Ήταν το πολυαναμενόμενο φινάλε μίας εξαιρετικά μακριάς σεζόν. Και οι δύο «μονομάχοι», έχοντας παίξει 80+ παιχνίδια μέσα στη χρονιά, ήταν εμφανέστατα κουρασμένοι. Την κούρασή τους «επέτεινε» και το γεγονός πως πριν από 2.5 μέρες οι αιώνιοι έπαιξαν 50 αγωνιστικά λεπτά, σ’ ένα ματς δύο παρατάσεων.
ΣΕΦ, λοιπόν. Game 5 και… γαία πυρί μιχθήτω.
Τι είδαμε, όμως, στον ακροτελεύτιο αγώνα της σεζόν στην έδρα των πρωταθλητών Ευρώπης; Αυτό που, πάνω-κάτω, περιμέναμε.
Ο Παναθηναϊκός σταθερά χωρίς τον φυσικό του ηγέτη, τον Κώστα Σλούκα, και με τον Τζέντι Όσμαν ν’ αγωνίζεται με ένεση- μια απόφαση του coach Αταμάν που, μοιραία, άφησε εκτός ξανά τον Χουάντσο-, έπρεπε να ελπίζει ξανά σε ένα σπουδαίο επιθετικό παιχνίδι από τον Κέντρικ Ναν προκειμένου να μείνει κοντά στο σκορ.
Στον αντίποδα, ο Ολυμπιακός είναι μια προφανώς πληρέστερη (στην παρούσα φάση, τουλάχιστον) ομάδα, που έχει την ευτυχία να διαθέτει στις τάξεις του τον Εβάν Φουρνιέ- τον, με διαφορά, πιο φορμαρισμένο παίκτη της Γηραιάς Ηπείρου τον τελευταίο 1.5 μήνα, που στους τελικούς έπαιζε και για τον απόντα Τάιλερ Ντόρσεϊ.
Η αναμέτρηση ξεκίνησε με τους γηπεδούχους να επιβεβαιώνουν τον ρόλο του φαβορί και να παίρνουν γρήγορα διαφορά. Οι φιλοξενούμενοι, ωστόσο, κατά την προσφιλή τους… συνήθεια επέστρεψαν και πάλι στο ματς μέχρι να έχουμε, εν είδει ντεζα βου, και σήμερα “Telecom Center”.
Τι εννοούμε; Τα πέντε φάουλ του Κέντρικ Ναν, ο οποίος στο 27ο λεπτό αποβλήθηκε μαζί με τον Ταϊρίκ Τζόουνς. Με την ειδοποιό διαφορά πως ο πρώτος είναι απείρως πιο σημαντικός για την ομάδα του από τον δεύτερο…
Σ’ εκείνο το σημείο συνέβη, θαρρείς σ’ επανάληψη, κάτι παράδοξο: όπως και στο ΟΑΚΑ η αποβολή του σούπερ σταρ των Πράσινων με κάποιο μαγικό τρόπο έκανε καλύτερο τον Παναθηναϊκό, αφού το δίδυμο Σορτς-Τολιόπουλου έπαιξε κάτι σαν… κλεφτοπόλεμο και έφερε τον αγώνα έως και το -4 (83-79).
Κάπου εκεί, όμως, στέρεψαν οι δυνάμεις της αρμάδας του Αταμάν και η αντίστοιχη του Μπαρτζώκα, εξαντλώντας κάθε ικμάδα δύναμης, έκανε ένα τελευταίο αγωνιστικό κουράγιο κι έφτασε στη νίκη.
Μία νίκη που, μην ξεχνάμε, ολοκλήρωσε με τον καλύτερο τρόπο την ονειρώδη σεζόν των Πειραιωτών, που μετά την Ευρωλίγκα κατέκτησαν και το πρωτάθλημα.
Το τελικό συμπέρασμα: ουδεμία έκπληξη στο τι είδαμε στον 5ο τελικό, μιας και τα πράγματα πήγαν, πάνω κάτω, όπως αναμενόταν να συμβεί. Ο Παναθηναϊκός το πάλεψε όσο περισσότερο μπορούσε, ο Ολυμπιακός… το σήκωσε.
Η σειρά προφανώς και είχε άπειρη κουβέντα για τη διαιτησία (και όχι άδικα, αν θέλετε τη γνώμη μας, αν και γνωρίζετε ότι ουδέποτε σ’ αυτή εδώ τη γωνιά στεκόμαστε στους «γκρι»), τις γνωστές αντεγκλήσεις ένθεν κι ένθεν και ένα λυτρωτικό, υπό μία έννοια, τέλος, μιας και η χρονιά ήταν εξαντλητική σε σωματικό και πνευματικό επίπεδο.
Και τώρα, τι; Ο Ολυμπιακός πηγαίνει για διακοπές με την ψυχολογία του σε δυσθεώρητα ύψη, την στιγμή που ο Παναθηναϊκός πρέπει ν’ ανασυνταχθεί για ν’ «αντεπιτεθεί» το 2026-2027.
Το μόνο σίγουρο; Το επόμενο εγχώριο πρωτάθλημα θα είναι πολύ καλύτερο.
Ναι: Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θα έχουν, ξεκάθαρα, τον πρώτο λόγο.
Όμως αυτή τη φορά ΠΑΟΚ, Άρης και ΑΕΚ δε θα είναι απλοί «κομπάρσοι»…