Παίκτες με περιποιημένο μαλλί, στέκες και τατού. Προπονητές που δίνουν οδηγίες σχεδόν μιλώντας στον πληθυντικό. Διαιτητές που κουβαλάνε κάμερες και μοιάζουν σαν Ρόμποκοπ. Ανάλυση στο VAR από 200 γωνίες, τρία cooling break (μην ξεραθούν τα λαιμά τους από τη ζέστη), όπου να ‘ναι θα μπουν και air condition στο τερέν. Αν ζούσε ο συχωρεμένος ο Γιώργος Γεωργίου, με την ελαφρά υπερβολή που ενίοτε τον διέκρινε, θ’ αναφωνούσε:
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΡΕ;;;
Πώς καταντήσατε τόσο φλώρικα τα Μουντιάλ; Ποιος σας είπε ότι η μπάλα είναι σόου; Έχετε να μου κάνετε ένα τάλαρο λιανά (όχι, αυτό είναι από άλλο ανέκδοτο). Και εν πάση περιπτώσει, πώς γίνεται, αν έχεις προλάβει τα Παγκόσμια Κύπελλα στη γνήσια, against modern football εκδοχή τους να μην ξενερώνεις με αυτή την υπερβολικά… προηγμένη κατάσταση;
Γιατί δεν λείπουν μόνο παιχταράδες τύπου Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ, Ρονάλντο και Ζιντάν. Δεν είναι μόνο ότι οι σημερινοί σούπερ σταρ (με εξαίρεση τον Μέσι και λιγότερο τον Κριστιάνο) μοιάζουν στην πλειοψηφία τους κακομαθημένα πλουσιόπαιδα. Δεν είναι μόνο ότι λείπουν αρχηγοί με το εκτόπισμα ενός Ματέους, ενός Μαλντίνι, ενός Ντεσάμπ.
Είναι και ότι λείπουν άγριες, αλήτικες μορφές που σημάδεψαν τα Μουντιάλ. Εκφοβιστικές φυσιογνωμίες που έκαναν τους συμπαίκτες να στέκουν κλαρίνο και τους αντιπάλους να… γεμίζουν το σωβρακάκι όποτε βρίσκονταν απέναντί τους. Σεσημασμένους ποδοσφαιρικούς «κακοποιούς» όπως οι εξής:
Τρίφον Ιβανόφ
Δεν χρειαζόταν να παίξει. Δεν χρειαζόταν καν να κουνηθεί. Ένα βλέμμα ήταν αρκετό για να καταλάβεις ότι «μπλέξαμε». Με ατίθασο μαλλί-λασπωτήρα, πυκνό μούσι και βλέμμα που μπορούσε να σου παγώσει το αίμα, υπήρξε από τους πρωταγωνιστές της Βουλγαρίας των 90s (η οποία ούτως ή άλλως έμοιαζε με συμμορία). Και μόνο το παρατσούκλι «λύκος» μαρτυρά ότι καλό ήταν ν’ αποφύγεις τη… συναναστροφή μαζί του στο τερέν.
Γιαπ Σταμ
Από τους πιο ψαρωτικούς στόπερ όλων των εποχών. Ντερέκι, μυώδης, ντουλαποειδής και με φάτσα μόνιμα θυμωμένου πορτιέρη στο Μπουρνάζι. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά με τον Ολλανδό που έμοιαζε Γκεσταπίτης, ήταν και… γρήγορος. Σήκωνε σε νανοσεκόντ αντιπάλους στον αέρα, έφτανε πάντα πρώτος να κολλήσει κούτελο σε καυγά, με το ίδιο βλέμμα σκληρού κ…λη όταν του έκαναν επί τόπου ράμματα για να επιστρέψει σε ματς.
Όλιβερ Καν
Άλλοι τερματοφύλακες γέμιζαν το τέρμα με το μπόι τους. Με τις εντυπωσιακές τους εκτινάξεις. Ο Γερμανός (σαν ποδοσφαιρικό σκιάχτρο) μπορούσε να το γεμίσει μόνο με τη φάτσα του. Συνεχώς ζοχαδιασμένος και έξαλλος, με γκριμάτσες που θύμιζαν τον Blanca από το Street Fighter, κραυγές, ακόμα και… δαγκώματα, δημιουργούσε τρόμο μέσα στην περιοχή του. Και την έκανε να μοιάζει με ναρκοπέδιο, όπου έμπαινες με δική σου ευθύνη.
Πάολο Μοντέρο
Δεν ήταν ψηλός (μόλις 1,78). Δεν ήταν βουνό (περισσότερο ξερακιανός έμοιαζε). Παρόλα αυτά, ένα ήταν ξεκάθαρο με τον Ουρουγουανό: ΔΕΝ ΕΜΠΛΕΚΕΣ. Αδίστακτος, με ορμή και νεύρο του τύπου που θες μαζί σου (και όχι απέναντι) σε φασαρία, ο κάτοχος του ρεκόρ αποβολών στη Serie A έπαιρνε (ποδοσφαιρικές) ζωές. Για εκείνον δεν τέθηκε ποτέ το δίλημμα «παίκτης ή μπάλα», προτιμούσε πάντα να κόψει (ενδεχομένως και στη μέση) τον πρώτο.
