Όχι, δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Η πρώτη τους επαφή από κοντά είχε νεύρα, θυμό.
Παραλίγο να πιαστούν στα χέρια, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι από κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γεννηθεί μία σύγχρονη ποδοσφαιρική αυτοκρατορία.
Το ρολόι γυρίζει στις 15 Απριλίου του 2019.
Ο πρόεδρος της Παρί Σεν Ζερμέν Νασέρ Αλ-Κελαΐφι είναι έξαλλος. Οι καλοί τρόποι, τα σαβουάρ-βιβρ έχουν πεταχτεί όλα στα σκουπίδια, επιχειρεί μία κανονική, κλασική, μπούκα βαλκανικού τύπου στο καμαράκι των διαιτητών.
Δύο ακυρωθέντα γκολ των Παριζιάνων στο πρώτο μέρος και μία αποβολή του Χουάν Μπερνάτ είχαν ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι του πανίσχυρου παράγοντα, ο οποίος με το σφύριγμα του ημιχρόνου κατεβαίνει άρον-άρον από τις σουίτες, στα αποδυτήρια με για πέσιμο στους διαιτητές.
– «Τι πράγματα είναι αυτά; Τι κάνετε; Πρέπει να ανεβάσουμε το επίπεδο του γαλλικού ποδοσφαίρου!», άρχισε να ωρύεται στον 4ο διαιτητή.
Ένας μικρόσωμος τύπος που ακούει τις φωνές, ορμάει αμέσως για καβγά, κάτι μάλλον ασυνήθιστο απέναντι στον παντοδύναμο εκπρόσωπο της βασιλικής οικογένειας από το Κατάρ.
– «Μην πιέζεις τους διαιτητές! Εδώ δεν είναι Παρίσι! Εδώ είναι Λιλ και η Λιλ αξίζει σεβασμό!»
Ο Αλ-Κελαΐφι φάνηκε έκπληκτος: «Και εσύ; Εσύ ποιος είσαι αυτός που τα λέει όλα αυτά;».
Ο εχθρός που έγινε φίλος
Ο τεχνικός διευθυντής των Παριζιάνων, Αντέρο Ενρίκε που παρακολουθεί κοντά το σκηνικό δρα πυροσβεστικά και απομακρύνει τον ισχυρό άνδρα των Παριζιάνων. Μα να μην ξέρει σε ποιον μιλάει;
Στο τέλος της ημέρες είχε καταλάβει πολύ καλά με ποιον είχε λογομαχήσει. Ήταν αυτός που τον είχε κερδίσει με 5-1, η βαρύτερη ήττα στην ιστορία της Παρί Σεν Ζερμέν, από τότε που είχαν εισέλθει οι Άραβες στο παιχνίδι.
Ήταν αυτός που με ψίχουλα είχε χτίσει την Λιλ, που ένα χρόνο αργότερα κατέκτησε το πρωτάθλημα.
Ήταν αυτός που από το τίποτα είχε χτίσει την Μονακό, που το 2017 έσπασε το σερί των τεσσάρων πρωταθλημάτων της Παρί και έφτασε μία ανάσα από τον τελικό του Champions League.
Αυτός ο… θρασύτατος τύπος, που έμοιαζε με καθηγητή σε σχολείο ήταν ο Λουίς Κάμπος.
Ο μοναδικός τύπος που (δύο φορές μάλιστα) έσπασε την απόλυτη αυτοκρατορία των Παριζιάνων εντός συνόρων.
Κι όταν τον εχθρό σου, δεν μπορείς να τον κερδίσεις, τότε τον κάνεις φίλο σου.
Η κορυφαία μεταγραφή της Παρί Σεν Ζερμέν δεν ήταν ούτε ο Μπαπέ, ούτε ο Νεϊμάρ, ούτε ο Μέσι.
Ήταν αυτός ο μικρόσωμος τύπος που άλλαξε την ποδοσφαιρική λογική ενός ολόκληρου οργανισμού, που ξόδευε ένα καράβι χρήματα, χωρίς να μπορεί να κατανοήσει εις βάθος το άθλημα και τις ανάγκες του.
