Μπορεί να είναι μία σκέψη που πηγάζει ιδεολογικά από αταξική κοινωνία που οραματίστηκε ο Καρλ Μαρξ.
Μπορεί να είναι μία εμπειρική, εντελώς βιωματική προσέγγιση του ποδοσφαίρου.
Άλλωστε, ο ίδιος ήταν ένας πρωτοπόρος του ποδοσφαίρου που οραματίζεται.
Αλήθεια, πως μπορεί να περιγράψει κανείς τον ποδοσφαιριστή Λουίς Ενρίκε;
Σίγουρα, ήταν ένας κρυφός κυνηγός.
Ναι, μα δεν ήταν ο κλασικός όρος του shadow – striker, σπάνια έπαιζε σε κεντρικούς ρόλους.
Έπαιζε στα άκρα, μα δεν ήταν εξτρέμ γραμμής.
Έπαιξε ως φουλ-μπακ.
Έπαιξε ως εσωτερικός μέσος.
Για να μην το πολυλογούμε, ο τύπος έπαιξε σε όλες τις θέσεις εκτός από τερματοφύλακας και κεντρικός αμυντικός!
Ένας ευφυής ποδοσφαιριστής, που συνάμα συνδύαζε και πνευμόνια μαραθωνοδρόμου -στα 56 το κορμί του είναι ακόμα… φέτες.
Ένας παίκτης πολύ μπροστά από την εποχή του, ο οποίος αδικήθηκε αφού δεν πρόλαβε την… υδραυλική έκδοση της Μπαρτσελόνα, που θα απογείωνε την χρηστικότητα του στο γήπεδο.
Τέτρις
Ο Αστουριάνος ήταν και είναι ένα ανήσυχο πνεύμα που επεξεργάζεται συνεχώς νέες ποδοσφαιρικές προσεγγίσεις.
Κι αφού κατάφερε να αλλάξει το mindset και την μεταγραφική λογική της Παρί Σεν Ζερμέν, τότε μπορεί να ξεκλειδώσει κάθε είδους πίστα.
Το ποδοσφαιρικό μοντέλο που οραματίζεται ο Λουίς Ενρίκε βασίζεται στην… αταξική κοινωνία.
Σε μία κοινωνία όπου δεν υπάρχουν διακρίσεις πλούτου, εισοδήματος, εκπαίδευσης, πολιτισμού ή κοινωνικού δικτύου.
Μία κοινωνία που θα καθορίζεται από το ταλέντο, την ατομική ποιότητα, την προσαρμοστικότητα, την ευελιξία.
Ερωτηθείς από τους Γάλλους δημοσιογράφους για τον τρόπο που προσεγγίζει κάθε παιχνίδι σε μία σεζόν με τόσες πολλές αγωνιστικές υποχρεώσεις, χρησιμοποίησε μία υπέροχη παρομοίωση: “Είναι λίγο σαν να παίζεις τέτρις. Πρέπει να προσαρμόζεις την στρατηγική σου και να χτίζεις για το τώρα, αλλά και για το μετά”.
20… Νούνο Μέντες!
Αλήθεια, αν του δινόταν η δυνατότητα να κλωνοποιήσει έναν παίκτη, ποιος θα ήταν αυτός; Οι περισσότεροι θα σκεφτόντουσαν τον Μέσι, τον Κριστιάνο, τον Μπαπέ, τον Χάαλαντ, τον Κβαρατσχέλια, τέτοια… τέρατα που κυκλοφορούν εκεί έξω.
Ο Αστουριάνος όμως έχει μία διαφορετική οπτική για το ποδόσφαιρο: “Θα ήθελα να έχω 20 παίκτες που θα μπορούν να παίξουν οπουδήποτε. Σκεφτείτε τον Νούνο Μέντες ως full-back. Τον Νούνο Μέντες ως εξτρέμ. Τον Νούνο Μέντες ως στράικερ.
Εκτός από τους τερματοφύλακες που έχουμε και είναι παγκόσμιας κλάσης, ονειρεύομαι μία ομάδα με 20 παίκτες που θα μπορούν να παίξουν σε κάθε θέση! Φανταστείτε τον αντίπαλο, όταν θα έβλεπε μία ομάδα με 11 παίκτες που θα μπορούσαν να παίξουν οπουδήποτε.
Πως θα μπορούσε να προετοιμαστεί για κάτι τέτοιο; Θα ήταν αδύνατον να το αντιμετωπίσει. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να το πετύχω κάποια στιγμή”.
Είναι άραγε αυτό το ποδόσφαιρο του μέλλοντος ή μία δυστοπία που τρομάζει;