Τι σημαίνει η λέξη “επιτυχία” στο ποδόσφαιρο; Σίγουρα είναι οι τίτλοι, οι επιτυχίες, οι διακρίσεις σε επίπεδο πρώτης ομάδας.
Σίγουρα είναι το μεγάλωμα της λίμνης, περισσότεροι οπαδοί, καθιέρωση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Κάποιοι μπορεί να το προσδιορίσουν με οικονομικούς και υλικοτεχνικούς όρους: περισσότερα έσοδα, κερδοφορία, γήπεδα, εγκαταστάσεις.
Σωστά είναι όλα. Υπάρχει όμως και κάτι εξίσου σημαντικό που πολλοί λησμονούν.
Είναι η δημιουργία ενός ξεχωριστού ποδοσφαίρου ISO. Μίας ιδιαίτερης ταυτότητας. Μίας αναγνωρίσιμης ποδοσφαιρικής κουλτούρας, που δεν θα εξαρτάται από την έκβαση μιας διοργάνωσης, από το δοκάρι και μέσα ή το δοκάρι και έξω.
Σαρώνει…
Εφόσον μιλάμε για τίτλους (που δεν είναι προαπαιτούμενο σε αυτές τις ηλικίες), ο ΠΑΟΚ κλείνει την χρονιά κατακτώντας την κορυφή σε δύο από τις τρεις ηλικιακές κατηγορίες που διεξάγεται πρωτάθλημα: στην Κ19 και την Κ15.
Έφτασε τους 23 τίτλους από τότε που ξεκίνησαν να διεξάγονται τα αναπτυξιακά πρωταθλήματα στην χώρα μας, καμία άλλη ομάδα δεν έχει περισσότερους.
Μα, πάλι δεν είναι εκεί το ζητούμενο.
Η ουσία βρίσκεται αλλού. Στην παραγωγή παικτών. Στην μετάβαση. Στην καθιέρωση τους στο επαγγελματικό επίπεδο.
Σε μία χρονιά που έκλεισε με τον χειρότερο τρόπο για την πρώτη ομάδα του Δικεφάλου, ίσως το μόνο θετικό στοιχείο που μπορεί να κρατήσει κανείς από την σεζόν σε ποδοσφαιρικό επίπεδο είναι η εξέλιξη δύο (ακόμα) δικών του παιδιών: του Ανέστη Μύθου και του Δημήτρη Χατσίδη, οι οποίοι μέσα σε λίγους μήνες πήραν πρωταγωνιστικούς ρόλους και ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο.
Βαριά βιομηχανία παραγωγής παικτών
Από τότε που ξεκίνησε η συστηματική δουλειά στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, ούτε λίγο, ούτε πολύ 50 παίκτες από τα σπλάχνα του (οι 42 την τελευταία δεκαετία), αγωνίστηκαν έστω και για ένα λεπτό με την φανέλα της πρώτης ομάδας.
Θα μπορούσαν να είναι ακόμα περισσότεροι, μα οι Τσοπούρογλου, Μπαταούλας, Ντούνγκα, Μπάλντε, Κοσίδης που μπήκαν φέτος σε αποστολές, δεν έγραψαν επίσημη συμμετοχή.
Το νούμερο είναι εκπληκτικό και έτη φωτός μακριά για σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη ελληνική ομάδα.
Μα, δεν είναι μόνο αυτό.
Στην φετινή Super League αγωνίστηκαν (σε άλλες ομάδες πλην του ΠΑΟΚ) άλλοι 19 παίκτες που βγήκαν από τις ακαδημίες του.
Στις κλήσεις των μικρών εθνικών ομάδων (σε επίπεδα ελπίδων, νέων, παίδων) κλήθηκαν φέτος 20+ παίκτες από τα ασπρόμαυρα τμήματα υποδομής.
Στοιχεία που δείχνουν ότι στην Θεσσαλονίκη γίνεται καλή δουλειά.
Τίποτα τυχαίο…
Υπολογίζεται ότι το ετήσιο κόστος για αυτό το πρότζεκτ ξεπερνά τα 3 εκατομμύρια ευρώ, επί εποχής Σαββίδη έχουν ξοδευτεί γύρω στα 45 εκατομμύρια για να λειτουργεί αυτό το football factory που έχει ευεργετήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο με παίκτες όπως ο Κωνσταντέλιας, ο Τζόλης, ο Κουλιεράκης, ο Μιχαηλίδης, ο Τζήμας, ο Σταφυλίδης, ο Κούτσιας, η λίστα είναι ατέλειωτη.
Μία συστηματική, δομημένη, οργανωμένη, λεπτομερής δουλειά που περιλαμβάνει τους κορυφαίους επαγγελματίες στο είδος τους (προπονητές, γυμναστές, γιατρούς, διατροφολόγους, scouts, data analysts) και το οποίο δίνει μεγάλη βάση και στην εκπαιδευτική πρόοδο, όσων στεγάζονται στις εγκαταστάσεις της ακαδημίας.
Με ένα ευρύ δίκτυο από συνεργαζόμενες ακαδημίες σε κάθε γωνιά της χώρας και χάρη σε μία πλατφόρμα (PAOK footy) που επιτρέπει την διασύνδεση, την επιμόρφωση και την αξιολόγηση παικτών (αλλά και στελεχών), ο ΠΑΟΚ καταφέρνει να ανατροφοδοτείται συνεχώς με τα κορυφαία ταλέντα της χώρας και μετά ξέρει πολύ καλά πως να τα εξελίξει.
Τρομερή φουρνιά
Μετά την Κ19 που κατέκτησε το νταμπλ, ήρθε η σειρά της ομάδας Κ15 να κατακτήσει αήττητη το πρωτάθλημα Ελλάδας. Μία… μηχανή που έκανε 25 νίκες (και μία ισοπαλία) και στην ομάδα ο Γρηγόρης Πριόβολος και ο Χρήστος Κακάλης έβαλαν συνολικά τα 43 από τα 80 τέρματα.
Μία ομάδα, που όσοι ξέρουν, υποστηρίζουν ότι μπορεί μελλοντικά να βγάλει άνετα 5-6 παίκτες για την πρώτη ομάδα.
Κι αυτό είναι το σημαντικότερο όλων. Η συνέχεια. Η συνέπεια. Η παραγωγή…