Αυτό που θέλω…
(Είναι ο Νικ στις εξέδρες. Για πάντα. Μπορεί να γίνει αυτό;)
Είναι να μην είμαι ο Αντρές. Ο τελευταίος κάτοικος στο Αϊνιέλιε, μάρτυρας της «Κίτρινης Βροχής» των φύλλων του φθινοπώρου. Μόνος, σ’ ένα εγκαταλελειμμένο χωριό, να κοιτάζω το από καιρό σταματημένο ρολόι μου και να σκέφτομαι πώς πέρασαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια.
Αυτό που θέλω…
(Είναι ο Γιάννης να μπαίνει στο Παλέ. Όχι με πολιτικά, όμως)
Είναι να μην βλέπω ξανά και ξανά τις σκονισμένες κασέτες μιας Αυτοκρατορίας. Μπορεί να είναι οι αγαπημένες μου, μπορεί κάθε, μα κάθε, φορά όταν πατάω το play στο βίντεο η καρδιά μου να χάνει έναν-δυο κτύπους από τον αέναο ενθουσιασμό, μα το ημερολόγιο δεν έχει μείνει στάσιμο. Προχώρησε- ώρα να το κάνω κι εγώ. Κι εμείς.
Αυτό που θέλω…
(Είναι να σηκώσω τα μάτια στο ταβάνι και να μετρήσω έως το 22)
Είναι όταν βλέπω το παιχνίδι με τον Πανιώνιο να μην googlάρω παράλληλα «Οιδίποδας, τύφλωση, πώς το έκανε;» κι έπειτα, αφού το σκεφτώ για λίγο ακόμα, να προσθέτω «Τρόποι να μην πονέσω». Να μην σκοράρει η ομάδα μου λες και είναι τραγούδι των Active Member («Στη Χάση και στη Φέξη»), να μην υιοθετούμε το παγκοσμίως γνωστό σύστημα “Tourloumpouki” στο μπροστά μισό του παρκέ ούτε το «Σταυρός» στην άμυνα- υπό την έννοια πως όταν επιτίθεται ο αντίπαλος κάνουμε τον σταυρό μας και περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει.
Αυτό που θέλω…
(Είναι ο Άρης, επιτέλους, να θυμηθεί)
Είναι απογεύματα σαν αυτά του Σαββάτου να μην αποτελούν την εξαίρεση, αλλά τον κανόνα. Το να έρχεται ένας πρωταθλητής του ΝΒΑ, Finals MVP, δύο φορές πολυτιμότερος παίκτης της κανονικής διάρκειας στην κορυφαία λίγκα του πλανήτη και αμυντικός της χρονιάς και, με κάποιον ανεξήγητα κατανοητό στους πάντες τρόπο, να μην είναι καν ο σπουδαιότερος παίκτης στο Nick Galis Hall, είναι ονειρώδες. Το στενόχωρο με τα όνειρα, ακόμη κι αν μιλάμε για «απτά» όπως το χθεσινό, είναι πως διαρκούν όσο κρατάς τα μάτια σου κλειστά. Μόλις τ’ ανοίξεις, χάθηκαν. Αν, δηλαδή, πάρουμε το αισιόδοξο σενάριο πως οι αμφιβληστροειδείς σου παραμένουν στη θέση τους μετά το 31-31 του πρώτου ημιχρόνου.
Αυτό που θέλω…
(Είναι ένα καινούργιο «Και τ’ άλλα παιδιά»)
Είναι να μην αρκούμαστε σ’ ένα- αδιανόητα ευρηματικό- σύνθημα. Σε σχόλια ελεγχόμενης αποθέωσης από τους οπαδούς των άλλων ομάδων. Σε πέμπτες θέσεις και πρόωρους αποκλεισμούς στην Ευρώπη. Σε φτωχό, με παχυλό πια πορτοφόλι, μπασκετικό συγγενή.
Αυτό που θέλω…
(Είναι να νιώσω νοσταλγία για το παρόν)
Είναι να μη με παρεξηγήσετε: η εικόνα του Θανάση, της κ. Βερόνικας, του Σιάο και του Γιάννη στα πέριξ των τεσσάρων γραμμών, τη στιγμή που μια διαφορετικού τύπου «Κίτρινη Βροχή» πέφτει στο παρκέ, μοιάζει με πυρωμένες ηλιαχτίδες στο δέρμα σου μετά από βαρύ χειμώνα. Αν λίγα μέτρα πιο πάνω βρίσκεται και ο Νικ, η ζεστασιά φτάνει μέχρι το μεδούλι της ψυχής σου. Όμως, να: αυτό δεν αναιρεί πως ο Αυτοκράτορας δεν είναι ακριβώς γυμνός, αλλά ας πούμε πως μόλις φόρεσε το μποξεράκι του.
Αυτό που θέλω…
(Είναι ένα νέο Μόναχο, μία νέα Γάνδη, μια νέα Ισπανία)
Είναι να με καταλάβετε. Όταν έχεις δει Γκάνγκστερ στο Αλεξάνδρειο να κάνουν παρέα με Δράκους και Ξανθούς πριν καν πας στο δημοτικό, τα 20+ χρόνια αποχής από τους τίτλους μοιάζουν περισσότερα κι από τις 16 σελίδες (μπρος και πίσω) που έγραψε η Ρέιτσελ στον Ρος.
Ναι, για πρώτη φορά μετά από χρόνια υπάρχει ρεαλιστική ελπίδα. Ναι, η διαφαινόμενη εκτόξευση του ΠΑΟΚ μόνο καλό μπορεί να κάνει για μια Επιστροφή στο Θεσσαλονικιώτικο Μέλλον. Ναι, διάολε, ήταν πολύ ωραίο αυτό που είδαμε χθες. Αλλά…
Αλλά, να: δεν φτάνει.
Ξέρετε, τόση ώρα σας παραπλανώ. Γιατί;
Γιατί αυτό που πραγματικά θέλω πίσω στη ζωή μου, είναι αυτό που ήμουν.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απλές παρενθέσεις.