Δεν τηρείται ενός λεπτού σιγή σε αγώνες Champions League για τον οποιονδήποτε. Μια παράξενη αίσθηση, ο Μιρτσέα Λουτσέσκου ήταν πάντα εκεί όσο υπάρχει το ποδόσφαιρο. Ρουμανία, Τουρκία, Ουκρανία, Ρωσία. Σταθερά προς τα εδώ, με εξαίρεση την Ιταλία, σταθερά στο κορυφαίο επίπεδο, πάντα να κάνει κάτι εκπληκτικό χωρίς να έχει βρεθεί στον τεράστιο πάγκο. Και αυτή είναι υπόκλιση, η αλήθεια. Ο εμβληματικός Ρουμάνος έφυγε πριν μερικές μέρες για τον ουρανό, όμως είχε περάσει στην «αιωνιότητα» δεκαετίες νωρίτερα.
Παλιός εξτρέμ, ήταν τα περισσότερα χρόνια του στην Ντιναμό Βουκουρεστίου σκοράροντας συχνά, σηκώνοντας ένα κάρο κούπες και παίζοντας στην Εθνική. Στην Corvinul Hunedoara ήταν το τελευταίο κομμάτι της καριέρας του ως παίκτης και πρώτο ως προπονητής. Επανέλαβε τη διαδρομή με Ρουμανία και Ντιναμό, πριν τον πάρει στην peak-Serie A η Πίζα και στη συνέχεια βρεθεί στον πάγκο της Μπρέσια, όπου έδωσε ντεμπούτο στον Πίρλο, αλλά και σε αυτόν της Ίντερ.
Όπως αναρίθμητες φορές έχει δείξει το ποδόσφαιρο, απίστευτα πράγματα μπορεί να έρθουν σε αυτούς που περιμένουν. Πλέον 2000, ο Μιρτσέα είχε κάνει τη γύρα του στην Ιταλία και χωρίς να βιαστεί ή να σνομπάρει, παρότι είχε φουσκώσει το βιογραφικό του, είχε αποδεχθεί την πρόταση της Ραπίντ και είχε επιστρέψει στην πατρίδα. Εκείνη την εποχή η Γαλατασαράι μόλις είχε κατακτήσει το Κύπελλο UEFA με τον Φατίχ Τερίμ και όταν κλήθηκε να τον αντικαταστήσει, είχε έτοιμη τη λύση.
Ο Λουτσέσκου ανέλαβε τον Ιούνιο και έναν μήνα αργότερα, θα βρισκόταν μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση που μπορεί να έχει ένας προπονητής. Να παρατάξει την ομάδα του απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης. «Είναι μάστερ στο πώς προσαρμόζεται. Όπου κι αν πάει, χτίζει ανταγωνιστικές ομάδες» είπε αργότερα ο Αρσέν Βενγκέρ για τον Μιρτσέα που τότε έδινε τα πρώτα δείγματα για το πως πρέπει να διαχειρίζεσαι το υλικό που βρίσκεις και όχι να έχεις εμμονή να αλλάξεις τα πάντα.
Αν και οι περισσότεροι περίμεναν ότι η Γαλατασαράι θα καταρρεύσει μετά τον Τερίμ, υπήρχε πια ένας προπονητής που ήξερε πώς να εκμεταλλευτεί δύο πράγματα. Τη φόρα από την ιστορική επιτυχία και την ταυτότητα που είχε χτίσει ο προκάτοχός του. Στα χαρτιά, ο τελικός του Super Cup Ευρώπης, δεν ήταν ποτέ derby. Όμως το ποδόσφαιρο δεν συγκρίνεται με κανένα άθλημα γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Σε μικρό διάστημα ο Λουτσέσκου πρόσθεσε πειθαρχία και ισορροπία και το βράδυ της 25ης Αυγούστου μπήκε στα βιβλία της ιστορίας.
