Βρέθηκε 11αδάτος στον Παναθηναϊκό χάρη σε μαζεμένες συμπτώσεις (αποχώρηση του Ινσούα, τραυματισμοί των Χατζηθεοδωρίδη και Χουάνκαρ, λύση της συνεργασίας με Πογιάτος) αλλά τίποτα το τυχαίο δεν υπήρξε στο πώς αξιοποίησε κάθε λεπτό για να φανεί, να πείσει πως είναι παίκτης επιπέδου. Μέσα σε 20 μόλις συμμετοχές, παρακαλώ. Ωστόσο κάτι έσπασε γρήγορα στη σχέση του με το Τριφύλλι, παρότι παιδί του συλλόγου. Ένιωσε πως αν έμενε εκεί δεν θα συνέχιζε να προοδεύει ουσιαστικά. Η προοπτική της Πάρμα (ο πειρασμός, αν προτιμάτε), του φάνηκε φουλ δελεαστική, οικονομικά και αγωνιστικά. Ο Βασίλης Ζαγαρίτης συνεπώς, κίνησε γεμάτος όνειρα και προσδοκίες για ένα ιστορικό, αν και παρηκμασμένο, κλαμπ. Ήταν Ιανουάριος του 2021…
Ωστόσο τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα υπολόγιζε στην Ιταλία. Πολύ απλά, δεν ήταν έτοιμος γι’ αυτήν την πίστα. Περιορίστηκε σε δεύτερους ρόλους σε μια ομάδα που ζοριζόταν να τα βγάλει πέρα στα δύσβατα μονοπάτια της Serie B με τους Αμερικανούς ιδιοκτήτες να μην κατανοούν τη νοοτροπία και την πραγματικότητα που είχαν κληθεί να λειτουργήσουν ως επενδυτές. Ακόμα κι έτσι, ο Έλληνας αμυντικός κέρδισε πολλά στο τακτικό κομμάτι καθώς και στο «ατσάλωμα» που εξ ορισμού γεννάει το να βιώνεις και να ξεπερνάς δυσκολίες. Κακά τα ψέματα όμως, η καριέρα του βάλτωσε ακριβώς τη στιγμή που θα έπρεπε να είχε «κουμπώσει» ταχύτητα.
Ο Ζαγαρίτης διάλεξε σωστά για το restart
Μετά από τέτοια απογοήτευση δεν θέλει πολύ να σε πάρει από κάτω. Ο Βασίλης Ζαγαρίτης, ευτυχώς, είχε την οξύνοια να καταλάβει τι είχε πραγματικά ανάγκη για να βρει ξανά το δρόμο του, τον εαυτό του. Ένα βήμα πίσω για να πάρει καλύτερα φόρα προς τα μπροστά. Πήγε λοιπόν στην «ταπεινή» Άλμερε Σίτι, στην Ολλανδία. Με πολύ μικρότερες απολαβές συγκριτικά με αυτές που απολάμβανε στην Πάρμα. Δεν τον πείραζε διόλου. Αυτό που εκείνος ήθελε ήταν να βρει ξανά χρόνο συμμετοχής. Να νιώσει και πάλι σημαντικός.
Τα κατάφερε περίφημα. Σε μια μετριότατη ομάδα, που εν τέλει άλλωστε υποβιβάστηκε, ξεχώριζε από χιλιόμετρα μακριά. Καθιερώθηκε στις συνειδήσεις των παρατηρητών ως ένας εκ των κορυφαίων μπακ της Eredivisie. Ένα πρωτάθλημα άλλωστε που παραδοσιακά ταιριάζει στους Έλληνες ποδοσφαιριστές.
Έχοντας χτίσει καλό όνομα, ήταν δεδομένο πως πολλές ομάδες θα έκαναν κίνηση για να τον εντάξουν στο δυναμικό τους. Τελικά (τον) κέρδισε η Χέρενφεϊν. Αλλά και ο ίδιος ο Ζαγαρίτης, που συνέχισε να εξελίσσεται όντας βασικός και αναντικατάστατος. Ο ως τώρα απολογισμός του είναι 31 ματς (28 στο πρωτάθλημα, 3 στο Κύπελλο) με 2 γκολ-3 ασίστ. Ναι, κάνει φοβερή σεζόν ο 25χρονος συμπατριώτης μας. Τόσο ώστε είναι ορθάνοιχτο να αλλάξει ξανά φανέλα αφού κάτι τέτοια δεν περνάνε δα απαρατήρητα. Στο πλαίσιο αυτό, ακούγεται έντονα πια το ενδεχόμενο επιστροφής του στα πάτρια εδάφη. Για τον Παναθηναϊκό κυρίως, αλλά όχι μόνο. Όλες οι μεγάλες ελληνικές ομάδες ψάχνουν στην ουσία ενίσχυση στο αριστερό άκρο της άμυνας τους. Πόσο μάλλον έναν (πολύ καλό) γηγενή, στοιχείο που παίζει σημαντικό ρόλο στον καταρτισμό της ευρωπαϊκής λίστας της UEFA.
Σαν ποιον μοιάζει, σαν ποιον μοιάζει…
Ο Ζαγαρίτης δείχνει να κάνει «τικ» σε όλα τα κουτάκια της σούπερ μεταγραφής. Έχει βελτιώσει κάθε στοιχείο του παιχνιδιού του, αμυντικά και επιθετικά. Ξεχωρίζοντας πλέον ιδιαιτέρως και για την έκρηξη, τα ανεβάσματα και την εξαιρετική του σέντρα. Σας θυμίζει έναν άλλον Έλληνα μπακ, της απέναντι πλευράς αυτός (στα δεξιά τουτέστιν), προερχόμενο από τα σπλάχνα του Παναθηναϊκού; Εάν απαντήσατε «Γιώργος Βαγιαννίδης» είστε στο… μυαλό μας.
Το έξτρα «σκαμπρόζικο» της υπόθεσης είναι πως και ο νυν παίκτης της Σπόρτινγκ Λισαβόνας χρειάστηκε να φάει μια «κρυάδα» στην Ιταλία (Ίντερ αυτός) πριν επιστρέψει στο Τριφύλλι και «απογειωθεί». Δεν λέμε απαραίτητα πως ο Ζαγαρίτης θα γυρίσει στον Παναθηναϊκό. Είπαμε, υπάρχει και από αλλού ενδιαφέρον, δεν ρισκάρουμε μάλιστα αν πούμε πως θα υπάρξει και περισσότερο. Αλλά είναι ιντριγκαδόρικη η σκέψη πως θα μπορούσε να είχε την ίδια πορεία με ένα ακόμα προϊόν των πράσινων Ακαδημιών που έδειξε να παίρνει λάθος ρότα, με τον οποίο μάλιστα είναι… σειρούλες ηλικιακά. Ευτυχώς ήταν απλά και μόνο μια κακιά στιγμή. Χρήσιμη, ωστόσο, σε βάθος χρόνου. Κι αυτό είναι που μετράει.