Μόλις 53 λεπτά στο πρωτάθλημα σε τρεις σκόρπιες συμμετοχές ως αλλαγή. Κι άλλα 13 λεπτά στο κύπελλο, ως αλλαγή απελπισίας στον επαναληπτικό ημιτελικό με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα.
Αυτό είναι ό,τι έχουμε δει στο γήπεδο από τον Αντριάνο Γιάγκουσιτς μέχρι στιγμής. Δηλαδή -κακά τα ψέματα- απολύτως τίποτα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ξέχασε την μπάλα. Ούτε πως έχασε την θέση του στην Εθνική Ελπίδων της Κροατίας. Το υπενθύμισε αυτή την εβδομάδα με ένα υπέροχο γκολ στην νίκη επί της Τουρκίας με 3-0.
Χαοτική διαφορά
Ο Γιάγκουσιτς αγωνίστηκε σε όλη την αναμέτρηση ήταν από τους κορυφαίους του γηπέδου και έδωσε ένα γερό… μπουστάρισμα στον εαυτό του ενόψει της συνέχειας.
Αρκεί αυτή η εμφάνιση για να τον δούμε στα πλέι-οφ με την φανέλα του Παναθηναϊκού; Αυτό είναι κάτι που μόνο ο Ράφα Μπενίτεθ μπορεί να απαντήσει.
Το σίγουρο είναι πως δεν χωράει σύγκριση ανάμεσα σε αυτό το οποίο άφησε στην χώρα του ο 20χρονος επιθετικός και αυτό στο οποίο έχει βρεθεί.
Η Κοπρίβνιτσα δεν είναι παρά ένα κροατικό χωριό. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Μία μικρή επαρχιακή ομάδα, χωρίς την παραμικρή πίεση, χωρίς άγχος, μία ομάδα που υπάρχει για να… φτιάχνει παίκτες για το επόμενο επίπεδο.
Ο Παναθηναϊκός είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η πίεση είναι τεράστια. Οι απαιτήσεις το ίδιο. Το επίπεδο ανταγωνισμού δεν έχει καμία σχέση με αυτό στην Κροατία.
Υπομονή, υπομονή, υπομονή…
Ο Γιάγκουσιτς -δεν χωρά αμφιβολία- είναι από τα κορυφαία ταλέντα της γενιάς του στο κροατικό ποδόσφαιρο. Το δείχνει άλλωστε και όταν παίζει με συνομήλικους του.
Ωστόσο, η απόσταση από το επίπεδο πρωταθλητισμού στην Ελλάδα, με τον Παναθηναϊκό αποδεικνύεται ότι είναι μεγάλη.
Ο Γιάγκουσιτς είναι ένα πολύ ελπιδοφόρο πρότζεκτ που αξίζει να δουλευτεί. Ωστόσο, παραμένει πρότζεκτ. Είναι άγουρος σωματικά, τακτικά και πιθανότατα πνευματικά.
Είναι ένα νέο παιδί που για πρώτη φορά φεύγει από την χώρα του, την βόλεψη του, το πατρικό του σπίτι. Είναι κάποιος που προσπαθεί να βρει τα πατήματα του σε μία νέα πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα ζει το όνειρό του.
Τα πολλά χρήματα που ξόδεψε ο Παναθηναϊκός για να τον αποκτήσει σίγουρα προσδίδουν πίεση, ωστόσο ο Κροάτης δεν ήρθε για να κάνει την διαφορά στο δεύτερο μισό μιας κακής σεζόν για τους πράσινους, αλλά για να αποτελέσει βασικό κομμάτι της επόμενης ομάδας που θα χτίσει για το μέλλον.
Ο Κροάτης φαίνεται ότι ξέρει καντάρια μπάλα. Φαίνεται από τις επαφές που έχει με την μπάλα, από τα κοντρόλ του, από τον τρόπο που την κάνει ό,τι θέλει.
Αυτό, όμως, από μόνο του δεν αρκεί στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Όπως και με την περίπτωση του Πελίστρι και του Αντίνο. ο κόσμος του τριφυλλιού πρέπει να κάνει υπομονή και σε αυτή την περίπτωση -δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Τέτοιου είδους παίκτες για να ανθίσουν χρειάζονται χρόνο, εμπιστοσύνη, επιείκεια.
Δίχως αυτά θα… καούν πολύ σύντομα.