Μια ομάδα με τους έμπειρους, Ταφαρέλ, Ποπέσκου, τα ντόπια ταλέντα, Εμρέ Μπελόζογλου, Ουμίτ Νταβαλά, τον «μύθο», Γκεόργκε Χάτζι, παρέμεινε συμπαγής, με αυτοπεποίθηση και άντεξε στην πίεση. Στο 41’ είχε τη στιγμή της όταν ο Χακάν Σουκούρ έπαιξε το ‘1-2’ και ανατράπηκε μέσα στην περιοχή κερδίζοντας πέναλτι. Την μπάλα στα 11 βηματα έστησε ο Μάριο Ζαρντέλ και ξεγέλασε τον Ίκερ Κασίγιας για το 1-0 που έμεινε μέχρι το 79’ όταν έπειτα από σέντρα του Σάβιο ο διαιτητής έδειξε τη βούλα υπέρ της Ρεάλ για χέρι που δεν υπήρξε ποτέ και ο Ραούλ ισοφάρισε (1-1).
Υπό τις οδηγίες του Μιρτσέα, η Γαλατασαράι δεν έχασε την υπομονή της, συνέχισε να σπάει τον ρυθμό των Merengues και στην παράταση έγινε το «θαύμα». Στο 102’ έπειτα από σέντρα από δεξιά ο Ζαρντέλ βρέθηκε ανάμεσα από τα στόπερ και υπέγραψε τον θρίαμβο με 2-1. Η «Γαλατά» είχε νικήσει σε τελικό την Ρεάλ Μαδρίτης και ο Ρουμάνος είχε μόλις υπογράψει μια μυθική επιτυχία για το ποδόσφαιρο της Τουρκίας και είχε βάλει τον εαυτό του στην «αιωνιότητα».
«Είναι ένας από τους πιο έξυπνους προπονητές στην Ευρώπη, οι ομάδες του ξέρουν πάντα τι ακριβώς πρέπει να κάνουν» είπε αργότερα ο Κάρλο Αντσελότι για τον Λουτσέσκου, για τον οποίο αυτή ήταν μόνο η αρχή. Δύο χρόνια μετά, κατέκτησε και το πρωτάθλημα με την Τσιμ-Μπομ και αφού η τελευταία τον έδιωξε, έμεινε στη χώρα για να το πάρει και με την Μπεσίκτας με ρεκόρ βαθμών. Ακολούθησε η αυτοκρατορία με την Σαχτάρ Ντόνετσκ με 8 πρωταθλήματα, 6 Κύπελλα, 8 Super Cup και κερασάκι την κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA το 2009 κόντρα στην Βέρντερ Βρέμης.
Την πιο πρόσφατη δεκαετία, κάθισε στους πάγκους των Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, Εθνικής Τουρκίας, Ντιναμό Κιέβου για να επιστρέψει στην «αιώνια» αγάπη, την Εθνική Ρουμανίας. Πάντα χτίζοντας «ομάδες που είναι δύσκολο να αντιμετωπίσεις, είναι τακτικά άριστες» όπως έχει σχολιάσει ο Ζοσέ Μουρίνιο και «παίρνοντας πάντα το μάξιμουμ από τους παίκτες του» όπως έχει σημειώσει ο Πεπ Γκουαρδιόλα.
Αν έφτιαχνες μια λίστα με τα πράγματα που πρέπει να κάνει στις ομάδες του ένας προπονητής για να θεωρείται επιτυχημένος, όλα αυτά τα έχουν αναγνωρίσει οι κορυφαίοι τεχνικοί όλων των εποχών για τον Μιρτσέα. Σε real-time, όχι σε κάποια τελετή βράβευσης ή στις τελευταίες μέρες της ζωής του. Ευχαριστούμε, έδωσες στο ποδόσφαιρο αυτό που έχει τόση ανάγκη. Εκπλήξεις και επιτυχίες που δεν βασίζονται αποκλειστικά στο χρήμα αλλά στη μέθοδο και το πλάνο.
Ο Λουτσέσκου έφυγε όπως ακριβώς ήθελε. «Το να πεθαίνεις στο γήπεδο είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν προπονητή. Ήθελα να πεθάνω στο γήπεδο. Σημαίνει ότι τα έζησες όλα στη μέση του αγώνα».
Όμως πριν συμβεί αυτό, έζησε και όπως ακριβώς ήθελε. «Το ποδόσφαιρο ήταν η ζωή μου, ποτέ δεν ένιωσα ότι δουλεύω…».