Ξέρετε τι λένε περί καλών φίλων και καλών λογαριασμών- έτσι δεν είναι; Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, λοιπόν, ας πούμε το προφανές γιατί, ούτως ή άλλως, φίλοι είμαστε: ο Εργκίν Αταμάν τη φετινή σεζόν δεν έχει κάνει το καλύτερο κοουτσάρισμα της (λαμπερής, είναι η αλήθεια) προπονητικής του ζωής.
Αυτό είναι κάτι που δεν αλλάζει, ακόμη κι αν πάρει, εν τέλει, το πρωτάθλημα. Ούτε, όμως, αξίζει ν’ αναλυθεί παραπάνω.
Επίσης: μία μέτρια σεζόν δεν αναιρεί πως μιλάμε για έναν από τους κορυφαίους προπονητές στα χρονικά της Γηραιάς Ηπείρου. Κι αν δεν σας «πείθουν» τα όσα έχει κάνει σε συλλογικό επίπεδο, δείτε ξανά το περσινό Eurobasket και το πόσο μαεστρικά ένας coach που διαχρονικά στηρίζεται στα γκαρντ του μετέφερε το παιχνίδι στο ζωγραφιστό, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο το ρόστερ της Τουρκίας.
Τέλος της εισαγωγικής παρένθεσης, πάμε στο προκείμενο. Που, προφανώς, δεν είναι άλλο από το 2ο παιχνίδι των τελικών. Ένα ματς που αποτέλεσε την πλήρη δικαίωση του ανθρώπου που κάθεται στον πράσινο πάγκο.
Εξηγούμαστε: τις τελευταίες ημέρες ακούγεται, γράφεται, αναπαράγεται συνεχώς το αν έχει… προηγούμενα με τον Χουάντσο ο Αταμάν και τον αφήνει εσχάτως εκτός της εξάδας των ξένων. Πώς γίνεται να μη «σέβεται» τον Ισπανό, που έχει δώσει και την ψυχή του για την ομάδα (κάτι που αποτελεί αναντίρρητη αλήθεια);
Οι ψίθυροι πήραν μορφή λεκτικής χιονοστιβάδας μετά την κάκιστη, επιθετικά, εμφάνιση του Χέις-Ντέιβις στο ΣΕΦ, εκεί που πραγματικά ο Αμερικανός αδυνατούσε να πετύχει με το βότσαλο τη λίμνη. Το 1/13 σουτ που είχε μιλάει από μόνο του. Λάθος: κραυγάζει.
Επομένως, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονταν πως ο Αταμάν θα έπρεπε ν’ αφήσει εκτός τον πρώην NBAer για να βάλει στη 12άδα τον έτερο… πρώην NBAer: Χέις-Ντέιβις out, Χουάντσο in.
Ευτυχώς για τους φίλους του Τριφυλλιού ο Τούρκος προπονητής δεν τους «άκουσε»- και δικαιώθηκε πέρα για πέρα. Ο Χέις-Ντέιβις ήταν μακράν του δεύτερου ο καλύτερος παίκτης των γηπεδούχων, τελειώνοντας τον αγώνα με 23 πόντους και 9/16 σουτ συνολικά (με 5/8 τρίποντα, μάλιστα). Συν, φυσικά, τη γνωστή, top-level άμυνά του.
Κακά τα ψέματα: όσο συμπαθής κι αν είναι ο (συμπαθέστατος) Χουάντσο, όσο κι αν είναι ένα από τα καλύτερα «4άρια» στην Ευρώπη, όσο κι αν στα χρόνια που βρίσκεται στον Παναθηναϊκό έχει κάνει ορισμένες εκπληκτικές εμφανίσεις, Χέις-Ντέιβις δεν είναι.
Μιλάμε για δύο παιδιά με φοβερή ικανότητα στο πίσω μισό του παρκέ, όμως επιθετικά ο Αμερικανός είναι σημαντικά καλύτερος. Επίσης, λόγω καλύτερων σωματικών προσόντων, του είναι πιο εύκολο να μαρκάρει τ’ αντίπαλα «5άρια», για τις κατοχές εκείνες που η ομάδα του παίζει small ball.
Η απουσία του Σλούκα είναι εκείνη που επιβάλλει, τρόπον τινά, την παρουσία του Τι Τζέι Σορτς στην αποστολή, μιας και είναι αδύνατο να στερηθεί έναν καθαρόαιμο πλέι μέικερ ο Παναθηναϊκός όταν του λείπει ο αρχηγός του. Ευχής έργον για τους Πράσινους θα ήταν το να συμπεριλαμβανόταν και ο Χουάντσο στη 12άδα (ούτως ώστε να μπορούν να κατεβάζουν, ανά διαστήματα, ένα πολύ πιο ανάλαφρο και γρήγορο σχήμα), όμως στην πραγματικότητα δεν τίθεται δίλημμα.
Ο Χέις-Ντέιβις είναι εκείνος που θα πρέπει πάντα να επιλέγεται. Ο Αταμάν έκανε ακριβώς αυτό που επέτασσε η μπασκετική λογική και δικαιώθηκε.
Κάπως έτσι έγινε το 1-1 απέναντι στους πρωταθλητές Ευρώπης και τα πάντα ξεκινούν, για νιοστή φορά, από την αρχή…