Special one
Θα μπορούσε να είναι ακόμα και σήμερα ένας ακόμα Πορτογάλος μετρ της τακτικής, από τους πολλούς που κυκλοφορούν στην πιάτσα. Μέσα σε ένα βράδυ όμως η ζωή του άλλαξε για τα καλά.
Τον Απρίλιο του 2004, η ταπεινή Ζιλ Βισέντε σπάει το αήττητο της ανίκητης Πόρτο του Ζοσέ Μουρίνιο και ο special one για πρώτη φορά τικάρισε το όνομα ενός τύπου που από τα 27 του δούλευε σε ομάδες της πρώτης κατηγορίας.
Η προπονητική όμως δεν τον τραβούσε. Την εγκατέλειψε στα 31 του, για να αφοσιωθεί στο scouting και την καινοτομία.
Έφτιαξε το software «Train to Play», ένα σύστημα ανάλυσης δεδομένων, ένας από τους πρώτους που το αγόρασε ήταν ο Ζοσέ Μουρίνιο, ο οποίος το καλοκαίρι του 2010 μόλις είχε αναλάβει την Ρεάλ Μαδρίτης.
Έμεινε τόσο ενθουσιασμένος που δύο χρόνια αργότερα κάλεσε τον Λουίς Κάμπος να ενταχθεί στο προπονητικό του τιμ, ως αναλυτή αντιπάλων και ανιχνευτή ταλέντων.
Εκεί, κατάλαβε τι είναι αυτό που ξεχωρίζει έναν καλό από έναν μεγάλο παίκτη. Τι είναι αυτό που μεταφράζεται στο γήπεδο και δεν φαίνεται στους αριθμούς.
Έμαθε να εμπιστεύεται το μάτι του, το eye-contact που ανέπτυξε ήταν το τέλειο συμπλήρωμα στον ορυμαγδό αριθμών που περνούσαν κάθε μέρα από τα μάτια του.
Μετά από ένα χρόνο ήταν πια έτοιμος. Όταν ο πρόεδρος της Μονακό Βαντίμ Βασίλιεφ τον κάλεσε στο Πριγκιπάτο για να κάνει παιδομάζωμα ταλέντων στην Μονακό, ο Πορτογάλος έμοιαζε σαν έτοιμος από καιρό.
Ο τρόπος του…
Μιλάει πέντε γλώσσες τα πρώτα δύο χρόνια ζούσε, έμενε μόνο σε ξενοδοχεία. Η μέθοδος του μυστική, αλλά για τον ίδιο απλή: «Αρκούν 6 σούπερ scout, καλή οργάνωση, όραμα, ταχύτητα και πλάνο».
Υποστηρίζει ότι αυτό που έχει είναι κάτι έμφυτο: «Δεν μπορούν όλοι να γίνουν καλοί ποδοσφαιριστές, καλοί γιατροί, καλοί μηχανικοί. Δεν μπορεί ο καθένας να έχει αυτή την ικανότητα να αναγνωρίζει τους καλούς παίκτες, να βλέπει πως μπορεί να μεταφραστεί ένα ταλέντο στο επόμενο επίπεδο».
Το πιο σημαντικό όμως, είναι η άποψη του πως δεν αρκούν οι καλοί παίκτες. Τα πάντα είναι αλληλένδετα: «Είναι μία πολύπλοκη διαδικασία. Πρέπει να μπορείς να προβλέψεις ποιος παίκτης μπορεί να επιδράσει θετικά μαζί με κάποιον άλλον. Οι καλοί ατομικά παίκτες από μόνοι τους δεν λένε τίποτα. Είναι σαν ένα παιχνίδι ρόλων. Ένα παζλ. Πρέπει όλα τα κομμάτια να ταιριάζουν μεταξύ τους».
Ο τρόπος που δουλεύει, ενεργεί, πράττει δεν είναι δα και κρατικό μυστικό: «Κάθε χρόνο έχουμε ένα δίκτυο που εξετάζει και παρατηρεί στοχαστικό το προφίλ 2.500 – 3.000 παικτών.
