Είναι αρκετά δύσκολο αυτό που καλούνται να κάνουν οι Έλληνες διεθνείς αυτές τις μέρες. Ναι, προφανώς και είναι επαγγελματίες, αυτό είναι το… job description. Όμως πόσο απλό είναι να βρεις κίνητρο να τα δώσεις όλα με μια κοπιαστική σεζόν να έχει μόλις τελειώσει, τις καλοκαιρινές διακοπές να σε καλούν και κυρίως, χωρίς το επικείμενο Παγκόσμιο Κύπελλο να μας έχει καλεσμένους στη γιορτή του;
Αν το σκεφτούμε πάντως λίγο περισσότερο, είναι ακριβώς αυτά τα άχαρα, που θυμίζουν και αγγαρεία, που σφυρηλατούν το χαρακτήρα μιας ομάδας και χτίζουν την προοπτική της. Γι’ αυτό και ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει κάθε λόγο να προσεγγίζει με ικανοποίηση το 2-2 στη Σουηδία, το βράδυ της Πέμπτης (4/6).
Εν αρχή, η Εθνική μας ήταν πολύ καλή στο α’ μέρος, πολύ καλύτερη των γηπεδούχων, που σε αντίθεση με μας να υπενθυμίσουμε, θα είναι στο Μουντιάλ. Με μια πολύ ενδιαφέρουσα τακτική αλλαγή καθώς επιλέχθηκε σχηματισμός με 3 κεντρικούς αμυντικούς (Ρέτσος, Μαυροπάνος, Κουλιεράκης). Κάτι χάνεις κάτι κερδίζεις όταν δοκιμάζεις κάτι τέτοιο, ειδικά για πρώτη φορά, όμως η πλάστιγγα των εντυπώσεων έγειρε αρκετά προς το θετικό.
Η «Γαλανόλευκη» ανταποκρίθηκε μια χαρά στα νέα δεδομένα. Δείχνοντας ακριβώς ποια είναι πιθανότατα η μεγαλύτερη της δύναμη ως ομάδα: Έχει τόσο καλό υλικό και παίκτες με τόσες πολλές δυνατότητες ώστε είναι σε θέση να υπηρετήσει διάφορα μοτίβα παιχνιδιού, ανάλογα με το τι κρίνει ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς πως είναι το δέον. Είναι μεγάλη πολυτέλεια αυτή η ευελιξία που απολαμβάνει ο Σέρβος εκλέκτορας.
ΟΚ, κάπου μετά το 50’ (κι ενώ ως τότε είχαμε και 2 δοκάρια) χαθήκαμε ως σκέψη και παρουσία και οι Σουηδοί το αξιοποίησαν ανατρέποντας σταδιακά το σκορ. Όμως οι διεθνείς δεν το παράτησαν και η ισοφάριση στο 5ο λεπτό των καθυστερήσεων με τον Γιώργο Μασούρα «γλύκανε» τη βραδιά. Κανείς δεν θέλει προφανώς να χάνει, ούτε σε φιλικά.
Intime Live
Σε κάθε περίπτωση, η 3άδα στην άμυνα ήταν… μία και έξω ή θα το ξαναδούμε στο μέλλον, αρχής γενομένης από το προσεχές ματς, την Κυριακή (7/6), απέναντι σε μια άλλη μεγάλη απούσα του Μουντιάλ, την Ιταλία; Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς κλήθηκε να απαντήσει:
«Ήταν η πρώτη φορά που αγωνιστήκαμε με τρεις στόπερ, παίζοντας με μία πολύ καλή ομάδα. Ήταν ένα δυνατό τεστ, πάνω στην αλλαγή του σχηματισμού. Φάνηκε για όσο διάστημα ήμασταν αρκετά συγκεντρωμένοι στην ανασταλτική λειτουργία, μπορέσαμε να δημιουργήσουμε αρκετά προβλήματα στον αντίπαλο. Στο δεύτερο ημίχρονο με κάποιες λάθος τοποθετήσεις, ίσως και με την κούραση, άλλαξε η ροή του παιχνιδιού. Σίγουρα ήταν μικρός ο χρόνος που το παίξαμε αυτό. Και στο επόμενο παιχνίδι που θα παίξουμε στην έδρα μας, σκέφτομαι πάλι για ένα διάστημα να το χρησιμοποιήσουμε, για ένα έχουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα», απάντησε ο Σέρβος τεχνικός.
Με άλλα λόγια, πιστοποίησε πως αυτή η δυνατότητα θα συνιστά ακόμα ένα τακτικό όπλο στη φαρέτρα της Εθνικής στο κοντινό μέλλον. Ακριβώς επειδή έχει πληθώρα καλών παικτών που μπορούν να κάνουν πολλές δουλειές στο γήπεδο, οι οποίοι διαθέτουν την απαραίτητη παιδεία και το αγωνιστικό πλαίσιο για να υποστηρίξουν διάφορα συστήματα και ιδέες.
Είναι ένα βάσιμο ερώτημα αν το 3-5-2 (θα) βάζει χαλινάρι στο ταλέντο των Καρέτσα και Κωνσταντέλια, οι οποίοι έλειπαν χθες, αλλά κανείς δεν είπε πως η Ελλάδα θα παίζει μόνιμα έτσι. Είναι αυτό που είπαμε και παραπάνω: Ακόμα μια επιλογή. Ακόμα ένα σχέδιο που θα μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή ανάλογα τη συνθήκη, την περίσταση. Ένα πολύτιμο δίδαγμα που προέκυψε από αυτό το βράδυ του Ιουνίου, όντες απογοητευμένοι μεν που θα δούμε από μακριά το Μουντιάλ, αλλά όχι και αδιάφοροι ή παραιτημένοι. Με το Euro 2028 να είναι πλέον στο μυαλό όλων, στόχος αδιαπραγμάτευτος για μια υπερβολικά ταλαντούχα γενιά ποδοσφαιριστών.