Εν αρχή ην… τα προφανή: ο φετινός τελικός της Euroleague είναι από τους ελάχιστους στα χρονικά που το φαβορί υπερέχει του αντιπάλου του με ποσοστά που κάνουν τον Κιμ Γιονγκ Ουν να θυμίζει μειλίχιο δημοκράτη.
Γιατί μη μας πείτε ότι δεν πιστεύετε κι εσείς πως το Ολυμπιακός-Ρεάλ δεν είναι 90%-10% υπέρ του πρώτου- έτσι δεν είναι;
Η ομάδα του coach Μπαρτζώκα έχει παίξει (μαζί με τη Βαλένθια, θα πούμε εμείς) το καλύτερο μπάσκετ όλη τη χρονιά και στον ημιτελικό ξερίζωσε εμφατικά το στέμμα από το κεφάλι των πρωταθλητών, ρίχνοντας πανεύκολα τη Φενέρ του Σάρας στο καναβάτσο.
Αν στη δεδομένη υπεροχή της ελληνικής ομάδας- του πιο πλήρους συνόλου στη θέση «5»- συνυπολογιστεί το γεγονός πως στις δεδομένες απουσίες των Ταβάρες (κυρίως) και Λεν ήρθε να προστεθεί κι εκείνη του Γκαρούμπα που χτύπησε στον ημιτελικό της Παρασκευής, τότε καταλαβαίνουμε πως ο αγώνας μοιάζει να είναι διαδικαστικού χαρακτήρα.
Ισχύει αυτό, όμως;
Ναι… αλλά και όχι. Αφενός γιατί η Ρεάλ είναι ο σύλλογος με τις περισσότερες κατακτήσεις στην ιστορία, αφετέρου γιατί ποτέ δεν μπορείς να ξεγράψεις από μονά παιχνίδια μια πεντάδα που θα έχει στις τάξεις της τον Καμπάτσο (που προέρχεται από μία από τις καλύτερες regular και post-season χρονιές της εντυπωσιακής καριέρας του), τον Χεζόνια (που μπορεί κάλλιστα να βάλει 30 σε οποιοδήποτε ματς) και του «βρικόλακα» Γιουλ, που άπαντες θυμούνται τι έκανε στον προηγούμενο τελικό που βρέθηκαν απέναντι αντιμέτωποι Ρεάλ και Ολυμπιακός.
Ωστόσο, νομίζουμε πως ο παίκτης που μπορεί να κάνει τη διαφορά για τη Ρεάλ και να την κρατήσει μέχρι το τέλος στον αγώνα είναι άλλος.
Και ναι, αναφερόμαστε στον Τρέι Λάιλς.
Δεδομένης της πρωτοφανούς λειψανδρίας στο «5» για τους Ισπανούς (που, πρακτικά, έχουν μείνει μόνο με τον Οκέκε που, όμως, είναι ένα παιδί 2.01 και πρακτικά είναι αδύνατο να τα βάλει μόνος του με Μιλουτίνοφ-Χολ-Τζόουνς) είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο πως ο coach Σκαριόλο θα «κατεβάσει» εκεί τον Καναδό.
Ο Λάιλς στην πραγματικότητα είναι ένα stretch-4, που κατά συνθήκη- όπως συνέβη, ας πούμε, για μικρά διαστήματα στα playoffs απέναντι στη Χαποέλ- παίζει και στο «3» σε πολύ ψηλά σχήματα. Όμως, το «5» στην Ευρώπη του ταιριάζει πολύ– ασχέτως που παίζει ελάχιστα εκεί λόγω της παρουσίας του… δεινόσαυρου Ταβάρες.
Το πλεονέκτημα ενός παίκτη με δεκαετή- και διόλου αμελητέα- καριέρα στο ΝΒΑ είναι πως έχει συνηθίσει ν’ αντιμετωπίζει πραγματικά «κτήνη», επομένως είναι δεδομένο πως δε θα… φοβηθεί από το μέγεθος του Ολυμπιακού. Προφανώς και δεν είναι το καλύτερό του να σπρώχνει και να σπρώχνεται με τέτοια κορμιά, όμως στα 2.06 και με ξεκάθαρα άνω του μετρίου αθλητικά προσόντα δεν θα κόψει κι ακριβώς λάσπη όταν ζορίσει το πράγμα.
Στην επίθεση, δε, μπορεί να βάλει δύσκολα στον Μπαρτζώκα. Κι αυτό γιατί μιλάμε για ένα παιδί που φέτος σουτάρει με 44.5% στο τρίποντο (3/6, θυμίζουμε, απέναντι στη Βαλένθια) και είναι εξαιρετικά δύσκολο να τον ακολουθήσουν τόσο έξω οι αντίπαλοι σέντερ, ενώ σε περίπτωση που το κάνουν μπορεί άνετα να βάλει την μπάλα στο παρκέ και να πάει στο καλάθι.
Είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο πως ο Σκαριόλο θα πάει για μεγάλη διάρκεια σε small-ball με Χεζόνια-Λάιλς στο «4» και το «5» αντίστοιχα (ή τον Ντεκ να παίζει κι αυτός κατά συνθήκη σέντερ), θέλοντας ν’ ανακατέψει την τράπουλα και να ξεχαρβαλώσει, όσο μπορεί, το πλάνο των Ερυθρόλευκων.
Με ένα ματς του πρώην NBAer στους 20 πόντους- και με δεδομένο πως έχει «τραβήξει» ο Χεζόνια στο σκοράρισμα και ο Καμπάτσο στη δημιουργία- η Ρεάλ μπορεί πράγματι να είναι ανταγωνιστική.
Intime Live
Μπορεί, ναι.
Αλλά μοιάζει σχεδόν αδύνατο να γίνει: ο Ολυμπιακός είναι απείρως πιο πλήρης, θα παίζει ξεκάθαρα εντός έδρας και φαίνεται να είναι πιο διψασμένος από ποτέ για να φτάσει στην 4η Ευρωλίγκα της ιστορίας του. Το να καταφέρει αυτή η Ρεάλ με αυτές τις ελλείψεις να τον σταματήσει μοιάζει περισσότερο με ευσεβή πόθο των Ιβήρων παρά με ρεαλιστικό σενάριο.
Ό,τι και να κάνει ο συμπαθέστατος κύριος Λάιλς…