Τα πράγματα ήταν, λίγο-πολύ, αναμενόμενα: η απουσία της τελευταίας στιγμής του Όσμαν άφηνε, κατ’ ουσίαν, γυμνό τον Παναθηναϊκό στο «3», καθώς ο Νίκος Ρογκαβόπουλος- που ήταν διαθέσιμος- αντιμετωπίζει πρόβλημα στο πέλμα εδώ και αρκετές μέρες.
Ο coach Αταμάν προσπάθησε να «μασκαρέψει» την απώλεια ξεκινώντας στην πεντάδα του και Χουάντσο και Χέις-Ντέιβις και Λεσόρ, θέλοντας να καλύψει με ύψος και μέγεθος τη δεδομένη έλειψη ταχύτητας στη θέση του SF.
Το πράγμα φάνηκε να λειτουργεί προσωρινά, όμως ο Ισπανός χρεώθηκε- κινούμενος αρκετά έξω από τα νερά του- με τρία φάουλ και πήγε κακήν κακώς στον πάγκο, παρά το ότι στο μπροστά μισό του παρκέ ήταν εξαιρετικός.
Ο Ολυμπιακός, μία φοβερά έμπειρη και ταλαντούχα ομάδα, χτύπησε ακριβώς εκεί, όμως με κάποιον… πεισματικό τρόπο το Τριφύλλι έμενε κοντά στο σκορ. Μάλιστα, το κρεσέντο του Σορτς τον κράτησε εντός παιχνιδιού και στην 3η περίοδο, όμως κάπου εκεί είχε φτάσει η ώρα του Εβάν Φουρνιέ.
Ο Γάλλος βρίσκεται σε ημιάγρια κατάσταση από το Final-4 της Αθήνας κι έπειτα, θυμίζοντας σε όλους το πόσο παικταράς είναι και το απύθμενο επιθετικό του ταλέντο. Τα συνεχή του τρίποντα έδωσαν αέρα 10+ πόντων στους γηπεδούχους, όμως οι φιλοξενούμενοι, κατά την προσφιλή τους συνήθεια, επέστρεψαν στον αγώνα.
Η ομάδα του coach Αταμάν πήγε με τρίποντο του Γκραντ στο -4 (88-84), όμως ένα τρίποντο του Ούοκαπ κι ένα κάρφωμα του Μιλουτίνοφ έστειλε τους Ερυθρόλευκους στο +9 και παρά το γεγονός πως οι Πράσινοι έκαναν μία έσχατη προσπάθεια, εν τέλει έγινε το 2-1.
Η σειρά των τελικών εντός των τεσσάρων γραμμών είναι πολύ σκληρή και φαίνεται πως μπορεί να πάμε σε… τελικό, καθώς το Game 5 μοιάζει με άκρως ρεαλιστικό σενάριο.
Αυτό, όμως, είναι πραγματικά δευτερεύον. Τα όσα γίνονται εντός των τεσσάρων γραμμών δεν μπορούν να επισκιάσουν κάποιες πέρα για πέρα κατακριτέες συμπεριφορές.
Και ναι, προφανώς και αναφερόμαστε στη φάση του τραυματισμού του Νίκου Ρογκαβόπουλου. Ο Έλληνας διεθνής λίγο πριν το τέλος του δευτέρου δεκαλέπτου ένιωσε ένα τράβηγμα στο πόδι του και σωριάστηκε στο παρκέ, πονώντας εμφανώς.
Μία μερίδα των φίλων του Ολυμπιακού χειροκρότησε ιπποτικά εμψυχώνοντας τον αντίπαλο παίκτη (όπως είχαν κάνει και την Παρασκευή οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού στον τραυματισμό του Χολ), όμως υπήρξε πολύς κόσμος που άρχισε να καθυβρίζει τους… απέναντι.
Κι εκεί έρχεται το προφανές ερώτημα: «Μα, για ποιο μπάσκετ να μιλήσουμε;». Η εικόνα είναι ξεκάθαρα απεχθής: ένας παίκτης στο παρκέ, πονάει, κι εσύ βρίζεις; Γιατί τέτοιο μίσος;
Κι εξυπακούεται πως εμείς αφήνουμε στην άκρη τα χρωματιστά μας γυαλιά- προσπαθήστε να κάνετε κι εσείς το ίδιο: αυτό ισχύει και αν τα πράγματα γινόντουσαν αντίστροφα, στο Telecom Center. Ή στο Αλεξάνδρειο, το Παλατάκι, την SUNEL Arena και ούτω καθεξής.
Ας πούμε ότι μέσα σε ένα γενικό πλαίσιο οπαδικής παραφροσύνης γίνεται κατανοητό το να… σιχαίνεσαι στον αιώνιο αντίπαλό σου. Να θέλεις να χάνει, να μην παίρνει τίτλους, να βουλιάζει αγωνιστικά. Δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά ας είναι.
Όταν, όμως, βλέπεις ένα παιδί (που, μάλιστα, αγωνίζεται στην εθνική ομάδα της χώρας σου!) να σφαδάζει, εκείνο που σου έρχεται είναι ν’ αρχίσεις τα μπινελίκια; Δεν μπορείς, στη χειρότερη των χειροτέρων, να σωπάσεις και να μην πεις κάτι; Δε λέμε να φανείς… ανώτερος άνθρωπος και να τον χειροκροτήσεις για να τον κάνεις να αισθανθεί έστω και κατά 0,001% καλύτερα, αλλά το να μην αντιδράσεις καθόλου, σεβόμενος το ότι τραυματίστηκε, δεν σου περνάει από το μυαλό;
Ρητορικά ερωτήματα, προφανώς. Όλοι ξέρουμε την προφανή απάντηση, καθώς έχει δοθεί προ πολλού στην Ελλάδα του μίσους και του τυφλού οπαδισμού.
Θα θέλαμε να πούμε, μιας και είμαστε φύσει αισιόδοξοι, πως στο μέλλον τα πράγματα θα βελτιωθούν, όμως όλοι γνωρίζουμε ποια είναι η μειοψηφία:
Οι φίλοι του Ολυμπιακού (σήμερα) που χειροκρότησαν τον «Ρόγκα»…