Αξίζει να τον ξαναδούμε: Ο παίκτης που άφησε κάποια δειλά χαμόγελα στην Εθνική…

Στο ντεμπούτο του με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, ο Αλέξανδρος Κυζιρίδης έδειξε ότι δεν κλήθηκε άδικα.

Ας συμφωνήσουμε όλοι σε κάτι. Η εικόνα της Εθνικής Ελλάδας απέναντι σε μία υβριδική σκουάντρα ατζούρα που ουσιαστικά ήταν η Εθνική Ελπίδων συν την προσθήκη του Τζίτζιο Ντοναρούμα ήταν κακή.

Ήταν προβληματική, νωθρή, ανέμπνευστη και σκόρπισε προβληματισμό.

Διότι, αντί να γίνονται βήματα προς τα μπροστά, γίνονται βήματα προς τα πίσω, η Εθνική Ελλάδας αρχίζει να βγάζει ηττοπάθεια και να μην μπορεί να μετουσιώσει σε καλές εμφανίσεις και αποτελέσματα το πολύ ποιοτικό ρόστερ που έχει,

Σίγουρα, αρχές Ιουνίου ένα φιλικό με τους μικρούς της Ιταλίας μοιάζει με αγγαρεία. Πολλοί παίκτες ήταν άδειοι από ενέργεια, το κίνητρο ήταν μειωμένο.

Κέρδος…

Ωστόσο, ακόμα και μετά από άδειες εμφανίσεις, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να κρατήσει κάποιος για το μέλλον.

Όπως για παράδειγμα, η εικόνα στο γήπεδο του Αλέξανδρου Κυζιρίδη. Ο εξτρέμ της Χαρτς μπήκε στο γήπεδο στο 62ο λεπτό και με την ενέργεια του, έδειξε ότι δεν κλήθηκε άδικα από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Το διάστημα που βρέθηκε στο γήπεδο ήταν και το καλύτερο της Εθνικής Ελλάδας, που έπαιξε με αριθμητικό πλεονέκτημα μετά την αποβολή του Ρετζιάνι στο 68ο λεπτό.

Ο Κυζιρίδης έδειξε ότι δεν κρύβεται. Ζητάει μπάλα, ψάχνει την ατομική ενέργεια, είναι παίκτης που θέλει να πάντα να δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις.

Παρότι ήταν το ντεμπούτο του, δεν ήταν ψαρωμένος, από την δική του πλευρά δημιουργήθηκε ότι καλό έφτιαξε το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Δεν ήταν τυχαίο…

Ο 25χρονος εξτρέμ έδειξε άνεση στο ένας εναντίον ενός, γέμισε σωστά και με διαφορετικούς τρόπους και μπορεί μερικές φορές να λειτούργησε εγωιστικά στην τελική προσπάθεια, επιλέγοντας σουτ με δύσκολες συνθήκες, αλλά έβγαλε προσωπικότητα στο γήπεδο.

Είχε θάρρος με την μπάλα στα πόδια, είχε θράσος και έδειξε ότι σωματικά βρίσκεται σε πολύ καλό επίπεδο.

Ο Κυζιρίδης δείχνει ότι το εξαιρετικό πρωτάθλημα που έκανε με την Χαρτς δεν ήταν τυχαίο. Και παρότι παίζει σε θέση, όπου ο Γιοβάνοβιτς χρησιμοποιεί τον Καρέτα, παρότι στα άκρα μπορούν να παίξουν ο Τζόλης, ο Κωνσταντέλιας, ο Μασούρας που βρίσκονται μπροστά ιεραρχικά, είναι κάποιος που αξίζει να τον ξαναδούμε.

Διότι την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε, έκανε ότι μπορούσε για να την πιάσει από τα μαλλιά…