Από τα πρώτα πράγματα που μάθαινε κανείς «σκαλίζοντας» τα τι και πώς της προϋπηρεσίας του Τζέικομπ Νίστρουπ στην Κοπεγχάγη ήταν η τακτική του ευελιξία. Το ότι ναι μεν έχει συγκεκριμένες προτιμήσεις, ιδέες και κατευθύνσεις, αλλά δίχως να είναι δογματικός. Οι πρώτες του μέρες στον Παναθηναϊκό επιβεβαιώνουν και ενισχύουν αυτό το συμπέρασμα.
Κάπως έτσι, κάτι μάλλον αναπάντεχο προκύπτει από Ολλανδία μεριά, όπου προετοιμάζονται οι Πράσινοι αυτήν την εποχή. Σύμφωνα λοιπόν με τα ως τώρα δείγματα, ο Δανός κόουτς προσανατολίζεται στο να κάνει το 4-3-2-1 το βασικό του πλάνο από άποψη διάταξης – το λένε και «χριστουγεννιάτικο δέντρο» επειδή σαν τέτοιο μοιάζει αν το δούμε σε «μαυροπίνακα». Θεωρεί πως είναι το πιο λειτουργικό και κατάλληλο με βάση με τους παίκτες που έχει στη διάθεσή του, αυτό δηλαδή που θα αξιοποιήσει περισσότερο τα ατού τους καμουφλάροντας παράλληλα τις αδυναμίες τους.
Σίγουρα, υπάρχουν θετικά στο εν λόγω σύστημα. Με κυριότερο ότι βάζει πολύ κόσμο στο κέντρο, κάτι που αυξάνει τις πιθανότητές σου ως ομάδα να ελέγχεις το τέμπο και την κυκλοφορία της μπάλας, να έχεις πολύ καλά καλυμμένα τα νώτα σου με 3 αμυντικά χαφ. Το κλειδί μπροστά είναι οι 2 πίσω από τον επιθετικό. Λογικά Σαντίνο Αντίνο και Αντριάνο Γιάγκουσιτς δηλαδή. Αποκτούν μεγάλη ελευθερία κινήσεων, με τον Νίστρουπ να ποντάρει στη δημιουργικότητά τους για να προκύπτουν ρήγματα και φάσεις. Εδώ επίσης (το καλό είναι πως) μπορεί να δει κανείς και τον Βισέντε Ταμπόρδα σε ρόλο που του ταιριάζει, ο Αργεντινός είναι μια μεγάλη επένδυση του κλαμπ και αναζητείται γενικώς τρόπος να του δοθεί το βέλτιστο δυνατό πλαίσιο για να εκφραστεί και να δράσει.
Το ρίσκο του Νίστρουπ με αυτό το σύστημα
Το ερώτημα όμως έρχεται αυθόρμητα και δεν γίνεται να μην το θέσεις: Κάνει το 4-3-2-1 για Ελλάδα με δεδομένο πως ο Παναθηναϊκός θα βρει στο διάβα του ως επί το πλείστον ομάδες που θα παίζουν φουλ κλειστά και θα τον περιμένουν πίσω; Δεν θυμόμαστε ομάδα στα μέρη μας που να έκανε πρωταθλητισμό και να έπαιξε έτσι.
Ένα από τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα είναι πως με αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού δεν υπάρχουν κλασικοί εξτρέμ που να πατάνε μόνιμα στις γραμμές. Μόνο που έτσι χάνεις σε πλάτος. Πρέπει συνεπώς τα 2 μπακ να ανεβαίνουν συνεχώς ώστε να καλύπτεται το κενό. Κάτι που απαιτεί από αυτά απόλυτη τακτική πειθαρχία και εξαιρετική φυσική κατάσταση για να μην προκύπτει ανισορροπία στην άμυνα σε περίπτωση αντεπίθεσης, θες δηλαδή ακραίους αμυντικούς τοπ κλάσης. Ένα άλλο πρόβλημα έχει να κάνει με την εν δυνάμει απομόνωση του φορ από την υπόλοιπη ομάδα, κάτι που κάνει πιο εύκολη την εξουδετέρωσή του από τα στόπερ των αντιπάλων.
Είναι ρισκαδόρικο όλο αυτό, ας μην κρυβόμαστε. Φαίνεται να χάνεις περισσότερα από όσα κερδίζεις. Όμως ό,τι και να λέμε εμείς, αυτός που ξέρει καλύτερα είναι ο Νίστρουπ. Για να το δουλεύει, σημαίνει πως κάτι έχει δει που τον κάνει αισιόδοξο πως θα λειτουργήσει. Επίσης, δεν σημαίνει και ότι είναι μονόδρομος. Το 4-3-3 παραμένει πάντα στη φαρέτρα ως κύρια εναλλακτική λύση. Όλα έχουν να κάνουν με το τι θα δείξει η πράξη, ο καθρέφτης του γηπέδου που ήταν, είναι και θα είναι η αντανάκλαση της μοναδικής αλήθειας.