Σε μία από τις πιο εμβληματικές φράσεις του, ο μεγάλος Ιρλανδός λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας Σάμιουελ Μπέκετ, υμνεί την αποτυχία όσο ίσως κανείς άλλος με τόσο επινοητικό τρόπο: «Πάντα προσπαθούσα. Πάντα αποτύγχανα. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα», αναφέρει στη νουβέλα «Worstward Ho» του 1983.
Δεν ξέρω αν οι αδελφοί Αγγελόπουλοι και ο Γιώργος Μπαρτζώκας έτυχε να εμπνευστούν ποτέ από τον Βρετανό νομπελίστα, αλλά το αίσθημα λύτρωσης το βράδυ της Κυριακής θα μπορούσε να έρθει μέσω της ταύτισης με μια φράση που θέλει την αποτυχία να είναι (ευπρόσδεκτο) μέρος της εξέλιξης του ανθρώπου.
Ο Ολυμπιακός έπεσε ξανά και ξανά. Ηττήθηκε δύο φορές σε τέσσερα χρόνια με buzzer beater σε Final-4 και ισάριθμες μπήκε στον πειρασμό να αμφισβητήσει το ίδιο του το πλάνο, με τις ανεπαρκείς εμφανίσεις σε Βερολίνο και Αμπού Ντάμπι. Δεν το έκανε όμως. Δεν πανικοβλήθηκε. Απέφυγε να «διαγράψει» το παρελθόν του και αναθεωρήσει τη φιλοσοφία του. Παρέμεινε πιστός στις αρχές που τον έχουν φέρει για 15 συναπτά χρόνια στην κορυφογραμμή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Διατήρησε την εμπιστοσύνη του στον Γιώργο Μπαρτζώκα, στο μπάσκετ των «πολλών», σε παίκτες και προσεγγίσεις που αμφισβητήθηκαν εντόνως.
Μαζί με το 2015 και το ’17 είχαν μαζευτεί έξι άκαρπα Final-4, τα τέσσερα εκ των οποίων συνεχόμενα. Οι διαδοχικές αποτυχίες σε αυτά – κυνική η φράση, αλλά κακά τα ψέματα έτσι εισπράχθηκαν – τον πλήγωσαν, δεν τον τσάκισαν. Συνέχισε να προσπαθεί και να παραμένει μαγαζί γωνία στην Ευρώπη για το κλίμα και την ατμόσφαιρα εντός ομάδας. «Ευχαριστώ τον κόουτς Μπαρτζώκα», δήλωσε πριν από τον τελικό με τη Ρεάλ ο Τάιλερ Ντόρσεϊ. «Θα περνούσα μέσα και από τοίχο για τον κόουτς Μπαρτζώκα», είπε μετά από αυτόν ο Εβαν Φουρνιέ. Ο ένας είχε εκπέσει πέρσι στα αζήτητα, ο άλλος ήρθε από το NBA για να είναι φέτος μέλος του second unit.
Ο Ολυμπιακός, μην γελιόμαστε, δεν έπαιξε καλά στον τελικό. Ήταν εξαιρετικά νευρικός, έχοντας περισσότερα λάθη (17) από ασίστ (16). Επέτρεψε στη Ρεάλ να του κλέψει 11 φορές την μπάλα, ενώ ο ίδιος την ανάγκασε σε μόνο εννιά λάθη. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα έπρεπε να τελειώσει διαδικαστικά ένα ματς στο οποίο πήρε 16 ριμπάουντ παραπάνω και έπαιζε μπροστά σε 17.000 αφιονισμένους φιλάθλους του. Η Ρεάλ έκανε όμως για άλλη μία φορά επίδειξη του μέταλλου από το οποίο είναι καμωμένη. Με τα ευέλικτα σχήματα, την ταχύτητα στη σκέψη και εκτέλεση και το διάβασμα των miss match κατάφερε να «κουκουλώσει» τα τεράστια προβλήματά της στο «5» και να έχει σε καθεστώς πίεσης για 40 λεπτά τον Ολυμπιακό. Όταν ο Αντρές Φελίς επιχείρησε το τρίποντο της ισοφάρισης στο 88-85 «ξύπνησαν» τα φαντάσματα του Κορνέλιους Τόμπσον, Βασίλιε Μίτσιτς και Σέρχιο Γιουλ. Οι «ερυθρόλευκοι» θα είχαν μια τελευταία επίθεση για να αποφύγουν την παράταση, αλλά έχοντας προηγηθεί 88-80 μισό λεπτό πριν το τέλος, πιθανόν να είχαν ξεμείνει πια από κουράγια.
Όταν φτάνεις όμως συνέχεια εκεί, όταν είσαι πάντα ανταγωνιστικός και διεκδικείς, κάποια στιγμή η τύχη, νομοτελειακά, θα σου χαμογελάσει. Κάποια στιγμή η αστοχία ή η ευστοχία ενός κρίσιμου σουτ θα είναι με το μέρος σου. Η μαγκιά του Ολυμπιακού δεν είναι το χθεσινό τρόπαιο, σε εντός έδρας συνθήκες και απέναντι σε μια τόσο πληγωμένη από τραυματισμούς ομάδα. Η μαγκιά είναι η συνολική εικόνα της τελευταίας πενταετίας, η αγωνιστική συνέπεια, η αταλάντευτη πίστη σε αυτό που έκανε.
Μετά από τόσες πίκρες και απογοητεύσεις, θα μπορούσε να είχε έρθει η πτώση, η παραίτηση. Η μαγκιά έγκειται στην ανθεκτικότητα του ύστερα από αυτές τις αποτυχίες σε Final four. Ανθεκτικότητα που τελικά επιβραβεύτηκε μέσω της διαρκούς προσπάθειας. Ο Ολυμπιακός απέτυχε ξανά, απέτυχε καλύτερα, έως ότου γράψει στις 24 Μαΐου του 2026 τη δική του ωδή στην αξία της επιμονής…