Η κατάκτηση του τίτλου από την ΑΕΚ έχει ονοματεπώνυμο. Χωρίς αυτό να μειώνει την προσφορά καθοριστικών παικτών, την υποδειγματική (σε όλα τα επίπεδα) διαχείριση της διοίκησης, τον πολύτιμο σχεδιασμό του Χαβιέρ Ριμπάλτα και φυσικά τη συγκινητική υποστήριξη του κόσμου, ο MVP της φετινής «Ένωσης» ήταν ο προπονητής της.
Και ένας από τους πάμπολλους λόγους που ο Μάρκο Νίκολιτς μεταμόρφωσε την ομάδα του και την έκανε πρωταθλήτρια ήταν η «ανάσταση» παικτών που έμοιαζαν απαξιωμένοι:
Όπως ο Σταύρος Πήλιος…
Η απόκτηση του Ελληνο-Αλβανού μπακ το 2023 αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό: Ήταν από τους νέους παίκτες που είχαν ξεχωρίσει στη Σούπερ Λίγκα, ήταν μόλις 22 ετών, αγωνιζόταν σε μια θέση που οι φίλοι της ΑΕΚ λαχταρούν ακόμα και σήμερα τον… νέο Κασάπη.
Και φυσικά τον δικό της ρόλο για ν’ αγαπηθεί ο Πήλιος πριν καν φορέσει τα κιτρινόμαυρα έπαιξε η απόφασή του να χαλάσει το deal του ΠΑΣ Γιάννινα με τον Ολυμπιακό, ώστε να φορέσει τη φανέλα της «Ένωσης».
Έκτοτε όμως τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Αν και ήταν εκείνος που τον επέλεξε και τον «έψησε» να προτιμήσει την ΑΕΚ, ο Ματίας Αλμέιδα δεν εμπιστεύτηκε ποτέ πραγματικά τον Πήλιο. Με ευθύνη φυσικά και του ίδιου (που δυσκολεύτηκε εμφανώς να προσαρμοστεί στο υψηλότερο επίπεδο) τον θεωρούσε δευτερότριτη επιλογή.
Ώσπου ο νεαρός μπακ έφτασε στο ύστατο σημείο απαξίωσης στο δεύτερο μισό της περασμένης σεζόν: Όχι απλά εξαφανίστηκε από τα πλάνα του προπονητή, αλλά εκείνος προτίμησε (παρόλο που τον είχε διαθέσιμο) να παίζει στα καταστροφικά playoffs με αριστερό μπακ τον Γκατσίνοβιτς.
Ενώ λοιπόν φαινόταν «τελειωμένος» και χωρίς μέλλον στην ΑΕΚ, ο Νίκολιτς τον αξιοποίησε (και αυτόν). Αν και αποκτήθηκε παίκτης στη θέση του (Πένραϊς) και φαινόταν βέβαιο ότι θα δοθεί δανεικός, δεν τον «πέταξε». Και όχι μόνο τον κράτησε στο ρόστερ, αλλά τον έχρισε βασικό στα κρίσιμα προκριματικά του Conference τον Ιούλιο.
Ήταν η αρχή της μεταμόρφωσης του Πήλιου. Γιατί ναι, δεν έγινε ο Κασάπης που λέγαμε, ούτε ένας αριστερός μπακ απ’ αυτούς που μπορούν να κάνουν τη διαφορά σε επίπεδο ΑΕΚ. Έχει ακόμα ατέλειες και δομικές ελλείψεις στο παιχνίδι του. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει όμως ότι υπήρξε ένας από τους πιο βελτιωμένους παίκτες και σίγουρα η πιο ευχάριστη έκπληξη της φετινής ομάδας;
Έγραψε 40 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις. Στην Ελλάδα μοιράστηκε μεν τη θέση με τον Πένραϊς (24 ματς ο ίδιος, 20 ο Σκωτσέζος), αλλά στην Ευρώπη ήταν εκείνος ο βασικός. Μοίρασε 6 ασίστ (εκ των οποίων οι δυο στην καθοριστική ρεβάνς με τον Άρη Λεμεσού και μια στο νικητήριο γκολ με τη Φιορεντίνα).
Και κυρίως έκανε πρόοδο στον τομέα που υπήρξε και η αχίλλειος πτέρνα του την προηγούμενη διετία: Το πνευματικό κομμάτι. Με τη διαχείριση και την καθοδήγηση του Νίκολιτς παρουσιάστηκε πολύ πιο προσγειωμένος. Πολύ πιο συγκεντρωμένος. Δεν εξαφάνισε εντελώς, αλλά περιόρισε τις γκέλες και τα αψυχολόγητα λάθη.
Από ‘κει λοιπόν που έβλεπες ένα παιδί μόνιμα αγχωμένο ν’ αποδείξει ότι αξίζει να φορά αυτή τη φανέλα, βλέπεις έναν παίκτη που πατάει γερά πλέον στα πόδια του. Έναν ποδοσφαιριστή που (ειδικά μετά την κλήση του στην εθνική Αλβανίας) εμφανίστηκε με ακόμα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Έναν αριστερό μπακ που δεν είναι βγαλμένος από τα όνειρα των φίλων της ΑΕΚ (ούτε αλλάζει την ανάγκη αναβάθμισης στη θέση του). Κέρδισε όμως με το σπαθί του την αναγνώριση πως μπορεί ν’ ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του συλλόγου και… άμα λάχει να σηκώνει και πρωταθλήματα μαζί του.
