Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, εστιάζουν στο γκολ του Ζοάο Μάριο στις καθυστερήσεις που οριστικοποίησε μαθηματικά το πρωτάθλημα για την ΑΕΚ.
Δικαιολογημένα.
Ωστόσο, ένα υπάρχει άλλο γκολ στις καθυστερήσεις, πολλούς μήνες πιο πριν, που γλίτωσε την Ένωση από τεράστιους κλυδωνισμούς, πιθανώς να άλλαξε την ροή μιας ολόκληρης σεζόν…
Στην Ηλιούπολη γύρισε το κουμπί
Η ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς πέρασε έναν εξαιρετικά ζόρικο Οκτώβριο. Μπορεί η ΑΕΚ να είχε προκριθεί στους ομίλους του Conference League, όμως κανείς δεν ήταν ακόμα σίγουρος για τη φιλοσοφία, το ποδόσφαιρο, τις μεθόδους του Σέρβου.
H AEK είχε χάσει καθαρά με 3-1 στην έδρα της Τσέλιε, είχε κερδίσει την Κηφισιά με γκολ στις καθυστερήσεις όμως το μεγάλο χτύπημα ήταν τα διαδοχικά ντέρμπι με ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό.
Οι κιτρινόμαυροι είχαν ηττηθεί και στα δύο πολύ καθαρά με 2-0 και η εικόνα έμοιαζε συνέχεια των 6 συνεχόμενων ηττών στα περσινά πλέι-οφ.
Η εμπιστοσύνη σε όλους και σε όλα είχε κλυδωνιστεί κάποιες φωνές υποδείκνυαν στον Μάριο Ηλιόπουλο πως χρειάζονται αλλαγές.
Το παιχνίδι κυπέλλου της 29ης Οκτωβρίου στην Ηλιούπολη ήταν ασήμαντο βαθμολογικά, όμως η εικόνα στο γήπεδο ήταν και πάλι προβληματική.
Χρειάστηκε ένα γκολ προσευχή, ένα buzzer beater του Καλοσκάμη στο 96ο λεπτό για να αλλάξει όλη την ενέργεια εντός του οργανισμού. Ακολούθησε ένα σερί με 11 νίκες και 2 ισοπαλίες, η ΑΕΚ απογειώθηκε σε Ελλάδα και Ευρώπη, όλα τα υπόλοιπα είναι γνωστά.
Βγήκαν μπροστά
Η ΑΕΚ δεν είχε τις περισσότερες λύσεις, ούτε το πιο βαθύ ρόστερ από τον ανταγωνισμό. Έβγαλε την σεζόν με… 2,5 στόπερ (Μουκουντί, Ρέλβας και πολύ λιγότερο Βίντα) και 2,5 μπακ (Ρότα, Πήλιος, Πένραις).
Μέχρι τον Γενάρη και την έλευση του Βάργκας, ο Γιόβιτς τράβηξε όλο το κουπί μπροστά, ενώ υπήρχαν αρκετοί παίκτες που υστέρησαν και δεν προσέφεραν τα αναμενόμενα (Γκρούιτς, Κουτέσα, Λιούμπισιτς, ακόμα και Ζοάο Μάριο).
Ωστόσο ήταν ένα πολύ σταθερό, συμπαγές, ανθεκτικό και προσανατολισμένο γκρουπ, που είχε την προπονητική σφραγίδα του Μάρκο Νίκολιτς, τον μετρ του 1-0.
Είχε πολλούς πρωταγωνιστές σε κάθε γραμμή που έκαναν εκπληκτική χρονιά (Στρακόσα, Ρότα, Ρέλβας, Πινέδα, Μάριν, Μάνταλος, Κοϊτά, Γιόβιτς), είχε μία πολύ ξεκάθαρη τακτική στόχευση και ήταν μία ομάδα που βελτιωνόταν όσο περνούσε η σεζόν.
Οι επιλογές του Χαβιέρ Ριμπάλτα και η ελευθερία κινήσεων που του έδωσε ο Μάριος Ηλιόπουλος βοήθησε την ΑΕΚ να έχει διακριτούς ρόλους παντού, ενώ η συσπείρωση, η θετική ενέργεια και η ώθηση του κόσμου, έδωσε φτερά στους παίκτες.
Τρεις κούπες από διαφορετικό μονοπάτι
Το οξύμωρο με την Ένωση είναι ότι στα τρία τελευταία της πρωταθλήματα έχει να κάνει και μία νέα ποδοσφαιρική πρόταση.
Ο τίτλος του 2017 είχε τη σφραγίδα του Μανόλο Χιμένεθ και εκείνο το ιδιαίτερο 3-4-1-2 που την έκανε ατσάλινη αμυντικά.
Ο τίτλος του 2023 είχε τη σφραγίδα του Ματίας Αλμέιδα με το ανελέητο πρέσινγκ σε κάθε σημείο του γηπέδου, το πόδι που ήταν συνεχώς στο γκάζι, ένα ποδόσφαιρο που δεν είχε εμφανιστεί ξανά στην Ελλάδα με τέτοια ένταση.
Ο τίτλος του 2026 έχει τη σφραγίδα του Μάρκο Νίκολιτς, που κατήργησε ουσιαστικά τους εξτρέμ, μείωσε το πλάτος, γέμισε την περιοχή και με το 4-1-3-2 έδωσε μία εντελώς νέα τακτική πινελιά, σε μία ομάδα που τα τρία προηγούμενα χρόνια είχε μάθει να παίζει αλλιώς.
Παρότι αυτή η τακτική μετάβαση ήταν δύσκολη, πολύπλοκη και απότομη, ο Σέρβος τεχνικός πέρασε γρήγορα το μήνυμα του στους παίκτες, τους έπεισε ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος, με την εξέλιξη της χρονιάς να τον δικαιώνει απόλυτα, αφού αυτός είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής αυτής της επιτυχίας…