Όλοι αυτή την περίοδο ψάχνουν και ψάχνονται. Ψάχνουν να βρουν φαβορί. Να ζυγίσουν ποια από τις κορυφαίες ομάδες βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση, έχει το καλύτερο πρόγραμμα, τις καλύτερες πιθανές διασταυρώσεις.
Άλλοι ψάχνουν τα αουτσάιντερ. Και είναι αλήθεια, ότι σε αυτό το διευρυμένο Μουντιάλ των 48 ομάδων υπάρχουν πολλές ομάδες με τρομερές μονάδες που μπορούν να πάνε μακριά, αν βοηθηθούν από τις συγκυρίες και να μιμηθούν το παράδειγμα του Μαρόκου, που έφτασε μέχρι τα ημιτελικά στην προηγούμενη διοργάνωση του Κατάρ και της Κροατίας που έπαιξε στον τελικό το 2018.
Μερικές τέτοιες είναι η Νορβηγία του Χάαλαντ, η γεμάτη ποιότητα Κολομβία, οι πολεμιστές του Ισημερινού, η Ιαπωνία με τις τρομερές εξαγωγές στην Ευρώπη.
Υπάρχει, όμως, μία ομάδα που πετάει εντελώς κάτω από τα ραντάρ, έχει τρομερό ρόστερ και βρίσκεται στο πιο ώριμο σημείο της για να κάνει την μεγάλη έκπληξη.
Πιο ώριμη από ποτέ…
Σε μία κίνηση που έφτιαξε ακόμα περισσότερο το κλίμα, το συμβόλαιο του προπονητή της ανανεώθηκε ως το καλοκαίρι του 2028, ανεξάρτητα τι θα γίνει στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Κι αυτό δείχνει την πίστη που υπάρχει στην δουλειά του Βλάντιμιρ Πέτκοβιτς, ο οποίος μετρά 21 νίκες, τέσσερις ισοπαλίες και μόλις τρεις ήττες από τότε που ανέλαβε την Εθνική Αλγερίας!
Στο πρόσφατο Κύπελλο Εθνών Αφρικής οι Φενέκοι δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το εμπόδιο της Νιγηρίας, αλλά πάνε στο Μουντιάλ με πίστη ότι σε όμιλο με Αργεντινή, Αυστρία, Ιορδανία μπορούν να περάσουν στα νοκ-άουτ και μετά να πάνε μακριά.
Αν ρίξει κανείς μία ματιά στο ρόστερ, θα θαμπωθεί. Η πρόσφατη νίκη σε φιλική αναμέτρηση επί των οράνιε (0-1) και μάλιστα μέσα στην Ολλανδία ήρθε με εντυπωσιακό ποδόσφαιρο που ανέβασε ακόμα περισσότερο τον πήχη.
Παιχταράδες…
Διότι δεν υπάρχει μόνο ο Ριάντ Μαχρέζ, ίσα-ίσα αυτός ίσως δεν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Μία ομάδα γετάτη μπαλάτους παίκτες όπως ο Μαζά της Μπάγερ Λεβερκούζεν, ο Σαλμπί της Φρανκφούτης, ο Χατζ Μουσά της Φέγενορντ, ο Ζερουκί της Τβέντε και ο έμπειρος Χουσέμ Αουάρ.
Μία ομάδα που ακόμα και οι αμυντικοί της (Αϊτ-Νουρί, Μπενσεμπαϊνί, Χατζάμ) φημίζονται για την φοβερή τεχνική τους, μία ομάδα με σκυλιά του πολέμου στα χαφ (Μπουνταουί, Τιτραουί) και παίκτες μπροστά όπως ο Γκουιρί και ο Αμούρα, που κάνουν διαφορά σε Γαλλία και Γερμανία.
Ακόμα κι αν δεν φτάσουν μακριά, ακόμα κι αν δεν κάνουν την έκπληξη, ένα είναι σίγουρο: στα παιχνίδια της Αλγερία θα δεις μπαλάρα. Ντρίμπλες, κοντρόλ, συνδυασμούς, ακραία τεχνική. Και στο κάτω – κάτω, αυτός είναι ο λόγος που βλέπουμε μπάλα…