Αν υποστήριζε κάποιος πριν από τον ημιτελικό του Ολυμπιακού με τη Φενερμπαχτσέ ότι οι «ερυθρόλευκοι» θα είχαν 33 πόντους με 5 ασίστ στο πρώτο ημίχρονο, αλλά τελικά θα έκαναν περίπατο, θα τον έπαιρναν στο ψιλό. Ο Μιλουτίνοφ δεν μπορούσε καν να πάρει μπάλα, ο Βεζένκοφ ήταν νευρικός, οι συνεργασίες εξαντλούνταν στο τσακίρ κέφι σε κάποιο ελεύθερο σουτ και ο ρυθμός του ματς έμοιαζε κομμένος και ραμμένος σε αυτό που ο Σαρούνας Γιασεκεβίτσιους θα ήθελε να είχε σχεδιάσει.
Αυτά όμως στη μία πλευρά του παρκέ. Αν πέρσι ο Ολυμπιακός κατηγορήθηκε ότι ήταν μπλαζέ και άνευρος στον ημιτελικό με τη Μονακό, αν μη τι άλλο το πήρε το μάθημά του. Αυτή τη φορά το μάτι του γυάλιζε, όπως ακριβώς αρμόζει σε μία ομάδα που από την αρχή της σεζόν μοιάζει να βρίσκεται σε αποστολή. Για κάθε ημιτελές play στην επίθεση, υπήρχε περίσσευμα ενέργειας στην άμυνα, για κάθε κακή επιλογή και άστοχο σουτ, το πάθος και η αυταπάρνηση πήγαιναν σύννεφο διά αληλλοκαλύψεων στα μετόπισθεν.
Ο Ολυμπιακός, ναι, έβαλε 33 στο ημίχρονο, αλλά η Φενερμπαχτσέ αρκέστηκε στους 24. Η αμυντική λειτουργία της ομάδας του Μπαρτζώκα έκρυψε τον ορίζοντα των πρωταθλητών Ευρώπης, που είχαν 4/15 σουτ στην πρώτη περίοδο και 5/13 στη δεύτερη. Έμοιαζε επιτυχία για την τουρκική ομάδα να βρει ένα «κλικ» χρόνου για ελεύθερη εκτέλεση και μόνο ο Μπιμπέροβιτς τα κατάφερε σε κάποιες περιπτώσεις. Το έκανε όμως πολύ καλύτερα ο Άλεκ Πίτερς, MVP του ημιτελικού, με το τρομερό 8/8 εντός πεδιάς. Η Φενέρ μπορεί και να είχε κάποιες πιθανότητες επιστροφής αν ο Αμερικανός φόργουορντ δεν ήταν σε τόσο μεγάλη βραδιά. Η μήπως όχι…;
Δεν θα χανόταν αυτή η πρόκριση. Μπορεί απλώς να ήταν μικρότερη η τελική διαφορά. Η Φενέρ έδειχνε ικανή να ματσάρει σε όλα τα μαρκαρίσματα, όχι όμως, στο τέλος της μέρας, να ματσάρει το «θέλω» του Ολυμπιακού. Όχι σε αυτό το γήπεδο, με αυτές τις συνθήκες και με τον… Σάσα Βεζένκοφ να μπαίνει στην εξίσωση στο τρίτο δεκάλεπτο. Τότε που σκόραρε τους 14 από τους 23 πόντους του Ολυμπιακού, με τη διαφορά να φτάνει έως και στο +20. Το «πάρτι» στις εξέδρες είχε ξεκινήσει. Θα έπαιρνε μια μικρή αναβολή. Ο Σάρας έριξε στο παρκέ τον Ντε Κολό και η ομάδα του είχε ένα διάστημα καλών επιλογών, ρίχνοντας τη διαφορά στους εφτά (56-49).
Κάπου εκεί όμως εμφανίστηκε ξανά η… ήρεμη δύναμη του Πίτερς. Δύο συνεχόμενα καλάθια του «Αλέκου» και δύο γκολ-φάουλ του Γουόρντ έκαμψαν οριστικά την αντίσταση της Φενέρ, που έκτοτε έβλεπε το καλάθι κουμπότρυπα από το τρίποντο. Με χειρότερο όλων τον Γιάντουνεν (0/5), ολοκλήρωσε τελικά με το κάκιστο 8/36 (22,2%). Ο Χόρτον – Τάκερ είχε 1/7, ο Μέλι 1/5, οι Μπόλντγουιν και Χολ από 0/3. Ο τελευταίος έμεινε στο απόλυτο μηδέν, έχοντας και 0/2 δίποντα.
Μπορεί ο Ολυμπιακός να πήρε δύο πόντους από τους δικούς του «άσους», αλλά τουλάχιστον δεν έκανε κατάχρηση προσπαθειών. Γουόκαπ και Τζόσεφ είχαν μαζί 1/3 εντός πεδιάς, ο πρώτος όμως μοίρασε 5 ασίστ και πήρε και 5 ριμπάουντ. Μιλώντας για ριμπάουντ, ο Μιλουτίνοφ ήταν αυτός που συμπλήρωσε τους fantastic… four του Ολυμπιακού. Τα δικά του 13 «σκουπίδια» (10+3) ήταν η γαρνιτούρα στους 48 πόντους των Πίτερς, Βεζένκοφ και Ντόρσεϊ.
Η Ρεάλ έκανε για άλλη μία φορά επίδειξη φανέλας σε ένα Final-4 και απειλεί να αφήσει τους «ερυθρόλευκους» ρέστους, όπως στη Σαραγόσα (1995), στη Μαδρίτη (2015), στο Κάουνας (2023) και στο Βερολίνο (2024). Απέδειξε για μία ακόμα φορά ότι δεν μπορείς να την υποτιμάς υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, νικώντας την (υπερβολικά soft) Βαλένθια για 5η σερί φορά και 9η στα 11 τελευταία μεταξύ τους παιχνίδια.
Στο πλέον κλασικό ζευγάρι τελικού στην ιστορία της Euroleague, Ολυμπιακός και Ρεάλ θα τεθούν αντιμέτωποι για 5η φορά στο τελευταίο ματς μιας σεζόν.
Οι απουσίες του Ταβάρες κατά κύριο λόγο και του Λεν ανάγκασαν τον Σέρτζιο Σκαριόλο να παίζει με… «ψευτοπεντάρι» (Γκαρούμπα, Οκέκε), προσαρμογή που προσέδωσε στη Ρεάλ έναν απρόβλεπτο χαρακτήρα. Τώρα, χωρίς και τον Γκαρούμπα, ο Ολυμπιακός διαθέτει χαοτική υπεροπλία στη front line και παρότι δεν γίνεται να παραγνωριστεί το μέταλλο των Μαδριλένων, είναι το μεγάλο φαβορί για το τρόπαιο.
Σε ένα πυρακτωμένο «ΟΑΚΑ», ο Ολυμπιακός είναι αδύνατο να βγάλει την αφέλεια της Βαλένθια, που ούτε να πάρει ριμπάουντ μπορούσε (είχε 17 λιγότερα), ούτε να παίξει άμυνα.
Στη θεωρία, τίποτα δεν φαίνεται ικανό να στερήσει από τους «ερυθρόλευκους» την τέταρτη κούπα της ιστορίας τους και την επιστροφή στο θρόνο ύστερα από 13 χρόνια. Θα φανεί και στην πράξη το βράδυ της Κυριακής, ώστε ο «βασιλιάς χωρίς στέμμα» αυτών των 13 χρόνων να πάρει (επιτέλους) αυτό που του αξίζει.