Η τάση στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, ειδικά στο υψηλό επίπεδο έχει αλλάξει. Προ πολλού. Οι προπονητικές αυθεντίες, οι μεγάλες προσωπικότητες, τα βαριά βιογραφικά έχουν τελειώσει.
Όλες οι κορυφαίες ομάδες ψάχνουν για νέους, άφθαρτους προπονητές, με καινοτόμες ιδέες και φρέσκα μυαλά.
Ψάχνουν για ανθρώπους που είναι συμβατοί με την εποχή τους και μπορούν να μιλήσουν την ίδια γλώσσα με τον σύγχρονο ποδοσφαιριστή.
Για προπονητές που έχουν σωματικές και πνευματικές αντοχές και οι οποίοι μπορούν να τρέξουν ακούραστα ποδοσφαιρικούς οργανισμούς, δουλεύοντας 24/7.
Οι εξαιρέσεις είναι λίγες και είναι αυτές που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι λιγάκι διαφορετικά. Οι οπαδοί θέλουν τον προπονητή να είναι μία έμπειρη και πατρική φιγούρα. Τον θέλουν σεβάσμιο δάσκαλο και με προπονητικά χιλιόμετρα πίσω του.
Μόνο που το ίδιο το ποδόσφαιρο έχει αποδείξει πως σημασία δεν έχει πόσων ετών είσαι, αλλά πόσο έτοιμος είσαι.
Στην περίπτωση μας, ας εστιάσουμε στον Σεμπάστιαν Λέτο…
Άλλος άνθρωπος!
Όσοι υποστηρίζουν ότι δεν είναι ακόμα έτοιμος για τον πάγκο μιας ομάδας που κάνει πρωταθλητισμό, αναφέρουν το νεαρό της ηλικίας του (39) και το γεγονός ότι μετρά μόλις 66 παιχνίδια ως πρώτος προπονητής.
Μόνο που αυτά δεν έχουν καμία, μα καμία σημασία.
Αυτό που θα έπρεπε να μπαίνει στην κουβέντα είναι το τι έχει παρουσιάσει σε αυτά τα 66 παιχνίδια, όλα στον πάγκο της Κηφισιάς.
Ο Αργεντινός είναι από τις περιπτώσεις πρεσβεύει έναν άλλο ποδόσφαιρο από αυτό που υποστήριζε ως παίκτης!
Στα νιάτα του, ο Λέτο υπήρξε ένας ντελικάτος, τεχνίτης, μποέμ ποδοσφαιριστής που ένιωθε σημαντικός μόνο με την μπάλα στα πόδια.
Δίχως αυτήν, ήταν ένας απλός θεατής.
Δεν υπήρξε φανατικός της προπόνησης, της πειθαρχίας, του πλάνου, ήταν περισσότερο του αυτοσχεδιασμού και της ελευθερίας μέσα στο γήπεδο.
Για να το πούμε λαϊκά. Ο προπονητής Λέτο, πολύ δύσκολα θα τα πήγαινε καλά με τον ποδοσφαιριστή Λέτο!
Θυμίζει… Αλμέιδα
Ο Αργεντινός, παρότι βρίσκεται στον πάγκο μιας ομάδας με μικρό μπάτζετ, που μάχεται για την παραμονή, έχει εμφανίσει μία εξαιρετικά θαρραλέα προσέγγιση στο γήπεδο.
Η Κηφισιά είναι μία από τις ομάδες που λατρεύει το πρέσινγκ ψηλά, μία ομάδα που δεν αμύνεται σε χαμηλό μπλοκ, μία ομάδα με σύγχρονη και θετική σκέψη στο γήπεδο.
Μία ομάδα που όσο είχε διαθέσιμους τους σταρ που εξέλιξε στην πορεία (Τετέι, Παντελίδης) κοίταζε τους πάντες στα μάτια. Κέρδισε τον Παναθηναϊκό, πήρε ισοπαλία από τον Ολυμπιακό και έχασε στις καθυστερήσεις από την ΑΕΚ.
Μία ομάδα με μαχητικό πνεύμα, σκληράδα στο γήπεδο, με πολύ δουλεμένες μεταβάσεις τόσο στο επιθετικό, όσο και στο αμυντικό κομμάτι.
Μία ομάδα με στέρεες δομές, πλάνο, στόχευση. Κι όλα αυτά είναι θέμα προπονητή, είναι θέμα καθημερινής δουλειάς.
Ακόμα και αν η Κηφισιά υποβιβαστεί, ο Σεμπάστιαν Λέτο έχει αφήσει τα προπονητικά του διαπιστευτήρια και έχει καταθέσει την δική του φιλοσοφία, που έχει πολλά κοινά σημεία με αυτή του Ματίας Αλμέιδα.
Κι αυτή είναι μία προσέγγιση που -για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς- ταιριάζει πολύ περισσότερο σε ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό, παρά σε αυτές που μάχονται για την παραμονή.
Κι αυτό είναι θέμα χρόνου να αποδειχθεί και στην πράξη…