Το πρόβλημα του περσινού Ολυμπιακού ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Για την ακρίβεια, έβγαζε μάτι. Ήταν μία ομάδα που δεν είχε το εύκολο γκολ, μία ομάδα που όταν οι στράικερ του (Ελ-Κααμπί, Ταρέμι) δεν έβρισκαν τον δρόμο προς τα δίχτυα, δεν είχε άλλες επιλογές.
Ο περσινός Ολυμπιακός πήρε ελάχιστα γκολ από τους εξτρέμ του, σχεδόν τίποτα από τους κεντρικούς του χαφ και χρειάστηκε στα πλέι-οφ να γίνει εξτρέμ ο Ροντινέι για να δώσει επιθετικές λύσεις και να βοηθήσει τους ερυθρόλευκους να πάρουν τελικά τη δεύτερη θέση.
Αυτό το καλοκαίρι, ο Ολυμπιακός δουλεύει για να λύσει αυτό το θέμα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι πρώτη του προσθήκη ήταν ο Κώστας Φορτούνης που φέρνει νούμερα (γκολ / ασίστ) χάρη στην απαράμιλλη τεχνική του.
Έτσι, μπορεί να εξηγηθεί και η εμμονή των ερυθρόλευκων με τον Πέταρ Στάνιτς. Ο μεσοεπιθετικός της Λουντογκόρετς είναι ο βασικός μεταγραφικός στόχος των Πειραιωτών και υπάρχει σοβαρός λόγος για αυτό.
Δεκάρι ή οκτάρι;
Ο 25χρονος Σέρβος θυμίζει πολύ έναν νεαρό Κώστα Φορτούνη, ο οποίος όμως παίζει στον ρόλο που έχει στον Ολυμπιακό ο Τσικίνιο!
Αν μπερδευτήκαμε πάμε το αναλύσουμε λιγάκι. Ο Στάνιτς είναι ένας πανύψηλος (1,86) μεσοεπιθετικός, ο οποίος δεν είναι ούτε δεκάρι, ούτε οκτάρι, αλλά κάτι ενδιάμεσο.
Δεν είναι ιδιαίτερα καλός αθλητής, δεν έχει έκρηξη, δεν έχει καμιά σπουδαία ταχύτητα, αλλά έχει κάτι που δεν διδάσκεται: μυρίζεται τις φάσεις, καταλαβαίνει εις βάθος το άθλημα, κάτι που τον βοηθάει να γράφει νούμερα.
Ο Σέρβος τελείωσε την περσινή σεζόν με 16 γκολ σε 55 παιχνίδια, με 7 γκολ ήταν ο πρώτος σκόρερ σε ολόκληρο το Europa League, παρότι δεν είναι επιθετικός!
Αλήθεια, πως το έκανε αυτό;
Κυρίως, χάρη στην ικανότητα του να έρχεται από πίσω ως κρυφός κυνηγός και να τελειώνει φάσεις με περίτεχνα χτυπήματα, που είναι το δυνατό του σημείο.
Στην Λουντογκόρετς έπαιζε κυρίως πίσω από τον επιθετικό, ένας ρόλος που υπάρχει στο σύστημα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, τον οποίο υποστήριξαν πέρσι Ταρέμι, Τσικίνιο, αλλά είχε τελειοποιήσει ο Μπάμπης Κωστούλας.
Θυμίζει Πάσαλιτς και Μιλίνκοβιτς-Σάβιτς
Ο Στάνιτς είναι κάτι ενδιάμεσο από όλα αυτά. Δεν αποτελεί πονοκέφαλο για την αντίπαλη άμυνα με το πρέσινγκ, όπως ο Κωστούλας, ούτε πατάει σε πολλά σημεία του γηπέδου όπως ο Τσικίνιο.
Ωστόσο είναι ένας παίκτης με εξαιρετική τεχνική, ώριμες αποφάσεις και πολύ καλές επιλογές μπροστά στην αντίπαλη εστία. Έχει και τα δύο πόδια, προσφέρει τακτική ευελιξία και μπορεί να συνδέσει με μεγάλη επιτυχία τις γραμμές.
Κάποιοι τον παρομοιάζουν (σε ρόλο, όχι ως αξία) με τον Σεργκέι Μιλίνκοβιτς-Σάβιτς ή τον Μάρκο Πάσαλιτς, ένας παίκτης που μπορεί να περνάει απαρατήρητος, αλλά να κάνει την διαφορά σε ένα παιχνίδι με την ικανότητα του να έρχεται από πίσω και να μυρίζεται το γκολ.
Ο Στάνιτς απογείωσε πέρσι την μετοχή του και ψάχνει το κάτι παραπάνω για να εξελίξει ακόμα περισσότερο το παιχνίδι του.
Κι αν δει κανείς τις ανάγκες του περσινού Ολυμπιακού είναι κάποιος που φαίνεται ότι κουμπώνει πολύ καλά σε αυτό που έλειψε πέρσι από τους ερυθρόλεκους.