Ενώ καλά καλά οι φαν της ΑΕΚ δεν έχουν ακόμα… κατεβάσει σφυγμούς από τη χαρά και την ένταση των πανηγυρισμών για την κατάκτηση του τίτλου, οι άνθρωποι της ομάδας γύρισαν άμεσα σελίδα. Και ορθώς. Ο πρωταθλητισμός το απαιτεί. Ακόμα κι έτσι, δεν παύει να είναι εντυπωσιακό πως αρχές Ιούνη μόλις, οι Κιτρινόμαυροι ολοκλήρωσαν μια δυνατή, από πολλές απόψεις, μεταγραφή. Κάνοντας δικό τους τον Ολεξάντρ Ζούμπκοφ, από την Τραμπζονσπόρ, αντί ενός ποσού που μπορεί να φτάσει ως και τα 6 εκατ. ευρώ.
Για ακόμη μια φορά, ο Χαβιέρ Ριμπάλτα κινήθηκε με απόλυτη μυστικότητα χωρίς να διαρρεύσει το παραμικρό προς τα έξω. Μπορεί να μην αρέσει σε μας τους δημοσιογράφους, αλλά προφανώς το συντεχνιακό κομμάτι μικρή σημασία έχει. Αυτό που μετράει είναι ο τρόπος λειτουργίας να είναι (ο) ιδανικός για την Ένωση. Συνεχίζοντας τα εντυπωσιακά ποσοστά επιτυχίας που έχει στις μεταγραφές με τον Ισπανό στη θέση του Διευθυντή Ποδοσφαίρου.
Ο Ουκρανός εξτρέμ είναι μια εξόχως υποσχόμενη προσθήκη για τους πρωταθλητές Ελλάδας. Προέρχεται από γεμάτες διαδοχικές σεζόν, έχει πολύ υψηλές επιδόσεις στα stats που χτυπάνε με τη μία στο μάτι (γκολ/ασίστ). Ναι, δεν βρίσκεται στην πρώτη νιότη του, 30αρίζει οσονούπω. Αλλά, μην φτάνουμε στα… άκρα, δεν είναι δα πως τον πήραν τα χρόνια.
Ζούμπκοφ: Πού θα κουμπώσει καλύτερα στην ΑΕΚ
Αυτοί που έχουν καλή εικόνα από τα παιχνίδια του επιμένουν πως μας περιμένει ένα εξτρέμ όχι όπως αυτά που συνήθως έχουμε στο μυαλό μας. Παίζει από τα δεξιά προκειμένου να συγκλίνει και να εκτελεί με το καλό του πόδι, το αριστερό. Θυμίζει περισσότερο επιθετικό στον τρόπο που κινείται και αγωνίζεται, με τα τελειώματα που διαθέτει. Βρίσκεται άλλωστε συχνά σε θέση βολής με κύριο όπλο τεχνική του κατάρτιση, τη δύναμη αλλά και την σωστή αντίληψη περί του τι «ζητάει» το παιχνίδι, γενικώς και ειδικώς.
Αυτό δημιουργεί μια δικαιολογημένη απορία για το πώς θα μπορέσει να χωρέσει σε σύστημα με δυο «βαριά» φορ μπροστά (Γιόβιτς και Βάργκα). Γιατί μοιάζει αυξημένος ο κίνδυνος, βάσει χαρακτηριστικών τους, να μπερδεύονται ο ένας στα πόδια του άλλου και να χάνεται η ισορροπία. Στη θεωρία, ο Ζουμπκόφ μοιάζει να ταιριάζει περισσότερο σε σύστημα με Μαρίν, Πινέδα χαμηλά, μπροστά τους τον Ζίνι, δεξιά τον Κοϊτά, τον Γιόβιτς σε ρόλο φορ και εκείνον αριστερά, σε ένα ευέλικτο 4-4-1-1 δηλαδή. Θέλει τουτέστιν έναν πιο μπαλάτο δεύτερο επιθετικό, κατ’ εικόνα του Ζίνι, για να είναι πιο αποτελεσματικός, για να μπορεί να αξιοποιήσει καλύτερα τα ατού του προς όφελος δικό του, αλλά και της ομάδας.
Μία ή άλλη, όλα αυτά θα φανούν στην πράξη. Το δεδομένο είναι πως ο Μάρκο Νίκολιτς αποκτάει ακόμα περισσότερες επιλογές και λύσεις με τον Ουκρανό εξτρέμ στο ρόστερ. Έναν παίκτη που κουβαλάει χρόνια εμπειρίας και είναι μαθημένος στους τίτλους (7 πρωταθλήματα σε Ουκρανία και Ουγγαρία…), έναν παίκτη που μπορεί κάλλιστα να εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς στο δεξί άκρο της επίθεσης της ΑΕΚ. Ένας εν δυνάμει «Στρατηγός», για να δανειστούμε το παρατσούκλι που του είχαν κολλήσει οι οπαδοί της Τραμπνζοσπόρ, λόγω του ηγετικού του προφίλ αλλά και της αυτοπεποίθησης που τον χαρακτηρίζει.