Έχει μπει σε διαδικασία μεγάλων αλλαγών ο Παναθηναϊκός με την έλευση του Γιάκομπ Νίστρουπ. Κάτι όχι απλώς επιθυμητό, μα απαραίτητο. Όμως δεν γίνεται να αλλάξουν σαρωτικά μεμιάς τα πάντα. Ούτε σωστό θα ήταν ούτε σοφό. Γι’ αυτό και υπάρχουν ορισμένες σταθερές που συνοδεύουν (και) αυτή τη νέα προσπάθεια. Όπως είναι η στρατηγική απόφαση για τόνωση του ελληνικού στοιχείου του ρόστερ. Κάτι που πηγάζει από την κατανόηση του πόσο σημαντικό είναι για ένα κλαμπ να είναι συνδεδεμένο με τη βάση του, τις ρίζες του.
Ο τόνος δόθηκε από τον προηγούμενο Ιανουάριο. Με τους Ανδρέα Τεττέη, Παύλο Παντελίδη, Σωτήρη Κοντούρη και την επιστροφή του Γιώργου Κάτρη από το δανεισμό του στον Λεβαδειακό. Καταπώς φαίνεται, αυτή ήταν μόνο η αρχή. Η συνέχεια μπορεί κάλλιστα να είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή για τους Πράσινους. Ξεκαθαρίζοντας πως το ουσιώδες στην όλη συζήτηση είναι οι Έλληνες παίκτες που θα προστεθούν στο πράσινο ρόστερ να έχουν τα χαρακτηριστικά ώστε να αναβαθμίσουν ποιοτικά την ομάδα. Είναι σημαντικό το διαβατήριο, ναι, αλλά από μόνο του δεν λέει κάτι. Το πόσο καλός είσαι μετράει, παντού και πάντα, όχι από πούθε κρατάει η σκουφιά σου…
Διάφοροι συμπατριώτες μας ακούγεται, περισσότερο ή λιγότερο, ότι βρίσκονται στο ραντάρ του Τριφυλλιού αυτήν την εποχή. Για τη θέση κάτω από τα γκολπόστ ο Οδυσσέας Βλαχοδήμος. Για τα άκρα της άμυνας, ο Τριαντάφυλλος Τσάπρας (δεξιά) και ο Βασίλης Ζαγαρίτης (αριστερά). Και για στόπερ, ο Παντελής Χατζηδιάκος.
O Οδυσσέας Βλαχοδήμος και ο Παντελής Χατζηδιάκος ενδέχεται, εκτός από την Εθνική Ελλάδας, να γίνουν συμπαίκτες και στον Παναθηναϊκό
Ας το κάνουμε εικόνα, δεν είναι δα και απίθανο: Ντύνονται όλοι στα πράσινα αυτό το καλοκαίρι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, αργά ή γρήγορα. Τι θα σημαίνει αυτό στην πράξη; Μα πως ο Παναθηναϊκός του Νίστρουπ θα μπορεί να ξεκινάει με 5αδα Ελλήνων στα μετόπισθεν, δηλαδή: Βλαχοδήμο, Τσάπρα, Χατζηδιάκο- Κάτρη, Ζαγαρίτη ή Κυριακόπουλο.
Δεν ξέρουμε για σας, αλλά εμάς αυτό το σενάριο μας μοιάζει κάτι παραπάνω από απλώς καλό. Εξυπηρετεί ένα σωρό ζητούμενα. Ικανότατοι επαγγελματίες που «νιώθουν» το βάρος της φανέλας και αντιλαμβάνονται τις απαιτήσεις, ενώ εμπλέκονται και συναισθηματικά ως συμβαίνει πάντα με τους γηγενείς. Παίκτες που μπορούν να αναλάβουν ρόλο ηγέτη και να μεταλαμπαδεύσουν γνώση στους ξένους συμπαίκτες τους, βοηθώντας τους να καταλάβουν, να προσαρμοστούν.
Επιπλέον μην ξεγελιόμαστε επειδή εσχάτως, θαρρείς από κάποια… συμπαντική συνωμοσία βγάλαμε, ως ελληνικό ποδόσφαιρο, εξαιρετικά ταλαντούχους μεσοεπιθετικούς. Διαχρονικά αν το δεις, η εξειδίκευσή μας είναι η άμυνα. Πάντα βγάζαμε εκεί καλούς παίκτες, είναι στο DNA μας, ενδεχομένως. ΟΚ, ίσως μιλούσε και η ανάγκη, που γίνεται φιλοτιμία, αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Η παράδοση, μία ή άλλη, καλά κρατεί και αυτή η 5άδα παικτών θα μπορούσε να το επιβεβαιώσει στην πράξη.
Κι έπειτα, είναι και κάτι ακόμα, διόλου αμελητέο: Από τους 25 που δηλώνονται στην ευρωπαϊκή λίστα για τις διοργανώσεις της UEFA, οι 8 πρέπει να είναι γηγενείς. Εξ αυτών οι 4 “home grown” ήτοι ηλικίας 15-21 ετών και με προϋπηρεσία 36 μηνών σε ελληνικό σύλλογο. Και άλλοι 4 “club grown”, να προέρχονται δηλαδή από τις Ακαδημίες του συλλόγου. Εάν κάτι από αυτά δεν καλύπτεται ως κριτήριο, τότε χάνεται αναλόγως θέση από την 25άδα. Με άλλα λόγια, είναι πολύ σημαντικό να έχεις ντόπιους στο ρόστερ σου. Πόσο μάλλον με status βασικού.