οι Ανδρέας Τεττέη, Σαντίνο Αντίνο, Βισέντε Ταμπόρδα, Αντριάνο Γιάγκουσιτς και Φακούντο Πελίστρι, το Τριφύλλι έχει ήδη «φτιάξει» το μέλλον του. Απαιτείται κάτι ανάλογο και στα μετόπισθεν. Για να μπορεί ο Ράφα Μπενίτεθ μετά να δουλέψει όπως ακριβώς θέλει και με τον τρόπο που προτιμάει. Για να χτιστεί ένα σύνολο που θα είναι πλήρες σε όλες τις γραμμές, με παράλληλη κάλυψη των αναγκών σε κέντρο και τέρμα, αλλά ΟΚ, ένας ένας οι «φάκελοι» παρακαλώ…