Ακούγεται οξύμωρο. Μία μικρή χώρα. Μία χώρα που δεν θα έχει την εθνική της ανάμεσα στις 48 ομάδες που θα διεκδικήσουν το προσεχές καλοκαίρι το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Μία Εθνική που ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της (Νίκος Αναστόπουλος) έχει μόλις 29 τέρματα, ρεκόρ που κανείς δεν έχει καν πλησιάσει από το 1988, να έχει την ίδια στιγμή:
– Το δεύτερο σκόρερ του πορτογαλικού πρωταθλήματος, στο πρόσωπο του Βαγγέλη Παυλίδη. Έναν παίκτη που μέσα στο 2025 έβαλε 45 γκολ και ισοφάρισε την επίδοση του Εουσέμπιο.
– Το δεύτερο σκόρερ του ιταλικού πρωταθλήματος στο πρόσωπο του Τάσου Δουβίκα. Έναν παίκτη που βγήκε πρώτος σκόρερ στην Ολλανδία με την φανέλα της Ουτρέχτης και ο οποίος με 11 γκολ στην Κόμο βλέπει την πλάτη μόνο του Λαουτάρο Μαρτίνες στην λίστα των σκόρερ της Serie A.
Δύο ακόμα επιθετικούς που πέρσι το καλοκαίρι έκαναν μεταγραφές άνω των 20 εκατομμυρίων: τον Φώτη Ιωαννίδη και τον Στέφανο Τζίμα.
Μπορεί να βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα… πιτς, ωστόσο είναι παίκτες πάνω στους οποίους το ελληνικό ποδόσφαιρο στηρίζει το μέλλον του.
Συνάμα έχει βρει το next big thing στο πρόσωπο του Ανδρέα Τετέη, ο οποίος μετά την Κηφισιά αρχίζει να κάνει την διαφορά και στον Παναθηναϊκό.
Τον Μπάμπη Κωστούλα, ο οποίος υπό προϋποθέσεις μπορεί να παίξει την θέση του καθαρού στράικερ.
Μα, κι άλλους συνεπείς σκόρερ όπως τον Γιώργο Γιακουμάκη, που δεν τον πήραν δα και τα χρόνια.
Μία χρυσή φουρνιά επιθετικών, πρωτοφανή σε ποιότητα, αλλά και αριθμό στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Λειψανδρία
Παλιά, λέγαμε χάρη αστεϊσμού πως η Ελλάδα παράγει λάδι, φέτα και… στόπερ. Πλέον, μπορούμε να πούμε άφοβα ότι παράγει και σέντερ-φορ.
Αυτό που εξακολουθεί να μην βγάζει με συνέπεια είναι κεντρικούς μέσους ανάλογης αξίας.
Για να το πούμε με… γυμναστηριακούς όρους, είναι σαν να γυμνάζεις ασταμάτητα και να έχεις φουσκώσεις τους δικέφαλους μύες και το στήθος, αλλά να παραλείπεις τις ασκήσεις για τα πόδια και να τα αφήνεις σαν… καλαμάκια.
Όπως ένα ανθρώπινο σώμα, έτσι και μία ποδοσφαιρική ομάδα, χρειάζεται αρμονία. Όπως τα αδύναμα πόδια δεν μπορούν να στηρίξουν ένα γυμνασμένο κορμό, έτσι και ένα σύνολο είναι αδύνατον να φτάσει ψηλά, αν οι επιθετικοί του δεν υποστηρίζονται από τους χαφ και τους αμυντικούς.
Το ελληνικό ποδόσφαιρο ψάχνει χαφ, όπως το νερό στην έρημο. Η εμφάνιση και η εξέλιξη του Χρήστου Μουζακίτη και του Χρήστου Ζαφείρη ήταν μία ένεση ποιότητας, όμως κανείς από αυτούς δεν είναι καθαρό εξάρι.
Συν τοις άλλοις, αμφότεροι στερούνται κάτι σημαντικό στο σύγχρονο ποδόσφαιρο: ύψος, μέγεθος, κορμί.
Το ψάχνει…
Γι’ αυτό και μόλις μετά από μερικά παιχνίδια με την φανέλα του Παναθηναϊκού, ο Σωτήρης Κοντούρης κλήθηκε αμέσως στην Εθνική Ανδρών.
Γι’ αυτό και ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έδωσε την ευκαιρία στον Νεκτάριο Τριάντη, έναν χαφ με… βρετανικό κορμί και στιλ, να δοκιμαστεί στα πρόσφατα φιλικά με Παραγουάη και Ουγγαρία.
Ο Σωτήρης Αλεξανδρόπουλος έμεινε στάσιμος τα τελευταία χρόνια. Ο Θανάσης Ανδρούτσος, ο Μανώλης Σιώπης που κλήθηκαν ουκ ολίγες φορές τα τελευταία χρόνια έχουν… ταβάνι. Το ίδιο ισχύει και με τον Ανδρέα Ντόη που ίσως κληθεί μελλοντικά.
Κάπως, έτσι ο 33χρονος Δημήτρης Κουρμπέλης παρότι την τελευταία διετία παίζει σε ένα πρωτάθλημα της άγονης γραμμής στη Σαουδική Αραβία είναι πραγματικά αναντικατάστατος.
Αν θυμηθεί κανείς τα ματς με Δανία και Σκωτία, που στέρησαν το όνειρο του Μουντιάλ, το πρόβλημα ήταν η έλλειψη από physicality κυρίως στην μεσαία γραμμή. Το ίδιο πρόβλημα φάνηκε και απέναντι στους σκληροτράχηλους Παραγουανούς.
Ένα πρόβλημα για το οποίο δεν φαίνεται λύση, ούτε από την επόμενη γενιά, αυτή της Εθνικής Ελπίδων.
Κάτι που σημαίνει ότι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς πρέπει να γίνει πολύ δημιουργικός για να λύσει ένα ζήτημα, που στο σύγχρονο ποδόσφαιρο κάνει την διαφορά ανάμεσα στις καλές και τις σπουδαίες ομάδες, που κατακτούν στόχους…