Ο Λάζαρος Ρότα έχει ακούσει πολλά στην καριέρα του. Κάποια απ’ αυτά δικαιολογημένα, κάποια απ’ αυτά τραβηγμένα, κάποια απ’ αυτά στα όρια της αλητείας. Δεν έχει παίξει απλώς τον ρόλο του «αποδιοπομπαίου τράγου» (όπως κλασικά συμβαίνει με Έλληνες σε όλες τις μεγάλες ομάδες), αλλά έχει γίνει πάμπολλες φορές το εξιλαστήριο θύμα:
Εδώ έχει συμβεί με παίκτες όπως οι Μάνταλος, Φορτούνης, Μπακασέτας, δεν θα συνέβαινε με έναν παίκτη που (η αλήθεια είναι ότι) είχε εμφανείς αδυναμίες στο παιχνίδι του; Εκεί ακριβώς όμως είναι και η ποδοσφαιρική (και όχι μόνο) μαγκιά του Ρότα: Όχι μόνο δεν πτοήθηκε από τη σκληρή κριτική, από τα σοβαρά λάθη του, από τις διαπιστώσεις ότι έχει χαμηλό ταβάνι, αλλά πάλεψε, δούλεψε και κάθε χρόνο το τρυπάει όλο και περισσότερο.
Μια μικρή αναδρομή στην πορεία του στην ΑΕΚ είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς την εξέλιξη του Ρότα. Όταν έφτασε το 2021 ήταν τρίτη επιλογή πίσω από τους Μισελέν και Μπακάκη και πέντε χρόνια αργότερα η πρόοδός του είναι εντυπωσιακή:
Έγινε αναντικατάστατος στην «Ένωση», πανηγύρισε ένα νταμπλ μαζί της (σε μια σεζόν που εκτοξεύτηκε από τον Ματίας Αλμέιδα), αποτελεί τον βασικό δεξιό μπακ ΚΑΙ της Εθνικής.
Και πολύ δίκαια τα εξαργύρωσε όλα αυτά με ανανέωση συμβολαίου τον περασμένο Νοέμβρη, η οποία θα τον κρατήσει στη Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι το 2030 με ετήσιες αποδοχές που αγγίζουν το 1 εκατ. ευρώ.
Αναμφίβολα λοιπόν ο Ρότα έχει πολύ δρόμο μπροστά του για να χαρακτηριστεί ο «ιδανικός» μπακ μιας ομάδας με τις απαιτήσεις της ΑΕΚ. Παραμένει μεγάλη η διαφορά της προσφοράς του στο αμυντικό κομμάτι σε σχέση με αυτή στο άλλο μισό του γηπέδου. Εμφανίζει ακόμα κρούσματα έλλειψης συγκέντρωσης (όπως στο πρώτο γκολ από τη Ράγιο στη Μαδρίτη).
Παράλληλα όμως είναι άδικος ή εμπαθής όποιος δεν αναγνωρίζει τη ραγδαία βελτίωσή του σε πολλά σκέλη του παιχνιδιού. Γιατί μαχητικός, πιεστικός και aggressive ήταν ανέκαθεν. Η φυσική του κατάσταση παραμένει τέτοια που να του επιτρέπει ν’ ανεβοκατεβαίνει αδιάκοπα την πλευρά.
Πέρα απ’ αυτά όμως ο Ρότα έγινε πιο αποφασιστικός. Πιο συνεπής τακτικά. Περιόρισε τα παθητικά μαρκαρίσματα (με βήματα προς τα πίσω), σταμάτησε να «ψαρώνει» με συγκεκριμένους αντιπάλους, έκανε άλματα και στο επιθετικό κομμάτι:
Εξακολουθεί να σκοράρει σπάνια, αλλά οι σέντρες και τα γυρίσματα στην περιοχή είναι πλέον πολύ καλύτερα. Και αδιάψευστος μάρτυρας γι’ αυτό είναι οι 7 ασίστ που μετρά φέτος (και θα μπορούσαν να είναι περισσότερες αν σε συγκεκριμένες φάσεις οι συμπαίκτες του ήταν πιο εύστοχοι).
Μα πάνω απ’ όλα πιο εμφανής απόδειξη της προόδου του Ρότα είναι το ματς που τα έβαλε με τους δαίμονές του: Ότι πήγε στο «Καραϊσκάκη», σε ένα γήπεδο που έχει αποδειχθεί και για τον ίδιο τόπος μαρτυρίου και το… ξόρκισε: Όχι μόνο ανταπεξήλθε, όχι μόνο εξαφάνισε τους αντιπάλους του, μα υπήρξε από τους κορυφαίους στο διπλό που μπορεί να κρίνει πολλά για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Όλα αυτά λοιπόν δεν αλλάζουν ότι η ΑΕΚ χρειάζεται κάλυψη στη θέση του δεξιού μπακ. Έναν παίκτη που θα προσφέρει ανταγωνισμό στον Ρότα, θα σταματήσει το ξεζούμισμά του (42 συμμετοχές έχει γράψει ήδη φέτος) και γιατί όχι θα μπορεί και να τον εκτοπίσει από την ενδεκάδα. Μέχρι και αν βρει όμως η «Ένωση» τον δικό της Ντάνι Άλβες (ή έστω Ροντινέι στα καλά του) ο πιο βελτιωμένος παίκτης της τελευταίας πενταετίας θα μένει δικαίως βασικός.
Με εμφανίσεις που θα πιστοποιούν ακόμα περισσότερο την προσπάθεια ν’ ανέβει επίπεδο (όπως η συγκλονιστική στη ρεβάνς με τη Ράγιο). Και… ευαγγέλιο την ιστορική φράση ενός άλλου αδικημένου δεξιού μπακ, του Νίκου Γεωργέα. Τότε που η ΑΕΚ έκανε συνεχώς μεταγραφές στη θέση του και ο ίδιος μονολογούσε (με περίσσεμα αυτοπεποίθησης): «Δεν έχει σημασία ποιος θα έρθει, αφού εγώ θα παίζω πάλι στο τέλος…»