Καμιά φορά η ανάγκη γεννά λύσεις. Σε φέρνει προ τετελεσμένου και αναγκάζεσαι να (αντί)δράσεις. Τέτοια περίπτωση ήταν για τον Παναθηναϊκό η αποβολή του Χάβι Ερνάντεθ στο χθεσινό (3/5) ντέρμπι με την ΑΕΚ, μόλις στο 17ο λεπτό. Μια αναποδιά που κόντρα σε αυτό που θα περίμενε κανείς, λειτούργησε θετικά για το γκρουπ, αγωνιστικά και ψυχολογικά. Ο Ράφα Μπενίτεθ αναγκάστηκε να αναθεωρήσει (δικές του) σταθερές και (δικά του) δεδομένα…
Χάνοντας τον έναν από τους τρεις στόπερ του τόσο νωρίς στο ματς, ο Ισπανός τεχνικός είχε θεωρητικά τη δυνατότητα να θυσιάσει έναν εκ των «μεσομπροστά» για να περάσει αλλαγή τον Αχμέντ Τουμπά και να συνεχίσει με τη διάταξη που εδώ και καιρό επιλέγει. Δεν το έκανε. Συνέχισε με δίδυμο στο κέντρο της άμυνας, τους Έρικ Πάλμερ Μπράουν και Σβέριρ Ίνγκασον. Με Γιώργο Κυριακόπουλο και Νταβίντε Καλάμπρια σε πιο κλασικό ρόλο μπακ.
Κάτι που έμεινε αναλλοίωτο ως το τέλος της αναμέτρησης. Γιατί ο Παναθηναϊκός λειτούργησε με δέοντα τρόπο με αυτό το σύστημα, κόντρα στο αριθμητικό μειονέκτημα. Ο Ράφα Μπενίτεθ γρήγορα κατάλαβε πως δεν υπήρχε λόγος να πειράξει το παραμικρό ως προς το σχηματισμό που προέκυψε αναγκαστικά.
Να συμφωνήσουμε και να υπερτονίσουμε πως όλο αυτό ήταν αποτελεσματικό ως συνολική διαδικασία. Ο Αλμπάν Λαφόν έκανε εξαιρετική εμφάνιση, ενω για να αντέξει η άμυνα, βοήθησαν πολύ και οι υπόλοιποι, που δεν είναι αυτή η πρωταρχική δουλειά τους. Για παράδειγμα, οι Βισέντε Ταμπόρδα, Σαντίνο Αντίνο και Ανδρέας Τεττέη, έδωσαν ό,τι είχαν από πλευράς δυνάμεων λειτουργώντας σαν έξτρα ασπίδα προστασίας, βγάζοντας συσπείρωση και πνεύμα «ένας για όλους και όλοι για έναν». Μια πολύ θετική νοοτροπία, αυτό ακριβώς που έχει ανάγκη μια ομάδα σε τέτοιες καταστάσεις.
Μόνο που παραλλήλως φάνηκε και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό: Αποδείχτηκε ότι η εκτίμηση του Ράφα Μπεντίτεθ ότι ο Παναθηναϊκός του «σήμερα» δεν μπορεί να παίξει με τετράδα στην άμυνα ήταν υπερβολική. Μια χαρά ανταποκρίνεται και έτσι η ομάδα, ειδικά σε επίπεδο Super League. Δεν υπήρξε επίπτωση στην αμυντική συνοχή, ίσα ίσα. Δεν ήταν λοιπόν «περίεργοι» όσοι τόσο καιρό έλεγαν πως υπήρχε κι άλλος (τακτικός) δρόμος.
Με τριάδα πίσω, οι Πράσινοι χάνουν έναν παίκτη απ’ τα χαφ που ειδικά σε κλειστά παιχνίδια θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Κι άντε πες, πως αυτό φέτος, πέρασε, πάει. Του χρόνου όμως, δεν μπορεί να είναι έτσι. Για μια ομάδα που (θέλει να) κάνει πρωταθλητισμό στην Ελλάδα, το να θυσιάζει μια έξτρα λύση στις μεσοεπιθετικές της θέσεις, είναι κάτι που σε βάθος χρόνου γυρίζει μπούμερανγκ ως προς την εκπλήρωση των φιλοδοξιών της.
Η 4άδα στην άμυνα έκανε πιο επιθετικό τον Παναθηναϊκό ακόμα και με 10 παίκτες. Αυτό είναι το επιμύθιο του χθεσινού ντέρμπι με την ΑΕΚ, αυτό είναι που πρέπει να προτάξει κανείς για την επόμενη μέρα των Πρασίνων, για την ερχόμενη σεζόν δηλαδή. Δεν θα είναι, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, παρών σε αυτή τη διαδικασία ο Ράφα Μπενίτεθ (παρότι στις δηλώσεις του κάθε άλλο παρά ως «με κοντινή ημερομηνία λήξης» εκφράζεται), όμως σε μια μέρα, έστω και εξ ανάγκης, θα πρέπει κι αυτός να είδε πως θα έπρεπε ίσως να έχει δείξει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε κάποια κομμάτια του ρόστερ που διαχειρίζεται.