Ένας Τζιμπρίλ Σισέ των φτωχών. Ένας Βίκτορ Όσιμεν των… ακόμα πιο φτωχών. Κάπως, έτσι έμοιαζε στο γήπεδο στα 90’s, αυτός ο πελώριος τύπος, που είχε φέρει στην Παναχαϊκή ο Άρης Λουκόπουλος.
Ουδείς ξέρει με σιγουριά που έπαιζε πριν έρθει στην Πάτρα. Κανείς δεν είναι σίγουρος για το πως έφτασε στην Παναχαϊκή. Κανείς δεν ξέρει αν όντως είχε γεννηθεί το 1969 ή πολύ νωρίτερα.
Τι σημασία είχε άλλωστε; Σημασία είχε μόνο το γήπεδο.
Κι εκεί, ο γιγαντόσωμος Νιγηριανός των 195 εκατοστών ήταν ένα πραγματικό τανκ.
Οι ροσονέρι της Ιταλίας είχαν τότε τον ασταμάτητο Ζορζ Ουέα και οι ροσονέρι της Ελλάδας είχαν τον δικό τους πολιορκητικό κριό, τον Αμαέκι Ότιτζι!
Θρύλος της Πάτρας
Ακόμα και σήμερα, 32 χρόνια από τότε που έφυγε από την πρωτεύουσα της Αχαΐας, κυκλοφορούν αμέτρητες cult ιστορίες και λαϊκοί θρύλοι με πρωταγωνιστή τον Νιγηριανό γίγαντα.
Άλλοτε, να τρώει τον… άμπακο σε σουβλατζίδικο της πόλης και ο λογαριασμός να πηγαίνει απευθείας στο λογιστήριο της ομάδας.
Κι άλλοτε να οργώνει τα μπουζούκια και τα κλαμπ της πόλης, περιμένοντας να τον αναγνωρίσουν και να τον κεράσουν μερικά ποτάκια.
Όλες, μα όλες, όμως έχουν μία κοινή συνισταμένη. Τον Νιγηριανό να κυκλοφορεί μονίμως άφραγκος, περιμένοντας για λίγα… ψίχουλα αγάπης.
Μπορεί να έμεινε μόλις για τέσσερα χρόνια στην Παναχαϊκή (1990-94), όμως ακόμα και σήμερα αποτελεί τον τρίτο σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου.
Κάθε καλοκαίρι το όνομα του έπαιζε για τους μεγάλους -κυρίως για τον Ολυμπιακό- όμως κανείς δεν έπαιρνε το ρίσκο να μπλέξει με έναν τύπο που σύντομα άρχισε να κάνει κακές παρέες. Πολύ κακές παρέες.
Τον Αύγουστο του 1993 συνελήφθη για πρώτη φορά, έχοντας στην κατοχή του 26,5 γραμμάρια ινδικής κάνναβης. Υποστήριξε πως ήταν για προσωπική χρήση και επικαλέστηκε ότι την χρησιμοποιεί για φαρμακευτικούς σκοπούς, όμως αυτό ήταν η αρχή του τέλους.
Σεσημασμένος
Ένα χρόνο αργότερα, ουσιαστικά, εκδιώχθηκε από την Παναχαϊκή, αφήνοντας πίσω του 45 γκολ σε τέσσερις σεζόν στην πρώτη κατηγορία, αμέτρητες ιστορίες εκτός γηπέδου και λερωμένο ποινικό μητρώο.
Ο Ιωνικός πήρε το ρίσκο να τον υπογράψει και παρότι σε μία από τις πρώτες προπονήσεις εμφανίστηκε με… παντόφλες, ο Νιγηριανός συνέχισε να αποτελεί έναν συνεπή σκόρερ, όμως είχε πάρει πια τον κακό το δρόμο χωρίς επιστροφή.
Στις 20 Ιανουαρίου του 1997, μετά από επιχείρηση της αστυνομίας σε σπίτι στην Κυψέλη, ο Ότιτζι συλλαμβάνεται μαζί με 9 Αφρικανούς, στην κατοχή των οποίων βρίσκονται 545 γραμμάρια ηρωΐνης.
Ο Νιγηριανός κατηγορείται για αγορά και χρήση 1,5 γραμμαρίου ηρωΐνης και ενώπιον του τακτικού ανακριτή υποστηρίζει και πάλι ότι ήταν για προσωπική χρήση (πλημμέλημα), την ώρα που η ΕΛ.ΑΣ μιλάει για εξάρθρωση σπείρας Αφρικανών εμπόρων ναρκωτικών, που εισήγαγε μεγάλες ποσότητες ηρωίνης από την Τουρκία και τις διακινούσε σε έμπορους ναρκωτικών της Αθήνας.
Γλιτώνει και πάλι τα σίδερα της φυλακής, όμως η τρίτη φορά είναι και η φαρμακερή.
Το μοιραίο τέλος
Τον Ιούλιο του 1997, σε έλεγχο της αστυνομίας στο αυτοκίνητο του, το οποίο οδηγούν δύο συμπατριώτες του, βρίσκονται
τέσσερα σακουλάκια ηρωίνης, συνολικού βάρους 20 γραμμαρίων, μια ηλεκτρονική ζυγαριά και ένα στιλέτο. Ο Ιωνικός λύνει το συμβόλαιο του και ο Ότιτζι αποχαιρετά οριστικά την Ελλάδα, με 59 γκολ στην μεγάλη κατηγορία και την απορία που θα μπορούσε να φτάσει, αν δεν έμπλεξε σε έναν δρόμο που τελικά δεν είχε επιστροφή.
Ο Ότιτζι βρήκε καταφύγιο στην Γερμανία, όπου έπαιξε για άλλα έξι χρόνια κυρίως σε ερασιτεχνικούς συλλόγους (Ντάρμσταντ, Γκίτερσλοχ, Όλτενμπουργκ, Έλβερσμπεργκ), όμως η μοίρα του ήταν πια προδιαγεγραμμένη.
Ανήμερα των Χριστουγέννων του 2004 άφησε την τελευταία του πνοή στην Κολομβία σε ανταλλαγή πυροβολισμών ανάμεσα σε συμμορίες, λίγο πριν κλείσει τα 35 του χρόνια, νικημένος από τα πάθη του, που κατέστρεψαν την καριέρα του έκοψαν πρόωρα το νήμα της ζωής του…