Η μπάλα στήθηκε στην λευκή βούλα, το ρολόι έδειχνε πια το 14ο λεπτό των καθυστερήσεων: Οι 𝟐𝟖.𝟗𝟓𝟒 καρδιές που είχαν γεμίσει και πάλι ασφυκτικά το Ριαθόρ πήγαιναν να σπάσουν. Τα 𝟐𝟖.𝟗𝟓𝟒 στόματα ενώθηκαν για δημιουργήσουν ηχητική βία και να μουδιάσουν το κεφάλι του εκτελεστή.
Οι πιο παλιοί ταξίδεψαν νοερά στις 15 Μαΐου του 1994. Στο ίδιο γήπεδο, σημειολογικά στην ίδια εστία. Κάποιοι τα έζησαν. Κάποιοι τα έμαθαν από διηγήσεις. Κάποιοι εξακολουθούν να τα βλέπουν σχεδόν μαρτυρικά στο Ίντερνετ.
Μία ομάδα που μέχρι πριν από ένα-δύο χρόνια ήταν ασανσέρ των δύο πρώτων κατηγοριών απείχε πια μία ανάσα από το απόλυτο θαύμα. Τα παιδιά του Αρσένιο Ιγκλέσιας απείχαν 11 βήματα από την αθανασία. Με όπλο την ατσάλινη άμυνα, η Λα Κορούνια ήθελε μία νίκη στο Ριαθόρ επί της αδιάφορης Βαλένθια, ώστε να σηκώσει το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της.
Την ίδια στιγμή, η Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ φιλοξενούσε την Σεβίλλη και περίμενε κάτι ανέλπιστο από την Γαλικία, ώστε να κλέψει την τελευταία στιγμή τον τίτλο.
Αιώνιο τραύμα
Πνιγμένη στο άγχος, η Ντεπορτίβο δεν μπορούσε με τίποτα να λύσει το γόρδιο δεσμό, το 0-0 έμενε μέχρι το 89ο λεπτό. Μέχρι που ήρθε το μάννα εξ’ ουρανού.
Ένας αμυντικός της Βαλένθια ανέτρεψε άτσαλα τον Νάντο και ο διαιτητής έδειξε λευκή βούλα. Οι αντοχές του Ριαθόρ δοκιμάστηκαν για τα καλά. Οι περισσότεροι παίκτες της Ντέπορ έπεσαν στα γόνατα, μην πιστεύοντας στην τύχη τους.
Μόνο που η χαρά έδωσε την θέση, στην ανυπομονησία.
Ποιος είχε το θάρρος να εκτελέσει ένα τέτοιο πέναλτι;
Ο βασικός εκτελεστής Ντονάτο είχε γίνει ήδη αλλαγή. Όλοι περίμεναν ένα νεύμα από τον πάγκο, αμηχανία, σιγή.
Ο Σέρβος αμυντικός Μίροσλαβ Τζούκιτς ήταν αυτός που βγήκε μπροστά στην κρίσιμη στιγμή. Δεν ήταν από τους βασικούς εκτελεστές, αλλά κάποιος έπρεπε να πάρει την ευθύνη.
Το χτύπημα του ήταν πρόχειρο, κακό, άτσαλο. Αδύναμο και άτεχνο. Ο τερματοφύλακας της Βαλένθιά έπεσε στη δεξιά του γωνία και όχι απλώς απέκρουσε. Μπλόκαρε σταθερά την μπάλα!
Ο χρόνος πάγωσε. Ένα γήπεδο κοκκάλωσε. Η Λα Κορούνια είχε αυτοκτονήσει, η Μπαρτσελόνα ήταν ξανά πρωταθλήτρια. Ένα αιώνιο τραύμα, που δεν επουλώθηκε ποτέ, παρότι η Ντέπορ κατέκτησε το πολυπόθητο πρωτάθλημα το 2000, άλλα δύο κύπελλα (1995, 2002) και έντυσε την παιδική μας ηλικία με μερικές ασύλληπτες ποδοσφαιρικές παραστάσεις απέναντι σε όλα τα ιερά τέρατα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου (Μίλαν, Μπάγερν, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Γιουβέντους) εκείνης της εποχής.
Ξανά στη βούλα…
Μετά από 32 χρόνια η σκηνή επαναλήφθηκε. Στην ίδια εστία. Μόνο που αυτός που έπρεπε να υπερασπιστεί την εστία του ήταν ο τερματοφύλακας της Λα Κορούνια, ο Άλβαρο Φέρλο.
Με μία τιτάνια προσπάθεια η Ντεπορτίβο είχε γυρίσει το ματς με την Λεγανές από 0-1, σε 2-1. Αυτή η νίκη θα μπορούσε να την βάλει στην ζώνη ανόδου της Primera Division , μετά από 8 χρόνια εξορίας στις μικρότερες κατηγορίες.
Όπως και το 1994, ο τερματοφύλακας μάντεψε σωστά την γωνία. Ο Φέρλο απέκρουσε το πέναλτι, η Ντέπορ κράτησε ως το τέλος το 2-1 και τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος έχει ρεαλιστικές ελπίδες να ανέβει στα μεγάλα σαλόνια.
Οι παίκτες έγιναν μία αγκαλιά και γιόρτασαν μαζί με τον κόσμο, που δεν την εγκατέλειψε ποτέ ούτε όταν φλέρταρε με τον υποβιβασμό στην τέταρτη κατηγορία.
Ιστορικό γραμμάτιο
Δεν είναι πια η Super Depor του Αρσένιο Ιγκλέσιας και μετέπειτα του Χαβιέρ Ιρουρέτα. Την φανέλα της δεν φοράνε πλέον υπερπαίκτες όπως ο Μπεμπέτο, ο Ριβάλντο, ο Μάουρο Σίλβα, ο Τζαλμίνια, ο Ντονάτο, ο Φλάβιο Κονσεϊσάο, ο Σκαλόνι ή αργότερα ο Μακάι, ο Παντιάνι, ο Τριστάν, ο Βαλερόν.
Ωστόσο, δεν έμεινε ποτέ μόνη της. Άντεξε στις χειρότερες δυσκολίες και το βάρος μιας πιθανής χρεοκοπίας. Ακόμα και στην τρίτη κατηγορία είχε τουλάχιστον 25.000 διαρκείας.
Μία ενοχλητική μύγα στις όχθες του Ατλαντικού που πάντα έμπαινε στην μύτη των μεγάλων.
Αυτό το χαμένο πέναλτι της Λεγανές την περασμένη Κυριακή, σε αυτή την καταραμένη εστία θεωρήθηκε οιωνός.
Λέτε να ήρθε η ώρα ώστε η ιστορία να ξεπληρώσει ένα ιστορικό γραμμάτιο;