Είναι κομμάτι δύσκολο να εξηγήσεις, ενδεχομένως και να πείσεις, κάποιον που δεν είδε καθόλου το παιχνίδι πως αυτό το 3-0 της Ράγιο Βαγιεκάνο κόντρα στην ΑΕΚ, για τα προημιτελικά του Conference League, δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική εικόνα της αναμέτρησης. Πιο περιγραφικό, αν και αόριστο εκ φύσεως, είναι αυτό το «δεν ήταν η βραδιά της» που είπε από την τηλεόραση του ΑΝΤ1 ο Αλέξης Σπυρόπουλος, σε ρόλο σχολιαστή του ματς…
Ο Δικέφαλος έχασε κλασικές ευκαιρίες για να ορίσει ένα διαφορετικό σενάριο σε αυτόν τον πρώτο προημιτελικό, ενώ δέχτηκε «φθηνά» γκολ που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε αποφύγει. Όμως έδωσε και δικαιώματα, κακά τα ψέματα. Προκάλεσε την τύχη του. Ο Μάρκο Νίκολιτς ρίσκαρε και δεν δικαιώθηκε. Ακόμα και ένας τοπ κόουτς όπως ο Σέρβος, έχει μέρες που δεν του βγαίνουν αυτά που έχει σκεφτεί, προϋπολογίσει.
Εδώ το διάβασε λάθος το πλαίσιο. Γιατί όταν παίζεις με ισπανική ομάδα, και ξέρουμε όλοι τι φρενήρη ρυθμό έχουν κατά κανόνα τα παιχνίδια με… δαύτες, και εσύ κατεβάζεις 11άδα χωρίς καθαρό 6άρι και με 2 βαριά σέντερ φορ (Βάργκα και Γιόβιτς), σημαίνει ότι ξεκινάς με ανισορροπία στο κέντρο. Άρα και ότι θα δυσκολευτείς να ανακόψεις τον αντίπαλο και να ακολουθήσεις το τέμπο που εκείνος θα επιβάλλει.
Γι’ αυτό και στο α’ μέρος έμεινε η αίσθηση πως η ΑΕΚ έχανε από έναν αντίπαλο που «απλώς» έτρεχε περισσότερο. Δεν ήταν λανθασμένο συμπέρασμα αλλά ούτε και… σωστό. Γιατί ακριβώς δεν ήταν ελάσσονος σημασίας στοιχείο. Ίσα ίσα, ειδικά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι από τα πλέον κομβικά (στοιχεία).
Η αγωνιστική εικόνα της Ένωσης ήταν πιο ισορροπημένη στο β’ μέρος, κι ας μην έβγαλε σε αυτό το διάστημα τις καθαρές και καλύτερες της ευκαιρίες. Ήταν, έστω κι έτσι, πιο σωστό αυτό που βλέπαμε ποδοσφαιρικά. Η είσοδος του Ραζβάν Μαρίν στο παιχνίδι μόνο τυχαία δεν ήταν ως προς αυτό. Ήταν έκπληξη το ότι ο Ρουμάνος μέσος έμεινε στον πάγκο, αλλά κουβαλούσε ένα μικροτραυματισμό από το κυριακάτικο ματς με τον Ολυμπιακό για το πρωτάθλημα και ο Νίκολιτς προτίμησε να το προσεγγίσει με σύνεση.
Μπορεί βέβαια να πει κανείς ότι στο δεύτερο 45λεπτο η Ράγιο είχε δώσει χώρους, περιμένοντας στο δικό της μισό και αφήνοντας συνειδητά την κατοχή και την πρωτοβουλία στη ΑΕΚ, σταματώντας τα πολλά τρεξίματα. Είχε το σκορ σε καλό γι’ αυτήν σημείο (2-0), ήξερε πως μια καλή αντεπίθεση θα μπορούσε να της δώσει έξτρα αβαντάζ, όπως και έγινε χάρη σε πέναλτι.
Σε κάθε περίπτωση, αποδείχθηκε λάθος κίνηση το να μην ξεκινήσει ο Μαρίν. Ακριβώς επειδή η Ένωση, με τον Πέτρο Μάνταλο σε ρόλο deep lying playmaker έχασε σε πνευμόνια και αντοχές στη μεσαία γραμμή και κυρίως στη συνοχή της συνολικής αμυντικής της λειτουργίας. Μην παρεξηγηθούμε, δεν φταίει μόνο ο κάπτεν, ποτέ δεν μπορεί να φταίει μόνο ένας. Αλλά κάποιος που είναι πιο κοντά στο 6άρι όπως ο Ρουμάνος (πού ούτε αυτός βέβαια είναι καθαρόαιμος αμυντικός χαφ) θα μπορούσε ενδεχομένως να δώσει άλλη εικόνα στα «τι και πώς» της πορείας των γεγονότων του ματς. Έχει πρόβλημα όλη τη χρονιά στη θέση η ΑΕΚ (στην ουσία απλώς το έχει καμουφλάρει), αλλά σε αυτό το ματς, με αντίπαλο τόσο τρεχαλατζή και κυρίως… Ισπανό, η αδυναμία ξεγυμνώθηκε και ο Νίκολιτς χρεώνεται πως δεν προστάτευσε ως έπρεπε αυτή τη φορά την ομάδα του. Ίσως αν έβαζε ακόμα έναν χαφ, θυσιάζοντας έναν από τους δύο φορ, ίσως…
Ουσία είναι πως η ρεβάνς της προσεχούς Πέμπτης (16/4) φέρνει τους Κιτρινόμαυρους μπρος σε βουνό ολάκερο προκειμένου να προσπαθήσουν τα ανατρέψουν τα πολύ αρνητικά και εις βάρος τους δεδομένα και να βρεθούν στα ημιτελικά του Conference League. Είναι αρκετά εκνευριστικό αν αναλογιστούμε πως ακόμα και μετά από αυτό το 3-0 δεν έχεις την αίσθηση πως απέναντι είναι αντίπαλος της τάξης του «δεν τον έχουμε». Τι να πούμε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Ίσως μια πιο καθαρή σκέψη από πλευράς της ΑΕΚ να μπορεί να κάνει ρεαλιστικό αυτό που σήμερα μοιάζει με θαύμα και αδύνατο. Ίσως…