Οι βιρτουόζοι σπανίζουν πια στο ποδόσφαιρο. Όσο το άθλημα εξελίσσεται και βασίζεται όλο και περισσότερο στα φυσικά προσόντα, τόσο πιο δύσκολα βρίσκουν χώρο οι παλιομοδίτικοι μπαλαδόροι. Αυτοί που δεν τρέχουν, δεν μαρκάρουν, δεν μπαίνουν με δύναμη στους… τράκους, αλλά μπορούν να κάνουν το τόπι κομπολόι. Δαντελένια δεκάρια ή εξτρέμ, που δεν τρελαίνουν τους προπονητές, αλλά διαχρονικά τους γουστάρει ο κόσμος:
Όπως ο Πάολο Φερνάντες…
Ο Ισπανός δεν έγινε ποτέ βασικός στην ΑΕΚ. Δεν έκανε τη διαφορά, δεν έγινε σημείο αναφοράς, δεν δικαιολόγησε τις προσδοκίες βάσει των αναμφισβήτητων προσόντων του. Το στιλ παιχνιδιού του ωστόσο, η τεχνική και η «υδραυλική» του ντρίμπλα τον έκαναν (και τον διατηρούν ακόμα και σήμερα) πολύ αγαπητό στην οικογένεια της «Ένωσης».
Καταρχάς αρκεί η ζωγραφιά που έκανε στον τελικό Κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ (το απόλυτο highlight της παρουσίας του με τα κιτρινόμαυρα) για να έχει πάντα μια θέση στην καρδιά τους. Εκείνο το ασύλληπτο ζογκλερικό με θύμα τον Ίνγκασον που σφράγισε με μαεστρικό τρόπο το νταμπλ εκείνης της σεζόν.
Όπως και κάποιες άλλες μεμονωμένες στιγμές μαγείας που προσέφερε στις σποραδικές εμφανίσεις του: Η μυθική ντρίμπλα στον Σένκεφελντ (πριν εκείνος του κάνει πέναλτι) σ’ ένα ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό ή το φαλτσαριστό πλασέ στην τεσσάρα επί του ΠΑΟΚ επίσης στη Φιλαδέλφεια.
Αν μη τι άλλο λοιπόν δεν θα βρεις κανέναν ΑΕΚτζή να σου πει κακή κουβέντα για τον Φερνάντες. Σχεδόν όλοι θα πουν ότι λατρεύουν να τον βλέπουν με την μπάλα στα πόδια. Ότι ο τραυματισμός που είχε μετά τη σεζόν του νταμπλ (ρήξη αχιλλείου) είναι μια πολύ σοβαρή δικαιολογία για το ότι δεν έκανε την πορεία που αναμενόταν.
Ισχύει όμως και κάτι αντιφατικό μεν, αληθινό δε: Όσο κι αν τον ήθελαν στην ομάδα τους, τόσο παραδέχονται ότι με την αγωνιστική φιλοσοφία του Νίκολιτς (που αποδείχθηκε απόλυτα επιτυχημένη) και τις ακόμα υψηλότερες απαιτήσεις (υπό την πιθανότητα συμμετοχής στο Champions League) δεν χωράει πλέον σε αυτή.
Γιατί είναι ωραίος στο μάτι (με τις ντρίμπλες και τις μαγικές ενέργειες), αλλά άναρχος στο τακτικό σκέλος. Μπορεί να «τρυπήσει» τον αντίπαλο, αλλά είναι επιπόλαιος συχνά στην τελική απόφαση. Και δεδομένου πως ο προπονητής ούτως ή άλλως δεν παίζει με κλασικά εξτρέμ, δύσκολα θα έβρισκε χρόνο έστω και ως εναλλακτική λύση:
Όταν ένας παίκτης με την προσφορά του Ελίασον έχει τεθεί προς πώληση και ένας παίκτης με τις ικανότητες και την προοπτική του Κουτέσα δεν μπαίνει στην ενδεκάδα, καταλαβαίνει κανείς πως ο Φερνάντες δεν θα είχε καμία πιθανότητα στη νέα ΑΕΚ. Πόσω μάλλον από τη στιγμή που στη θέση του δεξιού εξτρέμ έγινε και η πρώτη μεγάλη μεταγραφή με την απόκτηση του Ζουμπκόφ.
Το καλύτερο που μπορεί να γίνει λοιπόν με τον Φερνάντες είναι αυτό που γίνεται σε μια σχέση όπου υπάρχουν συναισθήματα, αλλά έχει εμφανώς ταβανιάσει. Εξάλλου κι ο ίδιος το δήλωσε ότι αγαπάει την ΑΕΚ και είναι συναισθηματικά δεμένος μαζί της, αλλά θέλει να παίζει. Κι επειδή εκτός των άλλων μόνο συμπάθειες έχει στις τάξεις της, ο φιλικός χωρισμός μοιάζει μονόδρομος:
Μ’ ένα «ευχαριστώ» της μιας πλευράς προς την άλλη και δεδομένη την εκτίμηση του κόσμου πως επρόκειτο για έναν από τους πιο φαντεζί παίκτες που φόρεσαν ποτέ τη φανέλα της «Ένωσης»…