Από αυτούς σχηματίζουμε λίστες για κάθε θέση που περιέχουν από 3 έως 5 ονόματα με σειρά προτεραιότητας, οι ηλικίες τους πρέπει να είναι από 16 έως 23 ετών, ενώ πριν κάνουμε την παραμικρή κίνηση, θα πρέπει να τους παρακολουθούμε για τρία τουλάχιστον χρόνια».
Εμπιστεύεται τα analytics, αλλά στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετράει περισσότερο είναι το ένστικτο, ο ανθρώπινος παράγοντας: «Πλέον ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση σε δεκάδες νούμερα για κάθε παίκτη. Το θέμα είναι να ξέρεις να τα ερμηνεύεις σωστά. Πιστεύω στα μάτια μου και το μυαλό μου περισσότερο από οποιοδήποτε υπολογιστή στον κόσμο. Για μένα το παν είναι η παρατήρηση. Θα δώσω ένα παράδειγμα.
Από τον τρόπο που προθερμαίνεται ένας παίκτης πριν μπει αλλαγή, μπορώ να καταλάβω πολλά για τον χαρακτήρα του. Κι ο χαρακτήρας παίζει τεράστιο ρόλο για την εξέλιξη κάθε παίκτη. Υπάρχουν δεκάδες αναλυτές παικτών, αλλά ελάχιστοι που μπορούν να προβλέψουν ακριβώς μέχρι που μπορεί να φτάσει κάθε ένας από αυτούς».
Το αριστούργημα του
Από τις δικές του επιλογές, η Μονακό έφτιαξε από το τίποτα μία αληθινή υπερομάδα που επέστρεψε στα ταμεία της σχεδόν ένα δις ευρώ, μόνο από πωλήσεις! Από το 2022 βρίσκεται στην πόλη του φωτός.
Δυσκολεύτηκε πολύ να περάσει την αλήθεια του. Σε μία ομάδα που ήθελε να υπογράφει Μπέκαμ, εκείνος υποδείκνυε Βιτίνια. Σε μία ομάδα που έψαχνε για Σέρχιο Ράμος, εκείνος ανακάλυπτε τον Πάτσο.
Σε μία ομάδα που ήθελε one man show από τους Μπαπέ, τους Μέσι, τους Νεϊμάρ αυτού του κόσμου, ο Κάμπος έδωσε μάχη για να πείσει ότι το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα.
Δεν ήταν πάντα όλα ρόδινα. Σε ένα χαοτικό περιβάλλον γεμάτο διαδρομιστές, πανίσχυρα εγώ και ζάπλουτους εκατομμυριούχους, ο Κάμπος αποδομήθηκε με κάθε τρόπο.
Ο ρόλος του υποβαθμίστηκε, έφτασε σε ένα σημείο να δουλεύει πολύ πιο ενεργά για το πρότζεκτ της Θέλτα, όπου δούλευε ως εξωτερικός σύμβουλος, όμως στο τέλος ήρθε η δικαίωση.
Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αποχώρηση του Νεϊμάρ, την μη ανανέωση της συνεργασίας με τον Λιονέλ Μέσι και το διαζύγιο με τον Κιλιάν Μπαπέ. Δύσκολες, σκληρές, ρισκαδόρικες αποφάσεις που είχαν την σφραγίδα του.
Αυτός υπέδειξε και προσέλαβε τον Λουίς Ενρίκε, αυτός έχτισε κομμάτι-κομμάτι το ρόστερ που έφερε στο Παρίσι πέρσι το πρώτο πολυπόθητο Champions League και φέτος πάει να πάρει το δεύτερο.
Με την δική του φιλοσοφία. Τον δικό του τρόπο.
Η σχέση του με τον πρόεδρο της Παρί Σεν Ζερμέν Νασέρ Αλ-Κελαϊφί πέρασε και περνάει συνεχώς από χίλια κύματα, ο καθένας διεκδικεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι στην πίτα της επιτυχίας.
Μόνο που αυτοί που πραγματικά ξέρουν, ξέρουν…